Sunday, November 22, 2026
Tamillifestyle
Tamil Lifestyle
Logo
Home ஆரோக்கியம் அழகு குறிப்புகள் சமையல் ஆன்மீகம் ஜோதிடம் கோயில்கள் பயணம் தொழில்நுட்பம் வணிகம் கல்வி & வேலை விளையாட்டு வாகனம் உலகம் குழந்தை வளர்ப்பு உடற்பயிற்சி வரலாறு பொழுதுபோக்கு BMI Calculator Traditional Remedies Dream Meanings Baby Names About Us Contact Editorial Policy
வரலாறு

இந்திய வரலாறு பகுதி 28: விஜயநகரமும் பஹ்மனி அரசுகளும்

இந்திய வரலாறு பகுதி 28: விஜயநகரமும் பஹ்மனி அரசுகளும்

இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 28-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 27: துக்ளக், சையித், லோதி வம்சங்கள்.

முகமது பின் துக்ளக் காலத்தில் டெல்லி தெற்கில் பிடி இழந்தபோது, தக்காணத்தில் இரு பெரும் அரசுகள் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் எழுந்தன. சுமார் 1336-இல் ஹரிஹரர் - புக்கர் சகோதரர்கள் துங்கபத்ரைக் கரையில் விஜயநகரத்தை நிறுவினர். 1347-இல் தக்காண முஸ்லிம் அதிகாரிகள் அலாவுதீன் ஹசன் பஹ்மன் ஷாவை சுல்தானாக முடிசூட்டி பஹ்மணி சுல்தானகத்தை உருவாக்கினர். இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் இந்த அண்டை அரசுகள் போரிட்டன; வணிகம் செய்தன; ஒருவர் மற்றவரின் படைமுறையையும் அவையலங்காரத்தையும் கற்றுக்கொண்டன. கிருஷ்ணா முதல் தமிழகம் வரை அரசியலை வடிவமைத்தது இந்தப் போட்டி. இந்தப் பகுதி அந்தத் தக்காண வரலாற்றைப் பார்க்கிறது.

ஆதாரங்கள் சமநிலையில் இல்லை. போர்ச்சுகீசியப் பயணிகள் டொமிங்கோ பாயஸ், பெர்னாவோ நுனிஸ் கிருஷ்ணதேவராயர் காலத் தலைநகரைக் கண்கூடாக விவரித்தனர். பஹ்மணி - தக்காண அவையின் பாரசீக நாளாகங்கள் (பிரிஷ்டா உள்பட) சுல்தானகச் சார்பு கொண்டவை. கோயில் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இந்து அரசின் கொடைகளையும் வெற்றிகளையும் பதிவு செய்கின்றன. ஹரிஹரர் - புக்கரின் தோற்றம், 1565 போரின் துல்லிய இடம், விஜயநகரச் சூறையாடலின் அளவு ஆகியவை இன்னும் விவாதத்துக்குரியவை. முரண்படும் இடங்களில் நாம் எச்சரிக்கையுடன் எழுதுகிறோம்.

விஜயநகர நிறுவுதல் (சுமார் 1336)

பொதுவாக ஏற்கப்படும் ஆண்டு 1336; கல்வெட்டும் மரபும் சில நிச்சயமின்மையை விட்டுச்செல்கின்றன. பிரிட்டானிக்காவும் பாடநூல்களும் சங்கமரின் ஐந்து மகன்களில் ஹரிஹரர், புக்கர் இருவரையும் முதல் அரசர்களாகச் சொல்கின்றன. அவர்களின் முன் வரலாறு விவாதத்துக்குரியது. ஒரு மரபு அவர்களை வாரங்கல் காக்கத்தியர் பணியிலும் பிறகு கம்பிலி அரசிலும் வைக்கிறது; டெல்லி வெற்றிக்குப் பிறகு வடக்கே அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, விடுவிக்கப்பட்டு, துக்ளக் படைத்தலைவர்களாகத் தெற்கே அனுப்பப்பட்டு, வித்யாரண்யர் வழிகாட்டலில் இந்து மரபுக்குத் திரும்பியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மற்றொரு ஆய்வு வரிசை அவர்களைக் கடைசி ஹொய்சளர்களுடன் இணைக்கிறது. தெளிவானது சூழல் மட்டும்: பகுதி 27-இல் பார்த்த துக்ளக் நெருக்கடிகளுக்குப் பிறகு துங்கபத்ரைக்கும் தமிழகச் சமவெளிக்கும் இடையே அரசியல் வெற்றிடம் திறந்தது. "வெற்றியின் நகரம்" என்ற பொருள்கொண்ட விஜயநகரம், பழைய அனேகொண்டி கோட்டைக்கு எதிரே தென் கரையில் எழுந்தது. இன்றைய ஹம்பி விஜயநகர இடிபாடுகள் அதே கற்பாறை - ஆற்று நிலப்பரப்புதான்; யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தளமாகவும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்ப ஆண்டுகளில் விஜயநகரம் ஹொய்சளர் வீழ்ச்சியால் திறந்த வெளியை நிரப்பியது; 1346 வாக்கில் பழைய ஹொய்சளப் பகுதி பெரும்பாலும் விஜயநகரக் கையில் இருந்ததாகப் பல கணக்குகள் சொல்கின்றன. ஸ்ருங்கேரி மடத்துடன் தொடர்பு, வித்யாரண்யர் மரபு - இவை அரசுக்கு ஆன்மீக நியாயப்பாட்டைத் தந்தன என்றும் சொல்லப்படுகிறது; வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த மரபின் அளவில் வேறுபடுகின்றனர்.

நான்கு வம்சங்கள்: சங்கம, சாளுவ, துளுவ, அரவிடு

விஜயநகரப் பேரரசு வழக்கமாக நான்கு வீடுகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. சங்கம வம்சம் (சுமார் 1336 - 1485) அரசைக் கட்டியது. புக்கர் I மற்றும் மகன் குமார கம்பணன் தமிழகத்துக்குள் முன்னேறி, 1370-களில் குறுகிய கால மதுரை சுல்தானகத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தனர்; அந்த மீட்புக் கதையை தமிழ் வரலாறு பகுதி 27-இல் விரிவாகப் பார்த்தோம். தேவ ராயர் I, தேவ ராயர் II ஆகியோர் கிருஷ்ணா - துங்கபத்ரை இடையிலான வளமான ராய்ச்சூர் தோவாபைக் குறித்துப் பஹ்மனியருடன் தொடர்ந்து போரிட்டனர்.

1485-இல் வலிமையான தளபதி சாளுவ நரசிம்மர் அரியணையைக் கைப்பற்றி குறுகிய சாளுவ வம்சத்தைத் (சுமார் 1485 - 1505) தொடங்கினார். அடுத்து துளுவ வம்சம். அதன் உச்சம் கிருஷ்ணதேவராயர் (ஆட்சி 1509 - 1529). ஒடிசா கஜபதிகளை வென்றார்; பீஜப்பூரை அடக்கியிருந்தார்; தெலுங்கு, கன்னடம், சமஸ்கிருத எழுத்துக்கு ஆதரவு தந்தார்; "ஆமுக்தமால்யத" பாரம்பரியமாக அவரது படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அவர் இறந்ததும் வாரிசுச் சண்டைகள் மையத்தைப் பலவீனப்படுத்தின. கிருஷ்ணதேவராயரின் மருமகன் அலியா ராம ராயர் வழியாக அதிகாரம் அரவிடு குடும்பத்துக்குச் சென்றது. 1565 பேரழிவுக்குப் பிறகு அரவிடு அரசர்கள் பெனுகொண்டா, பிறகு சந்திரகிரி, வேலூர் ஆகிய இடங்களிலிருந்து சுருங்கிய அரசை ஆண்டனர்; 17-ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கம் வரை பெயரளவில் நீடித்தனர்.

தலைநகரம், நாயக்கர்கள், கோயில் ஆதரவு

உச்சகாலத்தில் தலைநகரம் ஹம்பி மலைகளில் பரவியிருந்தது: அரச வளாகங்கள், நீர்வழிகள், சந்தைகள், விருபாட்சர் - விட்டலர் கோயில்கள். வெளிநாட்டுப் பயணிகள் யானைகள், குதிரைச் சந்தைகள், நீண்ட கடைவீதிகளுடன் கூடிய செழிப்பான நகரத்தை விவரித்தனர். நிர்வாகம் நாயக்கர் வலையமைப்பைச் சார்ந்திருந்தது; படைக்கும் திறைக்கும் ஈடாக நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன. பின்னர் இது மதுரை, தஞ்சாவூர், செஞ்சி நாயக்க அரசுகளாக உறைந்தது. கோயில் ஆதரவு அரசியலும் பக்தியும் கலந்தது: முந்தைய படையெடுப்புகளில் பாதிக்கப்பட்ட கோயில்கள் மீண்டெழுந்தன; உள்ளூர் உயர்குடிகள் அவையுடன் இணைக்கப்பட்டனர். பிற்காலப் பாண்டியர் வீழ்ச்சிக்கும் மதுரை சுல்தானக இடைவெளிக்கும் பிறகு இந்த மீட்பு முக்கியம். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் மற்றும் ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதசுவாமி கோவில் வரலாறுகளில் இந்த நாயக்கர் காலப் புனர்நிர்மாணச் சுவடுகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

வணிகமும் முக்கியம். மேற்குத் துறைமுகங்கள் வழியாகப் போர்க் குதிரைகள் இறக்குமதி; ஜவுளி, மசாலா ஏற்றுமதி; 1510க்குப் பிறகு போர்ச்சுகீசிய கோவாவுடன் தொடர்பு. உள்நாட்டுப் பாதைகள் துங்கபத்ரைத் தலைநகரைக் கோரமண்டல் - மலபார் கரையுடன் இணைத்தன.

பஹ்மணி சுல்தானகம் (1347 முதல்)

விஜயநகரம் துங்கபத்ரைக்குத் தெற்கே வலுப்படும்போதே, துக்ளக் பணியில் இருந்த தக்காண முஸ்லிம் அதிகாரிகள் டெல்லியிலிருந்து பிரிந்தனர். 1347 ஆகஸ்டில் அலாவுதீன் ஹசன் பஹ்மன் ஷா (ஹசன் கங்கு / ஜஃபர் கான் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்) சுல்தானாக அறிவிக்கப்பட்டார். தலைநகரம் குல்பர்கா (அஹ்சனாபாத்). வலுவான காலத்தில் பஹ்மணி எல்லை அரபிக் கடல் முதல் வங்காள விரிகுடா நோக்கியும், பேரார் முதல் துங்கபத்ரை வரையும் பரவியது. உயர் பண்பாட்டு மொழி பாரசீகம்; சூபி வலையமைப்புகள் புதிய அவையை நியாயப்படுத்த உதவின. 15-ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் தலைநகரம் பீதாருக்கு மாறியது. அங்குள்ள மசூதிகள், மதரசாக்கள், ஓடு வேயப்பட்ட கல்லறைகள், மந்திரி மஹ்மூத் கவான் பெயருடன் தொடர்புபடும் பெரும் மதரசா ஆகியவை இந்தோ - இஸ்லாமியக் கட்டிடக்கலையின் தக்காண முத்திரை.

பஹ்மணி அரசியல் அமைதியாக இல்லை. தக்காணப் பிரபுக்களுக்கும் மேற்காசிய "ஆபாகி" புலம்பெயர்ந்தோருக்கும் இடையிலான பிரிவு அவையை அடிக்கடி அசைத்தது. முகமது III காலத்துப் பாரசீக மந்திரி மஹ்மூத் கவான் வருவாய் - மாகாணச் சீர்திருத்தம் செய்தார்; 1481-இல் அவரது கொலை பல வரலாற்றாசிரியர்களால் சுல்தானகச் சிதைவின் திருப்புமுனையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. முதல் எட்டு சுல்தான்கள் குல்பர்காவிலிருந்து ஆண்டனர்; அகமத் ஷா I முதல் பீதார் மையமாயிற்று. பேரரசின் எல்லை காலத்துக்குக் காலம் மாறியது - மேற்கில் கடற்கரை நோக்கியும், கிழக்கில் தெலுங்கு நாடு நோக்கியும் விரிவு முயற்சிகள் நடந்தன. விஜயநகரத்துடன் மட்டுமல்ல, குஜராத், மால்வா போன்ற வடக்கு அரசுகளுடனும் உறவு - மோதல் கலந்திருந்தன.

ராய்ச்சூர் தோவாபும் நீண்ட தக்காணப் போர்களும்

முக்கிய இராணுவப் பரிசு ராய்ச்சூர் தோவாப் - கிருஷ்ணாவுக்கும் துங்கபத்ரைக்கும் இடையிலான வள நிலம். ராய்ச்சூர், முத்கல் போன்ற கோட்டைகள் பலமுறை கை மாறின. தேவ ராயர் II பஹ்மணி குதிரைப்படையை எதிர்கொள்ள விஜயநகரக் குதிரைப்படையை மறுசீரமைத்தார். கிருஷ்ணதேவராயரின் சுமார் 1520 ராய்ச்சூர் வெற்றி துளுவ வலிமையின் உச்சங்களில் ஒன்று; போர்ச்சுகீசியர் இதைப் பதிவு செய்தனர். இந்தப் போர்கள் வெறும் நாகரிக மோதல் அல்ல: இரு தரப்பும் கூலிப்படையை அமர்த்தினர்; 16-ஆம் நூற்றாண்டில் பீரங்கி பரவியதும் பயன்படுத்தினர்; தேவைப்பட்டால் தற்காலிகக் கூட்டணி அமைத்தனர். ஆடையிலும் அவையிலும் படைமுறையிலும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றமும் நடந்தேறியது. சில போர்களில் விஜயநகரம் வென்றது; சிலவற்றில் பஹ்மனியர் முன்னேறினர். நதிகளின் வெள்ளம், பருவகாலம், கூலிப்படை நம்பிக்கை ஆகியவை போர் முடிவுகளைப் பாதித்தன என்பதை ஆதாரங்கள் அடிக்கடி நினைவூட்டுகின்றன. வெறும் அரசர் பெயர் பட்டியலால் இந்தப் போட்டிகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

பிளவு: ஐந்து தக்காணச் சுல்தானகங்கள்

15-ஆம் நூற்றாண்டு இறுதியிலிருந்து பஹ்மணி மையம் உள்ளேயே வெறுமையாயிற்று. ஆளுநர்களும் அரசவைக் கையாளுநர்களும் நீடித்த வாரிசு அரசுகளை உருவாக்கினர்: பீஜப்பூர் (ஆதில் ஷாஹி), கோல்கொண்டா (குதுப் ஷாஹி), அகமத்நகர் (நிஜாம் ஷாஹி), பேரார் (இமாத் ஷாஹி), பீதார் (பரீத் ஷாஹி). சுமார் 1528-க்குள் பஹ்மணி வரிசை செயல்ரீதியாக முடிந்தது. ஐந்து சுல்தானகங்களும் ஒருவருக்கொருவர் போரிட்டன - விஜயநகரத்துடன் மட்டுமல்ல. 1565-இல்தான் அரிய கூட்டணி உருவானது.

தளிகோட்டா 1565 மற்றும் தலைநகரச் சூறையாடல்

1565 ஜனவரி 23 அல்லது அதன் அருகே, தக்காணச் சுல்தானகக் கூட்டணி அலியா ராம ராயர் தலைமையிலான விஜயநகரப் படையை வென்றது. பொதுவாக தளிகோட்டா போர் எனப்படும் இது ராட்சச - தங்கடி / ரக்கசகி - தங்கடிகி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; கிருஷ்ணா ஆற்று அருகே. துல்லிய இடம், நாள் விவரம், ராம ராயர் படையிலிருந்த முஸ்லிம் தளபதிகள் பக்கம் மாறியதாகச் சொல்லப்படும் கணக்குகள் ஆகியவை பாரசீக, போர்ச்சுகீசிய, பிற்கால வரலாறுகளில் வேறுபடுகின்றன. பின்விளைவு தெளிவு: ராம ராயர் பிடிபட்டுக் கொல்லப்பட்டார்; வெற்றிப் படைகள் தலைநகருக்குள் புகுந்தன; விஜயநகரம் சூறையாடப்பட்டது. எரிப்பு, கொள்ளை, கோயில் சேதம் பற்றிய விவரங்கள் கடுமையானவை; ஆனால் இறப்பு எண்களையும் அழிவின் அளவையும் ஒவ்வொரு ஆதார எழுத்தையும் அப்படியே ஏற்க நவீன அறிஞர்கள் எச்சரிக்கை செய்கின்றனர். பேரரசு ஒரே இரவில் மறைந்துவிடவில்லை - அரவிடு அரசர்கள் வேறு இடங்களிலிருந்து தொடர்ந்தனர் - ஆனால் துங்கபத்ரை மாநகரம் பழைய பெருமையை மீட்கவில்லை. ஹம்பி இடிபாடுகளே அதன் சாட்சி.

இரு புறங்களிலும் பண்பாட்டு மலர்ச்சி

விஜயநகரப் பாரம்பரியம் கல்லிலும் எழுத்திலும் நிற்கிறது. ஹம்பி விருபாட்சர் கோயில் உயிருள்ள வழிபாட்டு மையமாகத் தொடர்ந்தது; விட்டலர் வளாகம், அதன் தூண் மண்டபங்களும் கற்ரதமும், நகரக் கலைக்குச் சின்னம் ஆயின. கிருஷ்ணதேவராயர் ஆதரவில் தெலுங்கு இலக்கியம் மலர்ந்தது; கன்னடம், சமஸ்கிருத ஆய்வு தொடர்ந்தது. பஹ்மணி - வாரிசு அவைகளில் குல்பர்கா பெரும் மசூதி, பீதார் மதரசா, பின்னர் பீஜப்பூர் - கோல்கொண்டா நினைவுச்சின்னங்கள் பாரசீக வடிவங்களைத் தக்காணப் பொருட்களுடன் இணைத்த இந்தோ - இஸ்லாமியப் பாணியைக் காட்டுகின்றன. தக்கனி / தக்கினி இலக்கியமும் இந்த அவைகளில் வேரூன்றியது. போர்க்களத்தில் எதிரிகள்; சந்தையில் அண்டைகள். விஜயநகர அவையில் அஷ்டதிக் கஜங்கள் எனப்படும் புலவர் வட்டம் பற்றிய மரபு கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; தெலுங்கு காவிய மரபுக்கு அது முக்கியத் தூண்டுதல். பஹ்மணி - ஆதில் ஷாஹி அவைகளில் பாரசீகக் கவிதையும், உள்ளூர் தக்கனி பாடல்களும் இணைந்து ஓடின. கட்டிடக்கலையில் குவிமாடம், வளைவு, மினார் ஆகியவை தக்காணக் கருங்கல் - சுண்ணாம்புச் சூழலில் புதிய உருவம் பெற்றன.

தமிழகம்: நாயக்கரும் கோயில் மீட்பும்

தெற்குத் தமிழகத்துக்கு விஜயநகர நூற்றாண்டு வெற்றியும் புனர்நிர்மாணமும் ஆகும். கம்பணனின் படையெடுப்பு மதுரை சுல்தானகத்தை முடித்ததும், பேரரசு அதிகாரிகளும் பின்னர் பரம்பரை நாயக்கர்களும் மதுரை, தஞ்சாவூர் உள்ளிட்ட மையங்களை ஆண்டனர். பெருங் கோயில்களைச் சீரமைத்தனர்; பாசனத்தை விரிவாக்கினர்; கோரமண்டலைப் பீடபூமி அவையுடன் இணைத்தனர். 1565க்குப் பின்பும் நீடித்த மதுரை - தஞ்சாவூர் நாயக்க ஆட்சிகள் விஜயநகர நிர்வாக - கலைப் பழக்கங்களை 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரை கொண்டுசென்றன. பிற்காலப் பாண்டியர் முதல் சுல்தானக இடைவெளி வழியாக நாயக்கர் மீள்எழுச்சி வரை செல்லும் இந்தத் தமிழ் வளைவுதான், இந்தத் தக்காணப் போட்டியைக் கர்நாடகக் கதையாக மட்டும் அல்லாமல் அகில இந்தியத் தொடரில் சேர்க்கக் காரணம். நாயக்கர் காலத்தில் தமிழகக் கோயில் நகரங்கள் மீண்டும் பொருளாதார மையங்களாயின; ரதத் திருவிழாக்கள், மண்டப விரிவாக்கங்கள், சிற்பக் கூட்டங்கள் இந்த மீள்எழுச்சியின் அடையாளங்கள். அதே நேரம் உள்ளூர் தமிழ் ஆட்சி மரபுகள் முழுவதும் அழிக்கப்படவில்லை - விஜயநகர மேலாண்மை பெரும்பாலும் மேல்நிலை ஆணையாகவும், நாயக்கர் நடைமுறை ஆட்சியாகவும் இயங்கியது என்பதே பல நவீன வாசிப்பு.

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • விஜயநகரம் (சுமார் 1336) மற்றும் பஹ்மணி சுல்தானகம் (1347) டெல்லியின் தெற்குப் பின்வாங்கல் விட்ட வெற்றிடத்தில் எழுந்தன.
  • நான்கு விஜயநகர வம்சங்களில் கிருஷ்ணதேவராயரின் துளுவ உச்சம் முக்கியம்; நாயக்கர் ஆட்சியும் கோயில் ஆதரவும் அரசை வடிவமைத்தன.
  • பஹ்மணி அதிகாரம் குல்பர்காவிலிருந்து பீதாருக்கு மாறி, பிறகு பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா, அகமத்நகர், பேரார், பீதார் எனப் பிளந்தது.
  • ராய்ச்சூர் தோவாப் போர்கள் போட்டியை வரையறுத்தன; 1565 தளிகோட்டா தோல்வியும் சூறையாடலும் தலைநகரை உடைத்தன.
  • ஹம்பிக் கோயில்கள், தெலுங்கு - சமஸ்கிருத எழுத்து, குல்பர்கா - பீதார் இந்தோ - இஸ்லாமியக் கட்டிடம் ஆகிய பண்பாட்டு விளைவுகள் அரசியல் உச்சத்தைத் தாண்டி நிற்கின்றன.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 29-இல் பக்தி மற்றும் சூபி இயக்கங்கள் (Bhakti and Sufi Movements) பற்றிப் பார்ப்போம் - இந்தத் தக்காண அரசுகள் எழுந்து வீழ்ந்த அதே நூற்றாண்டுகளில் வடக்கு - தெற்கு இந்தியாவின் சமய வாழ்க்கையை மாற்றிய பக்தி நீரோட்டங்கள்.

ஆதாரங்கள் (Sources)

  • Encyclopaedia Britannica, Vijayanagar
  • Encyclopaedia Britannica, Bahmani sultanate
  • UNESCO World Heritage Centre, Group of Monuments at Hampi
  • Encyclopaedia Iranica, Bahmanid Dynasty
  • Paes, D. and Nuniz, F., Portuguese accounts, in Sewell, R. (1900), A Forgotten Empire
  • Sewell, R. (1900), A Forgotten Empire (Vijayanagar)
  • Sastri, K. A. Nilakanta (1955), A History of South India, Oxford University Press
  • Stein, B. (1989), Vijayanagara, Cambridge University Press
  • Eaton, R. M. (2005), A Social History of the Deccan, 1300-1761, Cambridge University Press
  • Chandra, S. (2004), Medieval India: From Sultanat to the Mughals, Har-Anand
  • Firishta, Tarikh-i-Firishta, Deccan sections (trans. Briggs)

Share this article

R

Rajasekar

Lifestyle Journalist

A passionate writer covering health, wellness, and cultural topics for the Tamil community.

தினசரி ஒரு நற்சிந்தனை

…

உடல் எடை கணக்கீடு

BMI அளவை அறிந்து கொள்ளுங்கள்

கணக்கிடு (BMI Test)
திருக்குறள் (Kural of the Day)

…

…

இன்றைய விலை
தங்கம் (22k)
1 கிராம்
₹11,980
தங்கம் (24k)
1 கிராம்
₹12,579
வெள்ளி
1 கிராம்
₹180

அடுத்த பண்டிகை

தேடல்…

--days to go
உங்கள் கருத்து (Poll)

தினசரி உடற்பயிற்சி செய்கிறீர்களா?

அடுத்து வாசிக்க

இந்திய வரலாறு பகுதி 43: காந்தியின் வருகை – சம்பாரண், ஒத்துழையாமை, கிலாஃபத் வாசிக்க →