இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் இருபத்தைந்தாம் பகுதி. இருபத்துநான்காம் பகுதியை – சோழர் வெண்கலச் சிலைகளும் கலையும் கட்டடக்கலையும் – இங்கே படிக்கலாம்.
பத்தாம் நூற்றாண்டில் சோழர்களிடம் தோற்ற பிறகு, மதுரைப் பாண்டியர்கள் ஏறக்குறைய மூன்று நூற்றாண்டுகள் தஞ்சாவூரின் நிழலிலேயே வாழ்ந்தார்கள். முதல் பாண்டியப் பேரரசு வீழ்ந்த பின், பாண்டிய இளவரசர்கள் சோழருக்குக் கப்பம் கட்டும் சிற்றரசர்களாகவே இருந்தனர். தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு, சில நேரம் இலங்கைப் படையையும் சில நேரம் சோழப் படையையும் உதவிக்கு அழைத்தனர்.
பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சக்கரம் முழுமையாகத் திரும்பியது. ஏறக்குறைய 1216 முதல் 1270 வரையிலான இரண்டு தலைமுறைகளில், பாண்டிய மன்னர்கள் சோழர் தலைநகரங்களைத் தீக்கிரையாக்கினர்; ஹொய்சாளர்களை மைசூர் மேட்டுநிலத்துக்குத் திருப்பி அனுப்பினர்; தெலுங்கு நாட்டுக் காகதீயரோடு போரிட்டனர்; இலங்கையில் இரட்டைக் கயல் கொடியை நாட்டினர்; திருவரங்கம், தில்லை ஆகிய பெருங்கோயில்களைப் பொன்னால் வேய்ந்தனர். வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை இரண்டாம் பாண்டியப் பேரரசு என்கிறார்கள். அதன் உச்சத்தில் நின்றவன் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன்.
ஒரு சிறு எச்சரிக்கை: இந்தக் காலத்தைப் பற்றிய நம் அறிவு பெரும்பாலும் கோயில் சுவர்களில் உள்ள நூற்றுக்கணக்கான தமிழ், வடமொழிக் கல்வெட்டுகளிலிருந்தே வருகிறது. அவற்றில் உள்ள வானியல் குறிப்புகளைக் கணக்கிட்டே ஆண்டுகள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன. "புதிய மன்னர்களைக் கற்பிப்பதும் பிறகு கைவிடுவதுமாகப் பாண்டியர் காலவரிசை ஒரு விளையாட்டாகிவிட்டது" என்று பேராசிரியர் கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரியே எழுதினார். கீழே உள்ள ஆண்டுகள் பொதுவாக ஏற்கப்பட்டவை; பல தோராயமானவை.
ஒரு பார்வையில் இரண்டாம் பாண்டியப் பேரரசு
| மன்னன் | ஆட்சிக்காலம் (தோராயம்) | சிறப்பு |
|---|---|---|
| சடையவர்மன் குலசேகரன் I | 1190 – சு. 1216 | பாண்டிய மீட்சியின் தொடக்கம் |
| மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I | 1216 – சு. 1238 | தஞ்சை, உறையூர் எரிப்பு; சோழநாட்டைக் கைப்பற்றித் திருப்பித் தந்தது |
| மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் II | சு. 1238 – சு. 1251 | ஹொய்சாளர் செல்வாக்கு நிறைந்த அமைதியான காலம் |
| சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I | 1251 – சு. 1268/70 | பேரரசின் உச்சம்; திருவரங்கம், தில்லைக்குப் பொன் வேய்வு |
| சடையவர்மன் வீரபாண்டியன் (இணையரசன்) | சு. 1253 – சு. 1275 | இலங்கை, கொங்குப் படையெடுப்புகள் |
| மாறவர்மன் குலசேகரன் I | சு. 1268 – சு. 1310 | நீண்ட செழிப்பான ஆட்சி; காயல் துறைமுக வணிகம் |
சோணாடு கொண்டு, சோணாடு வழங்கிய மன்னன்
1190 வாக்கில் பிற்காலச் சோழர் இன்னும் வலிமையாகத்தான் இருந்தனர்; மூன்றாம் குலோத்துங்கன் பாண்டிய வாரிசுப் போரில் தலையிட்டுத் தனக்கு வேண்டியவரை மதுரையில் அமர்த்தினான். ஆனால் அவனுக்குப் பின் சோழ அரசு தளர்ந்தது; சிற்றரசர்கள் தலைதூக்கினர்.
1216-இல் அரியணை ஏறிய மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I தான் முதலில் நிலைமையைப் புரட்டிப் போட்டவன். அவனது ஏழாம் ஆட்சியாண்டுத் திருப்பரங்குன்றக் கல்வெட்டு சொல்வது இது: அவன் சோழநாட்டின் மீது படையெடுத்து தஞ்சையையும் உறையூரையும் தீயிட்டான்; சோழ மன்னன் மூன்றாம் இராசராசன் தப்பி ஓடினான்; சோழர் முடிசூட்டு மண்டபத்திலேயே பாண்டியன் வீராபிஷேகம் செய்துகொண்டான். பிறகு தில்லைக்குச் சென்று நடராசரை வணங்கினான்.
அடுத்து நடந்தது அக்காலத்தவரையே வியக்க வைத்தது. தோற்ற சோழனை அழைத்து, சோழ நாட்டையே அவனுக்குத் திருப்பி வழங்கினான். அதனால் "சோணாடு வழங்கியருளிய" என்ற பட்டம் அவனுக்கு வந்தது. இது "அரசியல் விவேகம் நிறைந்த செயல்" என்று சாஸ்திரி மதிப்பிடுகிறார். ஆனால் இதற்கு ஒரு கட்டாயமும் இருந்திருக்கலாம்: ஹொய்சாள மன்னன் இரண்டாம் நரசிம்மன் சு. 1222-இல் திருவரங்கம் நோக்கிப் படை நடத்தி, தன்னைச் "சோழ ராஜ்ய பிரதிஷ்டாசாரியன்" (சோழ அரசை நிலைநாட்டியவன்) என்று அழைத்துக்கொண்டான். கர்நாடகத்து ஹொய்சாளர்கள் இப்போது தமிழக அரசியலின் நடுவர்களாகிவிட்டனர்.
மூன்றாம் இராசராசன் மீண்டும் கலகம் செய்ததால், 1235–36-க்கு முன் சுந்தரபாண்டியன் இரண்டாம் முறை படையெடுத்துச் சோழ அரசியரையும் சிறைப்பிடித்தான். "சோணாடு கொண்டான்" என்ற பெயர் பொறித்த நாணயங்களும் அவன் காலத்தவை.
ஹொய்சாள இடைவேளை
மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் II காலத்தில் (சு. 1238 முதல்) ஹொய்சாள செல்வாக்கு உச்சத்தில் இருந்தது. புதுக்கோட்டைப் பகுதியில் ஹொய்சாள அதிகாரி வழக்குத் தீர்த்தான்; பாண்டியன் தன் "மாமடி" (மாமன்) ஹொய்சாள சோமேசுவரன் பெயரில் ஒரு ஊருக்கே பெயரிட்டான். திருவரங்கத்துக்கு வடக்கே, இன்றைய சமயபுரம் அருகே உள்ள கண்ணனூர் கொப்பத்தில் ஹொய்சாளர் தங்கள் தளத்தை அமைத்தனர். காவிரிப் படுகை ஹொய்சாளரின் பாதுகாப்பு நாடாகிவிடுமோ என்ற நிலை.
சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் (1251 – சு. 1268)
இந்த நிலையை முற்றிலும் துடைத்தெறிந்தவன் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I. கல்வெட்டுகளின் வானியல் குறிப்புகளை வைத்து, ஜெர்மானியக் கல்வெட்டறிஞர் கீல்ஹார்ன் அவனது முடிசூட்டை கி.பி. 1251 ஏப்ரல் 20 – 28 இடைப்பட்ட நாட்களுக்குள் நிர்ணயித்தார். இடைக்கால இந்தியாவுக்கு இது அரிய துல்லியம். "எம்மண்டலமும் கொண்டருளிய" என்ற மெய்க்கீர்த்தித் தொடர் அவனுக்கே உரியது. "எல்லாந்தலையானான்" என்ற பெயர் பொறித்த நாணயங்களும் அவனுடையவை எனக் கருதப்படுகின்றன.
வெற்றிப் பட்டியல்
1258-க்கு முந்தைய அவனது ஏழாம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டே வியக்கத்தக்க ஒரு போர்ப் பட்டியலைத் தருகிறது. போர்களின் வரிசை உறுதியில்லை; முக்கியமானவை இவை:
- சேரர்: ஆட்சியின் தொடக்கத்திலேயே "மிகச் சிறிய படையுடன்" சேர மன்னனை வென்று மலைநாட்டைக் கப்பம் கட்டச் செய்தான்.
- சோழர்: கடைசிச் சோழ மன்னன் மூன்றாம் இராசேந்திரன் கப்பம் செலுத்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். சுதந்திர அரசாகச் சோழப் பேரரசு இங்கே நடைமுறையில் முடிவுக்கு வந்தது.
- ஹொய்சாளர்: கண்ணனூர் கொப்பத்தைத் தாக்கி, ஹொய்சாளத் தளபதி சிங்கணன் உள்ளிட்டோரைக் கொன்று, குதிரைகள், யானைகள், செல்வம் கைப்பற்றினான். ஹொய்சாள மன்னன் சோமேசுவரனை "மேலுலகுக்கு அனுப்பினான்" என்று திருவரங்க வடமொழிக் கல்வெட்டு கூறுகிறது (சோமேசுவரன் சு. 1262-இல் இறந்தான்).
- காடவர் கோப்பெருஞ்சிங்கன்: ஒரு காலத்தில் சோழப் பேரரசனையே சிறைவைத்த இந்தச் சிற்றரசனின் தலைநகர் சேந்தமங்கலம் முற்றுகையிடப்பட்டது; தோற்ற அவனைக் கப்பம் கட்டும் சிற்றரசனாகவே மீண்டும் அமர்த்தினான்.
- காஞ்சி, நெல்லூர்: சு. 1260-க்கு முன் நடந்ததாகக் கருதப்படும் வடக்குப் படையெடுப்பில் தெலுங்குச் சோட மன்னன் கண்டகோபாலனைக் கொன்று காஞ்சிபுரத்தைக் கைப்பற்றினான்; காகதீய மன்னன் கணபதியின் படைகளை வென்றான். முதுகூரில் "தெலுங்கரை" வென்று, பேராற்றங்கரை வரை அவர்களை விரட்டியதைத் தில்லைக் கல்வெட்டுப் பாடல்கள் புகழ்கின்றன. இன்றைய ஆந்திராவின் நெல்லூரில் வீராபிஷேகம் செய்துகொண்டான்.
- இலங்கை: இலங்கை மன்னன் முத்துகளையும் யானைகளையும் திறையாக அனுப்ப நேர்ந்தது.
விளைவு: சில ஆண்டுகளுக்குக் குமரி முதல் நெல்லூர், கடப்பா வரை பாண்டிய மேலாண்மை பரவியது. பழைய பல்லவர் தலைநகரான காஞ்சிபுரம் பாண்டியரின் இரண்டாம் தலைநகரானது. அவன் "காஞ்சிபுரம் கொண்டான்" எனப் பெருமை பேசினான்.
இலங்கையில் வீரபாண்டியன்
இலங்கைப் போர்களில் பெரும்பங்கு வகித்தவன் சு. 1253 முதல் உடன் ஆண்ட சடையவர்மன் வீரபாண்டியன். அவனது "திருமகள் வளர" எனத் தொடங்கும் மெய்க்கீர்த்தி, இலங்கையின் "இரு வேந்தரில்" ஒருவனைக் கொன்று அவன் செல்வத்தையும் அரியணையையும் கைப்பற்றியதாகவும், கோணமலையிலும் (திருகோணமலை) திரிகூடகிரியின் உச்சிகளிலும் இரட்டைக் கயல் கொடியை நாட்டியதாகவும், மற்ற வேந்தனிடம் யானைகளைத் திறையாகப் பெற்றதாகவும் சொல்கிறது. "சாவகன்" ஒருவனின் முடியையும் தலையையும் கொண்டதாகவும் கூறுகிறது.
இந்த இரு வேந்தர்கள் யார் என்பது விவாதத்துக்குரியது. இலங்கையின் சூளவம்சம் இந்தப் பாண்டிய வெற்றியைப் பேசவில்லை. மாறாக, சாவக (மலாய்) மன்னன் சந்திரபானு பாண்டிய, சோழ நாடுகளிலிருந்து திரட்டிய தமிழ் வீரர்களுடன் இரண்டாம் முறை படையெடுத்து வந்து சிங்கள இளவரசர்களிடம் தோற்றதாகக் கூறுகிறது. வீரபாண்டியனின் "சாவகனை" சந்திரபானுவின் குடும்பத்தோடு பல ஆய்வாளர்கள் இணைக்கின்றனர்; ஆனால் இரு ஆதாரங்களையும் முழுமையாகப் பொருத்துவது கடினம்.
பொன் வேய்ந்த பெருமாள்: திருவரங்கமும் தில்லையும்
போர்ச் செல்வம் கோயில் பணிக்குச் சென்றது. தில்லையில் பலமுறை துலாபாரம் (தன் எடைக்கு ஈடாகப் பொன்னை நிறுத்துக் கோயிலுக்குக் கொடுப்பது) செய்தான்; நடராசருக்குப் பொன் மண்டபம் அமைத்ததாகவும் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. (கோயில் பற்றி: தில்லை நடராசர் கோயில்.)
அவனது பெருங்கொடைகள் திருவரங்கம் அரங்கநாதர் கோயிலுக்கு உரியவை. ஈ. ஹுல்ட்ஷ் பதிப்பித்த 30 சுலோகங்கள் கொண்ட வடமொழிக் கல்வெட்டும் (Epigraphia Indica, தொகுதி III), சந்தன மண்டபச் சுவர்களில் உள்ள பிற கல்வெட்டுகளும் பட்டியலிடுவன:
- அரங்கநாதர் கருவறை விமானத்தை முழுவதும் பொன்னால் வேய்ந்தது. அதனால் "ஹேமச்சாதன ராஜன்" என்றும், தமிழில் "கோயில் பொன்மேய்ந்த பெருமாள்" என்றும் அழைக்கப்பட்டான்;
- நரசிம்மர், விஷ்வக்சேனர் சன்னதிகளுக்குப் பொன் வேய்வு; கோபுரத்துக்கும், இன்றும் "சுந்தரபாண்டியன் மதில்" என அழைக்கப்படும் மதிலுக்கும் பொன் பூச்சு;
- தன் பெயரிலேயே "ஹேமச்சாதன ராஜ ஹரி" என்ற பொன் விஷ்ணு திருவுருவம்;
- திருவிழாவுக்குப் பொன் தோணி, மூன்று பொற்கலசங்கள், பொற்கலங்களுடன் கூடிய அன்னசாலை, "கடக" மன்னனிடம் கைப்பற்றிய மரகத மாலை. இந்தக் "கடக" மன்னன் காடவன் கோப்பெருஞ்சிங்கன் என்பது சாஸ்திரியின் விளக்கம்; ஒடிசாவின் கட்டக் அரசன் என்போரும் உண்டு.
கோயில் ஒழுகு இன்னும் ஒரு புகழ்பெற்ற காட்சியைச் சேர்க்கிறது: ஆயுதம் தரித்த மன்னன், யானை மேல் அமர்ந்தபடியே, காவிரியில் மிதக்கும் படகுத் தராசில் பொன்னுக்கும் மணிகளுக்கும் எதிராக நிறுக்கப்பட்டானாம். யானைச் செய்தியைக் கல்வெட்டு உறுதிப்படுத்தவில்லை என்று சாஸ்திரி குறிப்பிடுகிறார்; எனவே இதை மரபுச் செய்தியாகக் கொள்வதே நல்லது. கோயில் நிர்வாகத்தைப் பல பணிப் பிரிவுகளின் பிரதிநிதிகள் அடங்கிய குழுவாக அவன் சீரமைத்ததையும் பிற்காலக் கல்வெட்டு ஒன்று காட்டுகிறது.
மதுரையில், மீனாட்சி அம்மன் கோயிலின் நான்கு பெருங்கோபுரங்களில் மிகப் பழமையான கிழக்குக் கோபுரத்தின் அடியில் உள்ள கல்வெட்டுகள் அதைச் "சுந்தரபாண்டியன் திருக்கோபுரம்" என்கின்றன. இதைக் கட்டியவன் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் என்று ஃப்ரண்ட்லைன் கூறுகிறது; மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I என்போரும் உண்டு.
ஒரே நேரத்தில் பல மன்னர்கள்: இணையாட்சிப் புதிர்
இரண்டாம் பேரரசைப் படிக்கும் எவரையும் குழப்பும் ஒன்று: மன்னர்கள் அதிகம். சு. 1237 முதல் 1286 வரை, குறைந்தது ஏழு பாண்டிய மன்னர்களின் பெயர்கள் கல்வெட்டுகளில் வருகின்றன: இரண்டு சுந்தரபாண்டியர்கள், வீரபாண்டியன், விக்கிரமபாண்டியன், குலசேகரன் எனப் பலர். அவர்களின் ஆட்சியாண்டுகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று படிகின்றன; சில நேரம் ஒரே வெற்றியை இருவர் உரிமை கொண்டாடுகின்றனர். "சடையவர்மன்", "மாறவர்மன்" என்ற பட்டங்கள் தலைமுறைதோறும் மாறி மாறி வருவதும் இன்னொரு சிக்கல்.
ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் "ஐந்து பாண்டியர்கள்" சேர்ந்து ஆண்டனர் என்ற கொள்கையை முன்னோடி ஆய்வாளர்கள் முன்வைத்தனர். பின்னர் வந்த மார்கோ போலோவும், பாரசீக வரலாற்றாசிரியர் வசாஃபும் "ஐந்து சகோதர மன்னர்கள்" பற்றிப் பேசுகின்றனர். ஆனால் சாஸ்திரி இந்த ஒழுங்கான ஐவர் முறையை ஏற்கவில்லை. ஒரு முதன்மை மன்னன்; அவனுக்குக் கீழ் அரசகுல இளவரசர்கள் மாகாணங்களை "அரசு போன்ற" பாணியில் ஆண்டனர் என்பதே அவர் கருத்து. கல்வெட்டுகளின் வானியல் குறிப்புகளை வைத்து நூற்றுக்கணக்கான தேதிகளை மீண்டும் கணக்கிட்ட என். சேதுராமன் போன்றோரின் ஆய்வு பட்டியலைச் செம்மைப்படுத்தியுள்ளது; ஆனால் ஐயம் முழுவதுமாக நீங்கவில்லை.
வலிமையான பேரரசன் இருந்தபோது இந்த முறை அவனது கரங்களை நீட்டித்தது. வலிமையற்றவர்கள் காலத்தில் இதுவே போட்டிக்கு வித்திட்டது.
சோழநாட்டில் பாண்டிய ஆட்சி: ஒரு கல்வெட்டுச் சான்று
சோழர் ஆட்சி முடிந்த பின் சோழநாடு பாண்டியர் வசம் இருந்ததற்குச் சுவையான சான்று ஒன்று உண்டு. மயிலாடுதுறை அருகே திருமங்கலத்தில் கிடைத்த, "கோச்சடையவர்மன் திரிபுவன சக்கரவர்த்தி சுந்தரபாண்டிய தேவரின்" பதினான்காம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டை ஆய்வாளர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் படித்துள்ளார். அப்பகுதியின் ஐந்து நாடுகளைச் சேர்ந்த இடங்கை, வலங்கைப் பிரிவினர் கோயிலில் கூடி, "சந்திர சூரியர் உள்ளவரை" இனி இந்தப் பிரிவுச் சண்டையை மேற்கொள்ள மாட்டோம் என்று உறுதி எடுத்து, அரசனின் ஆணை பெற்று அதைக் கல்லில் பொறித்தனர். இது எந்தச் சுந்தரபாண்டியனின் காலம் என்பது முழுமையாக உறுதியில்லை.
காயலும் கடல் வணிகச் செல்வமும்
பாண்டியப் பேரரசின் செல்வத்துக்கு முத்துக் குளிப்பும் கடல் வணிகமும் அடிப்படை. பழைய கொற்கையின் இடத்தைப் பிடித்த காயல் (இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் காயல்பட்டினம் பகுதி) முதன்மைத் துறைமுகமானது. ஹோர்மூஸ், கிஷ், ஏடன் ஆகிய இடங்களிலிருந்து கப்பல்கள் வந்தன; அவை முக்கியமாகக் கொண்டு வந்தது குதிரைகள். தென்னாட்டில் நல்ல குதிரைகள் வளர்க்க முடியாது; ஆனால் ஒவ்வொரு படைக்கும் அவை தேவை.
வசாஃபின் குறிப்புப்படி, வளைகுடா வணிகத் தலைவன் ஜமாலுதீன் ஆண்டுதோறும் கிஷ் தீவிலிருந்து தன் சொந்தக் குதிரைகள் 1,400-ஐயும், வளைகுடாவின் பிற தீவுகளில் வாங்கக்கூடிய அளவு குதிரைகளையும் "மஅபர்" (பாண்டியக் கரை) நாட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டும்; ஒவ்வொன்றுக்கும் 220 தினார் சிவப்புப் பொன் என்பது நெடுங்கால விலை. வழியில் இறந்த குதிரைகளுக்கும் பாண்டிய அரசே விலை கொடுத்தது. காயல்பட்டினப் பகுதி அகழாய்வுகளில் 13-ஆம் நூற்றாண்டுச் சீனப் பீங்கான்கள் கிடைத்துள்ளன. அஞ்சுவண்ணம், மணிக்கிராமம் போன்ற வணிகக் குழுக்களும் இலங்கை வணிகர்களும் சேர்ந்து இராமநாதபுரம் பகுதியில் ஒரு கற்கோயிலுக்கு நிதி அளித்ததை வீரபாண்டியன் காலக் கல்வெட்டு காட்டுகிறது.
மாறவர்மன் குலசேகரனும் வீழ்ச்சியின் விதைகளும்
சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியனின் உறுதியான கடைசிக் கல்வெட்டுகள் சு. 1269–70 காலத்தவை. அதற்குள் மாறவர்மன் குலசேகரன் I (சு. 1268 முதல்) ஆட்சிக்கு வந்திருந்தான்; நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆண்டான். கேரளத்தின் கொல்லத்தை மீண்டும் வென்றான்; சோழ, தொண்டை நாடுகளைத் தக்கவைத்தான். சு. 1284-இல் அவனது தளபதி ஆரியச் சக்கரவர்த்தி இலங்கைக்குச் சென்று, புத்தரின் புனிதப் பல்லைப் பாண்டிய நாட்டுக்குக் கொண்டு வந்ததாகச் சூளவம்சம் கூறுகிறது. பின்னர் இலங்கை மன்னன் மூன்றாம் பராக்கிரமபாகு நேரில் பாண்டிய அரசவைக்கு வந்து, பேச்சுவார்த்தை மூலம் அதைத் திரும்பப் பெற்றான்.
"அவன் காலத்தில் எந்த அயல் பகைவனும் நாட்டுக்குள் நுழையவில்லை" என்று வசாஃப் குலசேகரனைப் புகழ்கிறார். ஆனால் விரிசல்கள் தெரிந்தன:
- மன்னனின் நோய்க்காலத்தில் நாடு "குழப்பத்தில்" இருந்ததாக அவனது 34-ஆம் ஆண்டுக் கல்வெட்டு (சு. 1301) கூறுகிறது.
- வாணாதிராயர் போன்ற சிற்றரசர்கள் வலுப்பெற்றனர்.
- வடக்கில் ஹொய்சாள மூன்றாம் வல்லாளன் இழந்த பகுதிகளை மீட்கத் தொடங்கினான்.
- எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மகன்கள் சுந்தரபாண்டியனுக்கும் வீரபாண்டியனுக்கும் இடையே அரியணைப் போட்டி.
வசாஃபின் கூற்றுப்படி, சு. 1310-இல் வீரபாண்டியன் வாரிசாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதால் சுந்தரபாண்டியன் தந்தையைக் கொன்றான். சகோதரப் போரில் தோற்ற சுந்தரபாண்டியன் தில்லியின் அலாவுதீன் கில்ஜியிடம் தஞ்சம் புகுந்தான். ஓராண்டுக்குள் மாலிக் காஃபூரின் படை தமிழ்நாட்டுக்குள் நுழைந்தது. கல்வெட்டுகள் இந்தக் கதையின் சில பகுதிகளோடு முரண்படுவதால், இதைப் பின்னொரு பகுதியில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
காலவரிசை
| ஆண்டு | நிகழ்வு | உறுதி |
|---|---|---|
| 1190 | சடையவர்மன் குலசேகரன் I முடிசூட்டு | ஓரளவு உறுதி |
| 1216 | மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I முடிசூட்டு | உறுதி |
| சு. 1219–23 | தஞ்சை, உறையூர் எரிப்பு; சோழநாடு கைப்பற்றித் திருப்பித் தரப்பட்டது | ஓரளவு உறுதி |
| சு. 1222 | ஹொய்சாள நரசிம்மன் II திருவரங்கம் நோக்கிப் படை நடத்தல் | ஓரளவு உறுதி |
| 1235–36-க்கு முன் | சோழநாட்டின் மீது இரண்டாம் பாண்டியப் படையெடுப்பு | ஓரளவு உறுதி |
| 1251 ஏப்ரல் | சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I முடிசூட்டு | உறுதி (வானியல் கணக்கு) |
| 1258-க்கு முன் | சேரர், சோழர், ஹொய்சாளர் (கண்ணனூர் கொப்பம்), கோப்பெருஞ்சிங்கன் மீது வெற்றி | பொதுவாக உறுதி; வரிசை ஐயம் |
| சு. 1258–60 | கண்டகோபாலன் வீழ்ச்சி, காஞ்சி கைப்பற்றல், முதுகூர்ப் போர், நெல்லூர் வீராபிஷேகம் | தோராயம் |
| சு. 1262 | ஹொய்சாள சோமேசுவரன் மரணம் | ஓரளவு உறுதி |
| 1260-கள் | வீரபாண்டியனின் இலங்கைப் படையெடுப்பு; கோணமலையில் கயல் கொடி | தோராயம் |
| சு. 1268–70 | சடையவர்மன் சுந்தரனின் ஆட்சி முடிவு; மாறவர்மன் குலசேகரன் I | தோராயம் |
| சு. 1284 | ஆரியச் சக்கரவர்த்தி இலங்கையிலிருந்து புனிதப் பல்லைக் கொண்டு வருதல் | ஓரளவு உறுதி |
| சு. 1310 | குலசேகரன் I மரணம்; வாரிசுப் போர் | விவரங்கள் விவாதத்தில் |
உறுதியானவையும் விவாதத்துக்குரியவையும்
- உறுதியானவை: 13-ஆம் நூற்றாண்டில் சோழரை மாற்றிப் பாண்டியர் தமிழகத்தின் முதன்மை வல்லரசானது; சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் I 1251-இல் முடிசூடி, சிறிது காலம் நெல்லூர் வரை ஆண்டது; காவிரிப் படுகையில் ஹொய்சாளரை வென்றது; திருவரங்கக் கருவறைக்குப் பொன் வேய்ந்து "ஹேமச்சாதன ராஜன்" எனப் போற்றப்பட்டது; காயல் குதிரை வணிகத்தின் மையமாக இருந்தது.
- விவாதத்துக்குரியவை: போர்களின் சரியான வரிசையும் ஆண்டுகளும்; இலங்கை வேந்தர்கள், "சாவகன்" யார் என்பது; சமகாலப் பாண்டிய மன்னர்கள் ஆட்சியை எப்படிப் பகிர்ந்தனர் என்பது; யானைத் துலாபாரக் கதை; மதுரைக் கிழக்குக் கோபுரத்தைக் கட்டிய சுந்தரபாண்டியன் யார் என்பது.
அடுத்த பகுதி
இருபத்தாறாம் பகுதி – பாண்டிய நாட்டில் மார்கோ போலோ. சு. 1292-இல் சோழமண்டலக் கரைக்கு வந்த வெனிஸ் பயணியின் கண் வழியே பாண்டிய நாட்டைப் பார்ப்போம்: முத்துக் குளிப்போர், காயலின் குதிரை வணிகர்கள், "ஐந்து சகோதர மன்னர்கள்", ஒரு இடைக்கால ஐரோப்பியர் தமிழ் மண்ணைப் பற்றி என்ன எழுதினார் என்பது.
ஆதாரங்கள்
- K. A. Nilakanta Sastri, The Pandyan Kingdom from the Earliest Times to the Sixteenth Century (1929), அத்தியாயங்கள் X–XIII
- K. A. Nilakanta Sastri, The Colas (இரண்டாம் பதிப்பு, 1955)
- தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுகள் தொகுதி XXIV, திருவரங்கக் கோயிலின் பாண்டியர் கல்வெட்டுகள்
- E. Hultzsch (ப.ஆ.), Epigraphia Indica, தொகுதி III (1894–95), எண் 2: சுந்தரபாண்டியனின் அரங்கநாதர் கல்வெட்டு
- Wilhelm Geiger (மொ.பெ.), Culavamsa, பகுதி II, அத்தியாயங்கள் 88, 90
- பிபிசி தமிழ், தமிழகத்தில் சாதி மோதலைத் தவிர்க்க வைக்கப்பட்ட 13ம் நூற்றாண்டு சுந்தரபாண்டியன் கால கல்வெட்டு
- The Hindu, Let the temples keep their secrets
- The Hindu, Koil Ozhugu, authentic documentation of history
- The Hindu, A great slice of history
- Frontline, Poetry in stone
- Wisdom Library, Rule of Pandyas
- Duraiswamy Dayalan, Ancient Seaports on the Eastern Coast of India, Acta Via Serica 4.1 (2019)
- Henry Yule (மொ.பெ.), The Travels of Marco Polo, தொகுதி 2
- இணைப்பில்லா நூல்கள்: S. Krishnaswami Aiyangar, South India and Her Muhammadan Invaders (1921); N. Sethuraman, The Imperial Pandyas: Mathematics Reconstructs the Chronology (1978); Noboru Karashima (ப.ஆ.), A Concise History of South India (2014)
