இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 27-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 26: டெல்லி சுல்தானகம் - அடிமை வம்சமும் கில்ஜிகளும்.
1320 செப்டம்பரில் எல்லை ஆளுநர் காஜி மாலிக், குஸ்ரோ கானை வென்று கியாசுதீன் துக்ளக் என்ற பெயரில் டெல்லி அரியணை ஏறினார். அடுத்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் துக்ளக் வம்சம் சுல்தானகத்தை அதன் அகன்ற எல்லை வரை விரிவாக்கியது; தெற்கை இழந்தது; 1398-இல் தைமூரின் டெல்லிச் சூறையாடலைச் சந்தித்தது; பிறகு சையித், ஆப்கானிய லோதி வம்சங்கள் வழியாக 1526 பானிபட் போர் வரை சென்றது. இந்தப் பகுதி அந்த வரலாற்றைச் சுருக்கமாகப் பார்க்கிறது.
முக்கிய ஆதாரங்கள் அரசவை எழுத்தாளர்களுடையவை: முகமது பின் துக்ளக், பிரோஸ் ஷா ஆகியோரின் அவைக்காலத்தில் எழுதிய ஜியாவுதீன் பரனி; டெல்லியில் காழி பதவி வகித்த மொராக்கோப் பயணி இப்னு பதூதா; பிரோஸ் ஷாவின் சொந்த "புதூஹாத்-இ-பிரோஸ் ஷாஹி"; சையித் காலத்து யஹ்யா சிர்ஹிந்தி போன்ற பிற்காலத் தொகுப்பாளர்கள். நோக்கங்கள், இறப்பு எண்கள் ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடும்; அங்கே நாம் எச்சரிக்கையுடன் எழுதுகிறோம்.
கியாசுதீன் துக்ளக் (1320 - 1325)
திபால்பூர் எல்லையை மங்கோலியருக்கு எதிராகக் காத்த படைவீரரான கியாசுதீன், கில்ஜி வீழ்ச்சிக்குப் பின் ஒழுங்கை மீட்டார்; வங்காளத்தில் படையெடுத்தார்; மகன் ஜௌனா கானை வாரங்கல் மீது அனுப்பினார். டெல்லிக்குத் தென்கிழக்கே துக்ளகாபாத் என்ற பெரும் கோட்டை நகரத்தை அமைத்தார். சாய்ந்த தடித்த கற்சுவர்கள், குறைந்த அலங்காரம் - துக்ளக் கட்டிடக்கலையின் முத்திரை இதுவே. 1325-இல் வங்காளத்திலிருந்து திரும்பும்போது ஆப்கான்பூர் அருகே மரக்கூடம் இடிந்து அவர் இறந்தார். பரனியும் இப்னு பதூதாவும் மகனின் சதி குறித்து சந்தேகம் எழுப்புகின்றனர்; நவீன அறிஞர்கள் அதை நிரூபிக்கப்படாத குற்றச்சாட்டாகவே பார்க்கின்றனர். அடுத்து முகமது பின் துக்ளக் அரியணை ஏறினார்.
முகமது பின் துக்ளக் (1325 - 1351): பேரரசும் சோதனைகளும்
பிரிட்டானிக்கா அவரை "14-ஆம் நூற்றாண்டின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய, புதிரான ஆளுமைகளில் ஒருவர்" என்கிறது. சில ஆண்டுகளில் அவர் டெல்லி சுல்தான்களில் எவரும் ஆளாத அளவுக்கு இந்தியாவை ஆண்டார்; ஆனால் ஆட்சி முடியும்போது தெற்கு கலகத்திலும் பொருளியல் அழுத்தத்திலும் இருந்தது. குர்ஆன், சட்டம், மருத்துவம், தத்துவம் தெரிந்த அறிஞர்; அதே நேரம் கலகக்காரருக்கு எதிராகக் கடுமையானவர் என்றும் ஆதாரங்கள் சொல்கின்றன. இப்னு பதூதா டெல்லி அவையின் செழிப்பையும் பயத்தையும் இரண்டையும் பதிவு செய்கிறார். பரனி பல ஆண்டுகள் ஆலோசகராக இருந்தும், பின்னர் அவரைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். பாடநூல்களில் மூன்று கொள்கைகள் முன்னிலை பெறுகின்றன. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தர்க்கம் உண்டு; ஒவ்வொன்றும் விலை கொடுத்து நினைவில் நிற்கிறது.
தலைநகரைத் தௌலதாபாத்துக்கு மாற்றியது
சுமார் 1327-இல் முகமது, பழைய தேவகிரியை தௌலதாபாத் என்று பெயரிட்டு தக்காணத்தில் இரண்டாவது தலைநகராக்கினார். கில்ஜிப் படையெடுப்புகளுக்குப் பிறகு பேரரசின் மையம் தெற்கே நகர்ந்திருந்தது; குஜராத், மேற்குத் துறைமுகங்கள், தமிழகம் வரை கட்டுப்படுத்த ஒரு தக்காணத் தளம் தேவை என்பது நோக்கம். மங்கோலிய அச்சுறுத்தலிலிருந்து தலைநகரை விலக்கி வைப்பதும் ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. பரனியும் இப்னு பதூதாவும் டெல்லியின் உயர்குடியினர் (சில வாசிப்புகளில் நகர மக்கள் பலரும்) சுமார் 1,100 கி.மீ. தூரம் நடக்க வற்புறுத்தப்பட்டதாகச் சொல்கின்றனர். தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை, தொலைவு, துன்பம் திட்டத்தை முறித்தன; வடக்கில் கலகங்கள் எழுந்ததும் அவை டெல்லி திரும்பியது. தௌலதாபாத் கோட்டையாக முக்கியத்துவம் இழக்கவில்லை. ஆனால் தக்காணத்தில் முஸ்லிம் குடியேற்றம் பெருகியது; பின்னாளில் அங்கு உருது வளர்ச்சிக்கு இது தொடர்புடையது என்று பலர் கருதுகின்றனர். இந்த நடவடிக்கை தூரநோக்கா அல்லது அஜாக்கிரதையா என்பது இன்றும் விவாதம்; நிறைவேற்றம் கடுமையாக இருந்தது என்பதில் பெரும்பாலோர் உடன்படுகின்றனர்.
அடையாள நாணயம்
சுமார் 1329 - 1332-இல் பித்தளை, செம்பு நாணயங்களை வெள்ளி டங்காவின் மதிப்பில் புழங்கச் செய்தார். சீனக் காகிதப் பணம், ஈரானியச் சோதனைகள் போன்றவற்றின் தாக்கம் உண்டு. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் இடைக்கால நாணய ஆய்வும் இதை "தர்க்கரீதியான சோதனை" என்று குறிப்பிடுகிறது; பொய்யான நாணயங்களே அழிவைக் கொண்டுவந்தன. மலிவான உலோகத்தை வீட்டிலேயே போலியாக அடிக்க முடிந்தது. சந்தை வெள்ளமடைந்தது; வெளிநாட்டு வணிகர் மறுத்தனர்; இறுதியில் சுல்தான் உண்மையான உலோகத்துக்கு மாற்றித் தந்தபோது கருவூலம் பெரும் நஷ்டம் அடைந்தது.
தோவாப் வரியும் பஞ்சமும்
சுமார் 1328 - 1329-இல் கங்கை - யமுனை இடைப்பகுதியில் நிலவரி உயர்த்தப்பட்டது. அதே நேரம் வறட்சி வந்தது. விவசாயிகள் எதிர்த்தனர்; சிலர் ஓடினர். பிறகு முகமது பஞ்ச நிவாரணத்துக்காகவே ஸ்வர்கத்வாரிக்குச் சென்றார்; கிராமங்களுக்குக் கடன், விவசாயத் துறை (திவான்-இ-அமீர்-இ-கோஹி), பயிர்ச் சுழற்சி, அரசுப் பண்ணை முயற்சிகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுவந்தார் என்கிறது பிரிட்டானிக்கா. முந்தைய அழுத்தத்தை இவை எவ்வளவு சரிசெய்தன என்பது விவாதத்துக்குரியது. தொலைதூரப் போர்களுக்கும் பெரும் படைக்கும் நிதி தேடிய முயற்சியின் தோல்வியாக இதைப் பார்ப்பதே சரி.
தெற்கு விடுபடுதல்: மதுரை சுல்தானகமும் விஜயநகரமும்
பகுதி 26-இல் பார்த்த மாலிக் காஃபூரின் படையெடுப்புகளுக்குப் பிறகு, டெல்லி மஃபர் (மதுரையை மையமாகக் கொண்ட தமிழகம்) பகுதியை ஆளுநர்கள் வழியாகப் பிடிக்க முயன்றது. பிற்காலப் பாண்டியர் உள்நாட்டுப் போரால் ஏற்கெனவே பலவீனமாயிருந்தனர். சுமார் 1335-இல் ஆளுநர் ஜலாலுதீன் அஹ்சன் ஷா தன் பெயரில் நாணயம் அடித்து மதுரை (மஃபர்) சுல்தானகத்தை அறிவித்தார். நாணய ஆதாரங்கள் 1335-ஐ ஆதரிக்கின்றன; பிரishtாவின் பிந்தைய ஆண்டு குறைவான நம்பகத்தன்மை கொண்டது. அஹ்சன் ஷாவின் மகளை மணந்த இப்னு பதூதா இந்தக் கலகத்தைப் பதிவு செய்கிறார். முகமது தெற்கை மீட்கப் புறப்பட்டார்; தக்காணத்தில் நோயால் நிறுத்தப்பட்டார். மதுரை சுல்தானகம் சுமார் 1370-களில் விஜயநகரப் படைகளால் (குமார கம்பணன்) முடிவுற்றது. ஸ்ரீரங்கம் உள்ளிட்ட கோயில்கள் மீண்டும் எழுந்த கதைகள் இந்தப் பிந்தைய காலத்தோடு தொடர்புடையவை. மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் வரலாறும் இந்த மாற்றங்களின் நிழலில் படிக்கப்படுகிறது.
அதே ஆண்டுகளில், சுமார் 1336-இல், ஹரிஹரர் - புக்கர் சகோதரர்கள் துங்கபத்ரைக் கரையில் விஜயநகரத்தை நிறுவினர். டெல்லியால் காக்க முடியாத வெற்றிடத்தை இந்துத் தலைவர்களும் முன்னாள் ஹொய்சள அதிகாரிகளும் நிரப்பினர். விஜயநகர இடிபாடுகளின் பயண வழிகாட்டியை ஹம்பி விஜயநகரப் பயணக் கட்டுரையில் காணலாம். பகுதி 28 விஜயநகரம் - பஹ்மணி வரலாற்றை விரிவாகப் பார்க்கும். இங்கே முக்கியம்: முகமதுவின் ஆட்சி சுல்தானகத்தின் பெரும் எல்லையையும், தெற்கிலிருந்து அதன் பின்வாங்கலையும் ஒரே நேரத்தில் குறித்தது. 1347-இல் தக்காண முஸ்லிம் அதிகாரிகள் பஹ்மணி சுல்தானகத்தையும் உருவாக்கினர்.
பிரோஸ் ஷா துக்ளக் (1351 - 1388)
1351-இல் சிந்துவில் கலகக்காரர் தாகியைத் துரத்தும்போது முகமது இறந்தார். உறவினர் பிரோஸ் ஷா பிரபுக்களால் அமர்த்தப்பட்டார். அவர் தக்காணத்தையோ மதுரையையோ மீட்கப் பெரிய முயற்சி எடுக்கவில்லை. வங்காளம், ஒடிசா, நகர்கோட், சிந்துவில் படையெடுத்தார்; வங்காளம் சுதந்திரமாகவே இருந்தது.
அவரது பெயர் கட்டுமானத்திலும் நலத்திட்டங்களிலும் நிற்கிறது. டெல்லியில் பிரோசாபாத் (பிரோஸ் ஷா கோட்லா), ஹிசார்-இ-பிரோசா, ஜௌnpur உள்ளிட்ட நகரங்களை நிறுவினார். யமுனை, சட்லஜ் ஆறுகளிலிருந்து பெரிய கால்வாய்களை வெட்டினார்; பாசன வரி (ஹக்-இ-ஷராப்) விதித்த முன்னோடிகளில் ஒருவராகவும் குறிப்பிடப்படுகிறார். பழைய கட்டிடங்களைப் பழுதுபார்த்தார்; தோப்ரா, மீரட்டிலிருந்து ஆசோகத் தூண்களை டெல்லிக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். தர்மத் துறை (திவான்-இ-கைராத்), இலவச மருத்துவமனை (தார்-உல்-ஷிபா), அடிமைப் பதிவுத் துறை (திவான்-இ-பந்தகான்) ஆகியவற்றை அமைத்தார். பிராமணர்களுக்கு முன்பு இருந்த விலக்கு நீக்கி ஜிஸ்யா விதித்தார்; தன் "புதூஹாத்" நூலில் மத நெறிமுறையை வலியுறுத்துகிறார்.
பரனி அவரை முகமதுவின் எதிர்நிலையாகச் சித்தரிக்கிறார்; அதில் ஓரளவு அரசவைச் சார்பு உண்டு என்பதை மறத்தல் ஆகாது. கட்டிடக்கலையில் துக்ளக் பாணி - சாய்ந்த சுவர்கள், எளிமையான கல்லறைகள் - தொடர்ந்தது. அரசியலில் இக்தாவும் பிரபுக்களின் பரம்பரை உரிமைகளும் வலுப்பெற்றன; அலாவுதீன் காலத்து மைய அழுத்தம் தளர்ந்தது. தெற்கில் விஜயநகரம் வளர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, வடக்கில் பிரோஸ் நிலைத்த ஆட்சியைத் தந்தார்; ஆனால் இழந்த தக்காணத்தை மீட்கவில்லை.
தைமூர்: 1398 டெல்லிச் சூறையாடல்
1388-இல் பிரோஸ் இறந்ததும் துக்ளக் வீடு வாரிசுச் சண்டைகளில் பிளவுபட்டது. பலவீனமான சுல்தான்கள் அரியணையில் அமர்ந்தனர். 1398-இல் நசீருதீன் மஹ்மூத் துக்ளக் காலத்தில் மத்திய ஆசிய வெற்றியாளர் தைமூர் (தமர்லேன்) வடமேற்கிலிருந்து படையெடுத்தார். அவர் செங்கிஸ் கானின் மரபை உரிமை கோரினார்; இந்தியப் படையெடுப்பு அவரது பரந்த வெற்றித் தொடரின் ஒரு பகுதி. டெல்லிப் படைகளை வென்று நகரைச் சூறையாடினார்; சில வாரங்கள் முதல் மாதங்கள் உள்ளேயே செல்வத்துடனும் கைவினைஞர்களுடனும் திரும்பினார். கொல்லப்பட்டோர் எண்ணிக்கையில் ஆதாரங்கள் பெரிதும் வேறுபடுகின்றன; எனவே துல்லிய எண்ணை நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் டெல்லியின் பொருளாதாரமும் மக்கள்தொகையும் ஆண்டுகள் எடுத்து மீண்டன என்பதும், துக்ளக் அரசு மீண்டும் அகில இந்திய வல்லமையாக எழவில்லை என்பதும் தெளிவு. கடைசி பெயரளவு துக்ளக் சுமார் 1412 - 1413-இல் இறந்தார்.
சையித் வம்சம் (சுமார் 1414 - 1451)
தைமூர் முல்தான் - பஞ்சாப் பகுதியில் வலுப்பெற வைத்த கிசிர் கான், 1414-இல் டெல்லிக்குள் நுழைந்து சையித் வம்சத்தைத் தொடங்கினார் (நபி குடும்ப வம்சாவளி உரிமை கோரல் காரணமாக இந்தப் பெயர்). அவர் முழு சுல்தான் பட்டத்தை எப்போதும் பயன்படுத்தவில்லை; சில கணக்குகளில் "ராயத்-இ-ஆலா" போன்ற பட்டங்களுடன், தைமூரிய மேலாண்மையைப் பெயரளவில் ஏற்று, டெல்லி - தோவாப் - பஞ்சாபின் சிறு பகுதியை ஆண்டார். முபாரக் ஷா, முகமது ஷா, ஆலம் ஷா ஆகியோர் அண்டைத் தலைவர்களுடனும் ஜௌன்பூர் ஷர்கி சுல்தான்களுடனும் போரிட்டே காலம் கழித்தனர். பிரிட்டானிக்கா சொல்வதுபோல், சையித் காலத்தில் சுல்தானகம் மற்ற சிறு முஸ்லிம், இந்து அரசுகளுடன் சமநிலையில் போட்டியிடும் "நாட்டு அரசாக" சுருங்கிவிட்டது. சையித் - தொடக்ககால லோதி கட்டிடக்கலை டெல்லிக்கு எண்கோணக் கல்லறைகளை விட்டுச்சென்றது; இன்றைய லோதி தோட்டங்களில் சில இன்னும் நிற்கின்றன. கடைசி சையித் ஆலம் ஷா பதாவுனுக்குச் சென்றார்; 1451-இல் ஆப்கானியப் பிரபு பாஹ்லூல் லோதி டெல்லியைக் கைப்பற்றினார்.
லோதி வம்சம் (1451 - 1526)
லோதிகள் டெல்லி சுல்தானகத்தை ஆண்ட முதல் தெளிவான ஆப்கானிய வம்சம். முந்தைய நான்கு வம்சங்களும் (மம்லூக், கில்ஜி, துக்ளக், சையித்) துருக்கிய அல்லது கலப்பு வேர் கொண்டவை என்று பொதுவாகச் சொல்லப்படுகிறது; லோதிகள் ஆப்கானியர் என்பதில் பாடநூல் கணக்குகள் உடன்படுகின்றன. பாஹ்லூல் (1451 - 1489) ஆப்கானியத் தலைவர்களைக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாக அல்ல, கூட்டாளர்களாக நடத்தினார்; நீண்ட போருக்குப் பிறகு ஜௌன்பூர் ஷர்கி அரசை இணைத்தது அவரது பெரும் வெற்றி. சிகந்தர் லோதி (1489 - 1517) சுல்தானகத்தின் மையத்தை நடுத் தோவாப் நோக்கி நகர்த்தினார். சுமார் 1504-இல் ஆக்ராவை நிறுவி வேலைத் தலைநகராகப் பயன்படுத்தினார்; நில அளவைக்குக் "கச்-இ-சிகந்தரி" அறிமுகமானது (பின்னர் ஷேர் ஷா, அக்பர் காலத்திலும் தாக்கம்). சில கணக்குகளில் தானியத்தின் மீதான ஜகாத் நீக்கப்பட்டது; "குல்ருகி" என்ற புனைபெயரில் பாரசீகக் கவிதை எழுதினார். நகர்கோட், மதுரா போன்ற இடங்களில் கோயில் அழிப்புக் கணக்குகளும் உண்டு; புகழ்ச்சியும் கண்டனமும் ஆதாரங்களில் கலந்தே வருகின்றன.
இப்ராஹிம் லோதி (1517 - 1526) தந்தையைப் போல் அல்லாமல் ஆப்கானியப் பிரபுக்கள் மீது மைய அதிகாரத்தை இறுக்க முயன்றார். கடுமையான அணுகுமுறை முக்கிய ஆளுநர்களை அன்னியப்படுத்தியது. பஞ்சாப் ஆளுநர் தௌலத் கான் லோதியும், இப்ராஹிமின் மாமன் வழி உரிமைகோரல் ஆலம் கானும், காபூலை ஆண்ட தைமூரிய இளவரசர் பாபரை இந்தியாவுக்கு அழைத்தனர் என்பதே பொதுவான கதை. பாபர் ஏற்கெனவே சில முறை சிந்து - பஞ்சாப் எல்லையைச் சோதித்திருந்தார். 1526 ஏப்ரல் 21, முதல் பானிபட் போரில் அவரது பீரங்கிகளும், துளுக்மா எனும் பக்கவாட்டுச் சுற்றிவளைப்புத் தந்திரமும் இப்ராஹிமின் பெரிய படையை வென்றன; சுல்தான் போர்க்களத்தில் இறந்தார். தொடர்ச்சியான டெல்லி சுல்தானகம் முடிவுற்றது; முகலாய ஆட்சி தொடங்கியது. பின்னர் 1540-களில் ஷேர் ஷா சூர் ஆப்கானியராக மீண்டும் ஒரு டெல்லி மையச் சுல்தானகத்தைச் சுருக்கமாக எழுப்புவார்; அது வேறு அத்தியாயம்.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- கியாசுதீன் துக்ளகாபாத்தைக் கட்டினார்; முகமது பின் துக்ளக் அகன்ற எல்லையை அடைந்து, தெற்கை இழந்தார்.
- தௌலதாபாத், அடையாள நாணயம், தோவாப் வரி - நோக்கம் உண்டு; நிறைவேற்றமும் சூழலும் தோல்வியாக்கின.
- மதுரை சுல்தானகம் (சுமார் 1335) மற்றும் விஜயநகரம் (சுமார் 1336) டெல்லியின் தெற்குப் பின்வாங்கலின் அடையாளங்கள்.
- பிரோஸ் ஷா கால்வாய் - நகரங்களால் வட இந்தியாவைப் புதுப்பித்தார்; 1398 தைமூர் டெல்லியின் மேலாண்மையை உடைத்தார்.
- சையித்கள் சுருங்கிய அரசை ஆண்டனர்; லோதிகள் ஓரளவு மீட்டனர்; 1526 பானிபட்டில் பாபர் சுல்தானகத்தை முடித்தார்.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 28-இல் விஜயநகரமும் பஹ்மணி இராச்சியங்களும் (The Vijayanagara and Bahmani Kingdoms) பற்றிப் பார்ப்போம் - டெல்லி தெற்கிலிருந்து பின்வாங்கிய வெற்றிடத்தில் எழுந்த இரு பெரும் தக்காண அரசுகள்.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- Encyclopaedia Britannica, Delhi sultanate
- Encyclopaedia Britannica, Muhammad ibn Tughluq
- Reserve Bank of India, Medieval Indian Coinage
- Ziauddin Barani (c. 1357), Tarikh-i-Firuz Shahi, extracts in Elliot and Dowson, Vol. 3 (1871)
- Ibn Battuta (14th c.), Rihla, India chapters
- Firuz Shah Tughluq, Futuhat-i-Firuz Shahi
- Jackson, P. (1999), The Delhi Sultanate: A Political and Military History, Cambridge University Press
- Chandra, S. (2004), Medieval India: From Sultanat to the Mughals, Part One, Har-Anand
- Sastri, K. A. Nilakanta (1955), A History of South India, Oxford University Press
- Krishnaswami Aiyangar, S. (1921), South India and Her Muhammadan Invaders, Oxford University Press
