இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதினைந்தாம் பகுதி. பதினான்காம் பகுதியை – பல்லவர் எழுச்சி: சிம்மவிஷ்ணுவும் முதலாம் மகேந்திரவர்மனும் – இங்கே படிக்கலாம்.
தந்தை மகேந்திரவர்மன் காஞ்சி மதில்களுக்குள் சாளுக்கியப் படையை எதிர்கொண்டான்; மகன் நரசிம்மவர்மன் அதே சாளுக்கியரின் தலைநகரான வாதாபிக்கே சென்று வெற்றிக்கொடி நாட்டினான். போர்க்களத்தில் ‘மாமல்லன்’ – பெரும் மல்லன் – என்று பெயர் பெற்ற அதே அரசனின் பெயர்தான் இன்று உலகப் புகழ்பெற்ற கடற்கரை நகரமான மாமல்லபுரத்துக்கு உரியது என்பது பரவலான கருத்து. கருங்கல் பாறைகளை முழுக் கோயில்களாகச் செதுக்கிய ரதங்கள், சிற்பம் நிறைந்த மண்டபங்கள், ஒரு முழுப் பாறைச் சுவரையே காவியமாக்கிய பெரும் புடைப்புச் சிற்பம் – இவை அனைத்தும் இந்தக் காலகட்டத்தின் அடையாளங்கள். ஆனால் இவற்றில் எதை யார் செதுக்கினார்கள் என்ற கேள்விக்கு அறிஞர்களிடையே இன்றும் ஒருமித்த விடை இல்லை. இந்தப் பகுதியில், முதலாம் நரசிம்மவர்மனின் போர்களையும் மாமல்லபுரச் சின்னங்களையும், சான்றுகள் சொல்வதையும் மரபு சொல்வதையும் பிரித்துப் பார்ப்போம்.
முதலாம் நரசிம்மவர்மன்: ஒரு பார்வை
| கேள்வி | சுருக்கமான பதில் |
|---|---|
| ஆட்சிக் காலம் | ஏறத்தாழக் கி.பி. 630–668 (சில ஆண்டுகள் முன்பின் வேறுபடும்) |
| தந்தை / மகன் | முதலாம் மகேந்திரவர்மன் / இரண்டாம் மகேந்திரவர்மன் |
| பட்டங்கள் | மாமல்லன் (மகாமல்லன்), வாதாபிகொண்டான் (பிற்கால வழக்கு) |
| பெரும் வெற்றி | இரண்டாம் புலிகேசியைத் தோற்கடித்து வாதாபியைக் கைப்பற்றியது, ஏறத்தாழக் கி.பி. 642 |
| வெளிநாட்டுத் தொடர்பு | இலங்கை இளவரசன் மானவர்மனுக்குப் படை உதவி; சீனப் பயணி யுவான் சுவாங்கின் காஞ்சி வருகை |
| கலைச் சின்னங்கள் | மாமல்லபுர ரதங்கள், மண்டபங்கள், பெரும் புடைப்புச் சிற்பம் – பலவற்றின் காலம் விவாதத்தில் |
வாதாபிப் போர்
பின்னணி
முந்தைய பகுதியில் பார்த்தபடி, சாளுக்கியப் பேரரசன் இரண்டாம் புலிகேசி மகேந்திரவர்மன் காலத்திலேயே காஞ்சி வரை படையெடுத்து வந்திருந்தான். கி.பி. 634–635இல் பொறிக்கப்பட்ட ஐஹொளே கல்வெட்டு, பல்லவ வேந்தனைக் காஞ்சி மதில்களுக்குப் பின் ஒளியச் செய்ததாகப் பெருமை பேசுகிறது. மகேந்திரனின் மறைவுக்குப் பின் அரியணை ஏறிய நரசிம்மவர்மன் காலத்தில் புலிகேசி மீண்டும் தெற்கே வந்ததாகத் தெரிகிறது. இம்முறை கதை மாறியது.
பரியளம், மணிமங்கலம், சூரமாரம்
நரசிம்மவர்மனின் பேரன் முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் வெளியிட்ட கூரம் செப்பேடுகள் இதன் முதன்மைச் சான்று. ‘பரியளம், மணிமங்கலம், சூரமாரம் முதலிய போர்களில் புலிகேசியைப் புறமுதுகிடச் செய்து, அவன் முதுகையே செப்புத் தகடாக்கி அதில் “விஜய” என்ற எழுத்துகளைப் பொறித்தான்’ என்றும், ‘வாதாபி நகரை அழித்தான்’ என்றும் அவை கவிநயத்துடன் கூறுகின்றன. இரண்டாம் நந்திவர்மனின் உதயேந்திரம் செப்பேடுகளும் இதே போர்களை ‘வல்லபராஜனை’ வென்றவையாகப் பட்டியலிடுகின்றன.
இவற்றில் மணிமங்கலம் இன்றைய சென்னைக்கு அருகே, தாம்பரத்துக்கு மேற்கே உள்ள ஊர் என்று அடையாளம் காணப்படுகிறது. அப்படியானால், முதல் கட்டப் போர்கள் காஞ்சிக்கு மிக அருகிலேயே நடந்தன; பல்லவர் முதலில் தங்கள் நாட்டைக் காத்துக்கொண்டு, பின்னர்தான் எதிர்த் தாக்குதலுக்குச் சென்றனர் என்று பொருள். பரியளம், சூரமாரம் ஆகிய இடங்களை உறுதியாக அடையாளம் காண முடியவில்லை.
வாதாபி வீழ்ச்சி
பின்னர் பல்லவப் படை கர்நாடகத்தின் பாதாமியான வாதாபிக்கே சென்றது. இதற்கு நேரடிச் சான்று வாதாபியிலேயே உள்ளது: அங்குள்ள மல்லிகார்ஜுனர் கோயிலின் பின்புறப் பாறையில், பல்லவக் கிரந்த எழுத்தில் ஒரு சிதைந்த வடமொழிக் கல்வெட்டு இருக்கிறது. அதில் அரசன் பெயரில் ‘மகாமல்ல’ என்ற பட்டம் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது; அது அவனது பதின்மூன்றாம் ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்டது; வாதாபியின் வெற்றித் தூணைப் (ஜயஸ்தம்பம்) பற்றியும் அது பேசுகிறது. ‘வாதாபியின் நடுவே நின்ற வெற்றித் தூணைப் பகைவரிடமிருந்து கைப்பற்றினான்’ என்று ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வேலூர்பாளையம் செப்பேடும் உறுதி செய்கிறது.
அந்தக் கல்வெட்டின் சக ஆண்டுக் குறிப்பு பெரும்பாலும் அழிந்துவிட்டதால், அது கி.பி. 638–647க்குள் வரும் என்று மட்டுமே தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுத் தொகுதி (SII XI) கணிக்கிறது. பொதுவாக ஏற்கப்படும் ஆண்டு ஏறத்தாழக் கி.பி. 642. இந்தப் போரிலோ அதை ஒட்டிய காலத்திலோ புலிகேசி இறந்தான் என்பது பல வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்து; ஆனால் அவன் எப்படி இறந்தான் என்பதற்கு நேரடிச் சான்று இல்லை. ஏறத்தாழ பன்னிரண்டு, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் வாதாபி பல்லவர் கையில் இருந்ததாகவும், பின்னர் புலிகேசியின் மகன் முதலாம் விக்கிரமாதித்தன் அதை மீட்டதாகவும் கணிக்கப்படுகிறது. இதனால் நரசிம்மவர்மனுக்கு ‘வாதாபிகொண்டான்’ என்ற பெயர் வழங்குகிறது; இது பெரும்பாலும் பிற்கால இலக்கிய, மரபு வழக்கு என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சாளுக்கியர் பின்னர் பட்டடக்கல்லில் எழுப்பிய கோயில்களில், பல்லவர் கலைத் தாக்கம் தெரிவதை அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
பரஞ்சோதி: சிறுத்தொண்டர் மரபு
வாதாபிப் படையெடுப்புக்குத் தலைமை தாங்கியவர் பரஞ்சோதி என்ற படைத்தலைவர் என்பது தமிழ் மரபு. சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம் (12ஆம் நூற்றாண்டு), திருச்செங்காட்டங்குடியைச் சேர்ந்த பரஞ்சோதி பல்லவ மன்னனின் படைத்தலைவனாக வடபுலம் சென்று ‘வாதாபித் தொன்னகரம்’ அழித்து, யானைகளும் குதிரைகளும் செல்வமும் கொண்டு வந்ததாகக் கூறுகிறது. பின்னர் அவர் போர்த்தொழிலைத் துறந்து சிவனடியாராகி, அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரான ‘சிறுத்தொண்ட நாயனார்’ ஆனார். வாதாபியிலிருந்து அவர் கொண்டுவந்ததாகச் சொல்லப்படும் விநாயகரே திருச்செங்காட்டங்குடியின் ‘வாதாபி கணபதி’ என்பதும் நாட்டுப்புற மரபு. ஆர். கோபாலன், மா. இராசமாணிக்கனார் போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்தக் கதையை ஏற்று எழுதினர். ஆனால் பரஞ்சோதியின் பெயரைச் சொல்லும் கல்வெட்டு எதுவும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. எனவே இது ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்ட சமய இலக்கியம் தரும் மரபு என்பதே சரியான நிலை. கல்கியின் ‘சிவகாமியின் சபதம்’ இந்தக் காலத்தை மையமாகக் கொண்ட புனைவு நாவல்; அதன் கதாபாத்திரங்கள் பலர் கற்பனையானவர்கள்.
இலங்கைப் படையெடுப்பு: மானவர்மன்
நரசிம்மவர்மனின் கடல் கடந்த தொடர்புக்குச் சான்று இலங்கையின் பாலி வரலாற்று நூலான சூளவம்சம். அதன்படி, அரியணை இழந்த சிங்கள இளவரசன் மானவர்மன் (மானவம்மா) ‘ஜம்புதீபம்’ சென்று ‘நரசீஹ’ என்ற அரசனிடம் அடைக்கலம் பெற்றான். ‘வல்லபன்’ படையெடுத்து வந்தபோது அந்த அரசனுக்குத் துணையாகப் போரிட்டான். நன்றிக்கடனாக நரசீஹன் அவனுக்கு ஒரு படையைக் கொடுத்து இலங்கைக்கு அனுப்பினான். முதல் படையெடுப்பு, நரசீஹன் நோயுற்றான் என்ற செய்தியால் படை கலைந்து தோல்வியில் முடிந்தது. நீண்ட காலம் கழித்து அனுப்பப்பட்ட இரண்டாவது படையெடுப்பு வெற்றி பெற்று, மானவர்மன் அனுராதபுர அரியணை ஏறினான் என்கிறது சூளவம்சம்.
‘நரசீஹ’ என்பவன் முதலாம் நரசிம்மவர்மனே, ‘வல்லபன்’ என்பவன் புலிகேசியே என்பது வில்ஹெல்ம் கைகர் உள்ளிட்ட அறிஞர்களின் கருத்து. பல்லவர் தரப்பில், காசாக்குடிச் செப்பேடுகள் நரசிம்மவர்மன் ‘இலங்கையை வென்று இராமனின் புகழையும் மிஞ்சினான்’ என்கின்றன. ஆனால் மானவர்மனின் ஆட்சியாண்டுகளும் இரண்டாம் படையெடுப்பு எந்த அரசன் காலத்தில் நடந்தது என்பதும் இன்னும் விவாதத்துக்குரியவை.
யுவான் சுவாங்கின் காஞ்சி
இதே காலத்தில், ஏறத்தாழக் கி.பி. 640இல், சீனப் பௌத்தத் துறவி யுவான் சுவாங் (சுவான்சாங்) காஞ்சிக்கு வந்தார். அவர் ‘திராவிட நாடு’ என்று குறிப்பிடும் பகுதியின் தலைநகர் காஞ்சிபுரம்; நகரம் சுமார் 30 ‘லி’ சுற்றளவு கொண்டது. மண் வளமானது, மக்கள் துணிவும் வாய்மையும் கொண்டவர்கள், கல்வியை மிக மதிப்பவர்கள் என்று அவர் எழுதுகிறார். ஏறத்தாழ நூறு பௌத்த மடங்களும் பத்தாயிரம் துறவிகளும், சுமார் எண்பது கோயில்களும், பல ‘நிர்கிரந்தர்’களும் (சமணர்) இருந்தனராம். தேவாரத்தில் போற்றப்படும் ஏகாம்பரநாதர் கோயில் போன்ற தலங்கள், அந்நகரின் நீண்ட சமய மரபுக்குச் சான்று. புகழ்பெற்ற பௌத்த அறிஞர் தர்மபாலர் காஞ்சியில் பிறந்தவர் என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். புத்தர் தோற்றுவித்த சமயம் அப்போதும் காஞ்சியில் உயிர்ப்புடன் இருந்ததை இது காட்டுகிறது. அவர் அரசனின் பெயரைச் சொல்லவில்லை என்றாலும், காலக்கணக்கின்படி அது நரசிம்மவர்மன் ஆட்சியே. இலங்கைக்குக் கடல் வழி செல்லும் வாயிலாகக் காஞ்சிப் பகுதியை அவரது வாழ்க்கை வரலாறு குறிப்பிடுகிறது; இலங்கையில் குழப்பம் நிலவியதால் அவர் அங்கு செல்லாமல் திரும்பினார்.
மாமல்லபுரம்: கடல்மல்லைத் துறைமுகம்
‘மாமல்லபுரம்’ என்ற பெயர் நரசிம்மவர்மனின் ‘மாமல்லன்’ பட்டத்திலிருந்து வந்தது என்பது இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் (ASI) விளக்கம். திருமங்கை ஆழ்வார் இவ்வூரைக் ‘கடல்மல்லை’ என்று பாடுகிறார்; பூதத்தாழ்வார் பிறந்த ‘மல்லை’யும் இதுவே. ஆகவே மாமல்லனுக்கு முன்பே இங்கு ஓர் ஊரும் துறைமுகமும் இருந்திருக்கலாம். பெரிப்ளஸ், தாலமி காலம் முதலே இது துறைமுகமாக இருந்தது என ASI குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் அக்காலப் பெயர்களை இவ்வூரோடு பொருத்துவது உறுதியானதல்ல. அரிக்கமேடு போன்ற பழந்தமிழ்த் துறைமுகங்களின் தொடர்ச்சியாக, பல்லவர் காலத்தில் தென்கிழக்கு ஆசியாவுடனும் இலங்கையுடனும் வணிகமும் பண்பாட்டுத் தொடர்பும் இந்தத் துறைமுகம் வழியே நடந்தன. மானவர்மனின் படை இங்கிருந்து புறப்பட்டிருக்கலாம் என்பதும் ஒரு கணிப்பே.
பாறையில் பிறந்த கோயில்கள்
ஐந்து ரதங்கள்
மாமல்லபுரத்தின் தெற்குப் பகுதியில், ஒரு நீண்ட கருங்கல் பாறைத் திரளிலிருந்து மேலிருந்து கீழாகச் செதுக்கப்பட்ட ஐந்து ஒற்றைக்கல் கோயில்கள் உள்ளன. தேர்களைப் போலத் தோன்றுவதால் இவை ‘ரதங்கள்’ எனப்படுகின்றன; பஞ்சபாண்டவர் பெயர்கள் பிற்கால மக்கள் வழக்கே, கட்டியவர்கள் சூட்டியவை அல்ல.
- திரௌபதி ரதம்: குடிசை போன்ற கூரையுடைய சிறிய சதுரக் கோயில்; உள்ளே கொற்றவை (துர்கை); அருகே சிங்கச் சிற்பம்
- அர்ஜுன ரதம்: இரண்டு நிலை (துவிதள) விமானம்; அருகே பெரிய நந்தி
- பீம ரதம்: நீள்சதுர அமைப்பு, பீப்பாய் போன்ற வளைந்த (சாலை) கூரை
- தர்மராஜ ரதம்: மூன்று நிலை (திரிதள) விமானம்; மிக உயரமானது; பல்லவப் பட்டங்கள் பொறிக்கப்பட்டவை
- நகுல–சகாதேவ ரதம்: யானையின் பின்புறம் போன்ற அரைவட்ட (கஜப்பிருஷ்ட) அமைப்பு; அருகே முழு உருவ யானைச் சிற்பம்
பின்னாளில் தென்னகக் கோயில் கட்டடக் கலையின் பல வடிவங்கள், இங்கே கல் மாதிரிகளாக முதலில் காணப்படுகின்றன என்பதுதான் இவற்றின் சிறப்பு. பல ரதங்கள் முழுமை பெறாமல் நிற்கின்றன; உள்ளே வழிபாட்டுக்கான கருவறைகள் முடிக்கப்படவில்லை.
மண்டபங்கள்
‘மண்டபம்’ எனப்படும் குடைவரைக் கோயில்களில் மகேந்திரன் காலக் கனமான தூண்கள் மெலிந்து, அடியில் அமர்ந்த சிங்கங்களைக் கொண்ட அழகிய தூண்களாக மாறுகின்றன என்று கே. ஆர். சீனிவாசன் விளக்கினார்.
- வராக மண்டபம்: பூமியைத் தூக்கும் பூவராகர், திரிவிக்கிரமர், கஜலட்சுமி, துர்கை
- மகிஷாசுரமர்த்தினி மண்டபம்: சிங்கத்தில் ஏறி மகிஷனை எதிர்க்கும் துர்கையின் போர்க்காட்சி; எதிரே பாம்பணையில் துயிலும் திருமால்
- ஆதிவராகர் குடைவரை: அரசர்கள், அரசியர் உருவங்கள் (முந்தைய பகுதியில் பார்த்தோம்)
- கோவர்த்தனக் காட்சி: மலையைக் குடையாகப் பிடிக்கும் கண்ணனும் ஆயர்களும் ஆநிரைகளும்
பெரும் புடைப்புச் சிற்பம்: அர்ஜுனன் தவமா, கங்கை இறக்கமா?
ஏறத்தாழ 27 மீட்டர் நீளமும் 9 மீட்டர் உயரமும் கொண்ட இரண்டு பெரும் பாறைகளின் முகப்பில், நூற்றுக்கணக்கான உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன: தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், வேட்டுவர்கள், முழு உருவ யானைகள், மான்கள், குரங்குகள், தவம் செய்வதுபோல் நிற்கும் ஒரு பூனையும் எலிகளும் கூட. நடுவில் உள்ள இயற்கையான பிளவில் நாகர்கள் வணங்கும் நிலையில் உள்ளனர். மேலே இருந்த நீர்த்தொட்டியிலிருந்து இந்தப் பிளவின் வழியே நீர் வழிந்திருக்கலாம் என்று தொல்லியலாளர் லாங்ஹர்ஸ்ட் கண்டறிந்தார்.
இது எந்தக் கதை என்பதில் நூறாண்டுகளுக்கு மேலாக விவாதம் தொடர்கிறது:
- அர்ஜுனன் தவம்: பாசுபத அஸ்திரம் பெற அர்ஜுனன் சிவனை நோக்கித் தவம் செய்வது; உள்ளூர் மக்கள் நெடுங்காலமாக இப்படியே அழைத்தனர்.
- கங்கை இறக்கம்: முன்னோர் முக்தி பெற பகீரதன் தவம் செய்து கங்கையை மண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தது; நடுப்பிளவே கங்கை என்று ஜுவோ துப்ரேய், கொலூபெவ் போன்றோர் 1910களில் முன்வைத்தனர். UNESCO இதை ‘கங்கை இறக்கம்’ என்றும், ASI ‘அர்ஜுனன் தவம்’ என்றும் குறிப்பிடுவதே இந்த விவாதத்துக்குச் சான்று.
- இரண்டும், அதற்கு மேலும்: பத்மா கைமால், மைக்கேல் ரேப் போன்றோர், இது வேண்டுமென்றே பல பொருள் தரும்படி வடிவமைக்கப்பட்டது என்றும், பல்லவ அரச மரபின் புகழ்ச்சியையும் இது சொல்கிறது என்றும் வாதிடுகின்றனர்.
கடற்கரைக் கோயில்: பின்னாளையது
மாமல்லபுரம் என்றதும் நினைவுக்கு வரும் கடற்கரைக் கோயில் நரசிம்மவர்மனுடையது அல்ல. இது பாறையைக் குடைந்ததல்ல, கற்களை அடுக்கிக் கட்டிய கற்றளி. ஏறத்தாழக் கி.பி. 700–728இல் ஆண்ட இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் எனப்படும் இராஜசிம்மன் காலத்தது என்பது பொது முடிவு. அதற்குள் உள்ள பள்ளிகொண்ட திருமால் சன்னதி முந்தையதாக இருக்கலாம் என்ற கருத்தும் உண்டு. இராஜசிம்மன் தொடங்கிய இந்தக் கற்றளி மரபு, பின்னாளில் சோழர்களின் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் போன்ற பெரும் கோயில்களுக்கு வழிவகுத்தது.
யார் செதுக்கினார்கள்?
மாமல்லபுரத்தின் பெரும் புதிர் இதுதான். முக்கியக் கருத்துகள்:
- மாமல்லன் முதன்மை: ஊரின் பெயர், மாமல்லனின் பட்டங்கள், பிற்காலச் செப்பேடுகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு, பெரும்பாலான ரதங்கள், மண்டபங்கள், புடைப்புச் சிற்பம் அவன் காலத்தவை என்பது பரவலான கருத்து. ASI, UNESCO ஆகியவையும் இதையே பின்பற்றுகின்றன.
- மகேந்திரனின் பங்கு: டி. என். இராமச்சந்திரன், மர்லின் ஹிர்ஷ் போன்றோர் வேலைகள் மகேந்திரன் காலத்திலேயே தொடங்கின என்றனர்; ஆனால் இங்கு அவனது கல்வெட்டு எதுவும் இல்லை.
- பரமேசுவரவர்மனும் தொடர் பணியும்: மைக்கேல் லாக்வுட் உள்ளிட்ட ஆய்வாளர்கள், சில சின்னங்களில் உள்ள சாபச் செய்யுள் கல்வெட்டுகள் முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் காலத்தவை என்றும், வேலை பல அரசர்கள் காலத்தில் தொடர்ந்தது என்றும் வாதிட்டனர்.
- இராஜசிம்மனே: தர்மராஜ ரதம் உள்ளிட்ட பல இடங்களில் உள்ள ‘அத்யந்தகாமன்’ போன்ற பட்டங்கள் இராஜசிம்மனுடையவை என்பதால், பெரும்பாலான சின்னங்கள் அவனுடையவை என்று இரா. நாகசாமி வாதிட்டார். இவ்வளவு வேலைகளை ஒரே அரசன் காலத்தில் முடித்திருக்க முடியுமா என்று பிறர் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.
நடுநிலையான முடிவு இதுதான்: வேலை மாமல்லன் காலத்தில் (அல்லது சற்று முன்பே) தொடங்கி, இராஜசிம்மன் காலம் வரை ஏறத்தாழ நூறாண்டுகள் தொடர்ந்தது; தனித்தனிச் சின்னங்களின் காலம் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது.
இரண்டாம் மகேந்திரவர்மன்
ஏறத்தாழக் கி.பி. 668இல் நரசிம்மவர்மன் மறைந்தபின் அவன் மகன் இரண்டாம் மகேந்திரவர்மன் அரியணை ஏறினான். அவனது ஆட்சி இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளே நீடித்ததாகக் கணிக்கப்படுகிறது. கூரம் செப்பேடுகள் அவனைப் பற்றி வரலாற்றுச் செய்தி எதையும் தரவில்லை. அதே காலத்தில் வாதாபியை மீட்ட விக்கிரமாதித்தன் மீண்டும் பல்லவ நாட்டை நோக்கி வந்தான்; அந்தப் போராட்டத்தை அவன் மகன் முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் எதிர்கொண்டான்.
UNESCO அங்கீகாரமும் சுனாமி கண்டுபிடிப்புகளும்
1984இல் ‘மாமல்லபுரச் சின்னங்களின் தொகுப்பு’ UNESCO உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. ‘கங்கை இறக்கம்’ புடைப்புச் சிற்பம் தனித்துவமான கலைச் சாதனை என்றும், இங்குள்ள சிற்பக் கலையின் தாக்கம் கம்போடியா, வியட்நாம், ஜாவா வரை பரவியது என்றும் UNESCO குறிப்பிடுகிறது.
2004 டிசம்பர் 26 சுனாமி, மணலுக்குள் புதைந்திருந்த வரலாற்றையும் வெளிக்கொண்டு வந்தது:
- கடற்கரைக் கோயிலுக்குத் தெற்கே சில நூறு மீட்டர் தொலைவில், மணலில் கட்டப்பட்டு இடிந்து விழுந்த ஒரு பெரும் கற்கோயிலின் அடித்தளத்தை ASI அகழ்ந்தெடுத்தது; அதில் கிடைத்த சிதைந்த தமிழ்க் கல்வெட்டும் சிற்பங்களும் பல்லவர் காலத்தவை என்று கருதப்படுகின்றன.
- கடற்கரைக் கோயிலுக்கு வடக்கே கடலுக்குள் நீளும் கற்சுவரும், கடலடியில் செதுக்கப்பட்ட கற்களும் காணப்பட்டன. ‘ஏழு கோபுரங்கள்’ (Seven Pagodas) கடலில் மூழ்கின என்ற ஐரோப்பியப் பயணிகளின் பழைய கதைக்கு இது புது விவாதத்தைத் தந்தது; ஆனால் அந்தக் கதை முழுமையாக நிரூபிக்கப்படவில்லை.
- வடக்கே சாளுவன்குப்பத்தில் சுனாமியால் வெளிப்பட்ட, இராஷ்டிரகூட மன்னன் மூன்றாம் கிருஷ்ணனின் கல்வெட்டு, ஒரு முருகன் கோயிலைச் சுட்டியது. அகழ்வில் பல்லவர் காலக் கற்கோயிலும், அதன் அடியில் பழைய செங்கல் கோயிலும் வெளிப்பட்டன. செங்கல் கோயிலைச் சங்க காலத்தது என்று சிலர் கருதுகின்றனர்; அதன் தொடக்கக் காலம் இன்னும் ஆய்வில் உள்ளது.
காலவரிசை
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு | உறுதி நிலை |
|---|---|---|
| கி.பி. 630 | முதலாம் நரசிம்மவர்மன் அரியணை ஏறுகிறான் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 634–635 | ஐஹொளே கல்வெட்டு: புலிகேசியின் வெற்றிக் கோரிக்கை | உறுதி |
| கி.பி. 640 | யுவான் சுவாங் காஞ்சிக்கு வருகை | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 630களின் இறுதி – 640கள் | மணிமங்கலம் உள்ளிட்ட போர்கள்; வாதாபி வீழ்ச்சி (பொதுவாகக் கி.பி. 642) | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 638–647 | வாதாபியில் ‘மகாமல்லன்’ கல்வெட்டு (13ஆம் ஆட்சியாண்டு) | உறுதி (ஆண்டு வரம்பு) |
| கி.பி. 7ஆம் நூற்றாண்டு நடுப்பகுதி | மானவர்மனுக்கு இலங்கைப் படை உதவி | விவாதம் |
| கி.பி. 7ஆம் நூற்றாண்டு | ரதங்கள், மண்டபங்கள், பெரும் புடைப்புச் சிற்பம் | காலம் விவாதம் |
| கி.பி. 655 | விக்கிரமாதித்தன் வாதாபியை மீட்கிறான் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 668 | நரசிம்மவர்மன் மறைவு; இரண்டாம் மகேந்திரவர்மன் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 700–728 | இராஜசிம்மன்; கடற்கரைக் கோயில் | ஓரளவு உறுதி |
| 12ஆம் நூற்றாண்டு | பெரியபுராணத்தில் பரஞ்சோதி – சிறுத்தொண்டர் கதை | மரபு |
| 1984 | UNESCO உலகப் பாரம்பரியச் சின்னம் | உறுதி |
| 2004–2007 | சுனாமிக்குப் பிந்தைய கண்டுபிடிப்புகள், அகழ்வுகள் | உறுதி |
உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை
- உறுதி: நரசிம்மவர்மன் ‘மாமல்லன்’ என்று அழைக்கப்பட்டான்; புலிகேசியைத் தோற்கடித்து வாதாபியைக் கைப்பற்றினான் (வாதாபிக் கல்வெட்டும் பல்லவச் செப்பேடுகளும் சான்று); அவன் காலத்தில் யுவான் சுவாங் காஞ்சிக்கு வந்தார்; மாமல்லபுரச் சின்னங்களின் பெரும் பகுதி 7–8ஆம் நூற்றாண்டுப் பல்லவர் படைப்பு; கடற்கரைக் கோயில் இராஜசிம்மன் காலத்தது.
- விவாதம்: சரியான ஆட்சியாண்டுகள், புலிகேசி எப்படி இறந்தான், பரஞ்சோதியின் பங்கு, இலங்கைப் படையெடுப்புகளின் காலம், பெரும் புடைப்புச் சிற்பம் சொல்லும் கதை, ஒவ்வொரு சின்னத்தையும் செதுக்கச் செய்த அரசன் யார் என்பவை.
அடுத்த பகுதி
பதினாறாம் பகுதி – பிற்காலப் பல்லவர்களும் காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலும். சாளுக்கியருடன் தொடர்ந்த போர்கள், கற்றளிகளை எழுப்பிய இராஜசிம்மன், காஞ்சியின் கைலாசநாதர் கோயில், பல்லவர் ஆட்சியின் இறுதிக் காலம் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- UNESCO World Heritage Centre: Group of Monuments at Mahabalipuram (1984); இந்தியத் தொல்லியல் துறை: Group of Monuments Mahabalipuram
- Badami rock inscription of Narasimhavarman I மற்றும் அதன் அறிமுகம், South Indian Inscriptions XI
- E. Hultzsch, A Pallava grant from Kuram, SII I, no. 151; Manimangalam inscriptions, SII III; Velurpalaiyam plates of Nandivarman III, SII II
- F. Kielhorn, Aihole inscription of Pulakesin II (DHARMA பதிப்பு)
- Samuel Beal (மொ.பெ.), Si-yu-ki: Buddhist Records of the Western World, Vol. 2; திராவிட நாடு – அத்தியாயம்
- Wilhelm Geiger (மொ.பெ.), Culavamsa, Part I, அத்தியாயம் 47 (மானவர்மன்)
- C. Minakshi, Administration and Social Life under the Pallavas; R. Gopalan, History of the Pallavas of Kanchi; T. V. Mahalingam, Kanchipuram in Early South Indian History
- K. R. Srinivasan, Cave Temples of the Pallavas (ASI, 1964); K. A. Nilakanta Sastri, A History of South India
- Michael Lockwood, Mamallapuram and the Pallavas (1982); R. Nagaswamy, Mahabalipuram (Oxford University Press, 2008); Michael Rabe, The Great Penance at Mamallapuram (2001); Padma Kaimal, “Playful Ambiguity and Political Authority in the Large Relief at Mamallapuram”, Ars Orientalis 24 (1994)
- மா. இராசமாணிக்கனார், பல்லவர் வரலாறு – நரசிம்மவர்மன் – விக்கிமூலம்
- சேக்கிழார், பெரியபுராணம் – சிறுத்தொண்ட நாயனார் புராணம்; ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு: The Puranam of Siruthonda Nayanar (Shaivam.org)
- Saurabh Saxena, Puratattva: The Great Penance; The Riddle of Authorship
- The Hindu: A warrior from a remote village who conquered a great city of Chalukyas (பரஞ்சோதி); How epigraphist S. Rajavelu used inscriptions to unearth temples (சாளுவன்குப்பம்)
- Frontline: The secret of the Seven Pagodas (2005); S. Badhreenath et al., Saluvankuppam coastal temple, Current Science 100(7), 2011
