இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 29-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 28: தமிழ்நாட்டில் விஜயநகர ஆட்சியும் குமர கம்பணனும்.
குமர கம்பணன் காலத்தில் தமிழகத்துக்கு வந்த விஜயநகர ஆளுநர்கள், ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்குள் பெயரளவில் மட்டுமே பேரரசுக்குக் கட்டுப்பட்ட அரசர்களாக மாறினர். மதுரையில் சு. 1529 முதல் 1736 வரை ஆண்ட நாயக்கர் மரபு அதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. "நாயக்கர்" என்ற சொல்லுக்குத் தலைவன், படைத்தலைவன் என்று பொருள்; இவர்கள் தெலுங்கு பேசும் படைத்தலைவர் குடும்பத்தினர். அந்த மரபின் மிகப் புகழ்பெற்ற மன்னர் திருமலை நாயக்கர் (ஆட்சி சு. 1623–1659). தலைநகரைத் திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து மீண்டும் மதுரைக்குக் கொண்டுவந்தவர், இன்றும் அவர் பெயர் தாங்கும் அரண்மனையைக் கட்டியவர், வண்டியூர்த் தெப்பக்குளத்தை வெட்டியவர், மீனாட்சி அம்மன் கோயிலைச் சுற்றிப் புது மண்டபங்களை எழுப்பியவர். அதே மன்னர் மைசூருடனும் பீஜாப்பூருடனும் தன் சொந்தப் பேரரசனுடனும் போரிட்டார். ஒரு மாகாண ஆட்சி எப்படி ஒரு அரச மரபாக மாறியது என்பதை, கல்வெட்டையும் மரபுக் கதையையும் பிரித்துப் பார்த்து இந்தப் பகுதி விளக்குகிறது.
1500–1530: விஜயநகரப் பேரரசின் தென்முனை
கிருஷ்ணதேவராயர் (ஆட்சி 1509–1529) காலத்தில் விஜயநகரப் பேரரசு கன்னியாகுமரி வரை பரவியிருந்தது. தமிழ்நாட்டை அது ஆளுநர்களும் படைத்தலைவர்களும் வழியாக ஆண்டது; பழைய பாண்டிய, சோழக் குடும்பங்கள் சிறு உள்ளூர் இளவரசர்களாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. பேரரசு முழுவதன் கதையும் இந்திய வரலாறு பகுதி 28-இல் உள்ளது. பிற்காலப் பாண்டியப் பேரரசர்கள் தலைநகராக விளங்கிய மதுரை, இப்போது பேரரசன் அனுப்பும் அதிகாரிகளால் ஆளப்பட்ட ஒரு மாகாணத் தலைநகர் மட்டுமே. அதைத் தனி அரசாக மாற்றியது ஒரு தந்தை–மகன் கதை.
நாகமரும் விஸ்வநாதரும்: மரபு சொல்லும் தொடக்கம்
நாயக்கர் காலக் குடும்ப வரலாறுகள் — பின்னர் காலின் மெக்கன்சி சேகரித்து, வில்லியம் டெய்லர் மொழிபெயர்த்த தமிழ், தெலுங்குக் கையெழுத்துப் பிரதிகள் — ஒரு நாடகீயமான கதையைச் சொல்கின்றன:
- வீரசேகர சோழன் என்ற இளவரசன் பாண்டியன் சந்திரசேகரனின் நாட்டைக் கைப்பற்றினான்; பாண்டியன் பேரரசனிடம் முறையிட்டான்.
- கிருஷ்ணதேவராயர் தன் மூத்த அதிகாரி நாகம நாயக்கரை அனுப்பினார். நாகமர் சோழனை வென்றார்; ஆனால் பாண்டியனுக்கு நாட்டைத் திருப்பித் தராமல் மதுரையைத் தானே வைத்துக்கொண்டார்.
- அவருடைய மகன் விஸ்வநாத நாயக்கர் அப்போது பேரரசனின் அருகில் வெற்றிலைப் பணியாளராக இருந்த இளைஞர். "என் தந்தையை நானே பிடித்து வருகிறேன்" என்று புறப்பட்டு, நாகமரைத் தோற்கடித்துத் தலைநகருக்கு அழைத்து வந்தார்.
- பேரரசன் நாகமரை மன்னித்தார்; மகனின் விசுவாசத்தைப் பாராட்டி விஸ்வநாதரையே மதுரையின் ஆளுநராக நியமித்தார்.
இதில் வரலாறு எவ்வளவு? இதை மரபுக் கதையாகவே கொள்ள வேண்டும். நாயக்கர் வரலாற்றுக்கு இன்றும் அடிப்படை நூலான History of the Nayaks of Madura (1924)-இன் ஆசிரியர் ஆர். சத்தியநாத அய்யர், பல நூல்கள் இதையே சொல்வதால் கதையின் பொதுக் கோட்டை ஏற்றார். 1484-ஆம் ஆண்டுக் கல்வெட்டு ஒன்றில் "நாகமர்" என்பவர் பேரரசனின் "முதன்மைப் பணியாளர்" என்று வருவதையும் சுட்டினார். ஆனால் நாகமரின் கலகத்தை எந்தக் கல்வெட்டும் பதிவு செய்யவில்லை. தந்தையை மகனே பிடித்து வரும் கதை, விசுவாசம் பற்றிய ஒரு பாடம் போலவே ஒலிக்கிறது. பிற்கால நாயக்கர் செப்பேடுகள் மரபை நேரடியாக விஸ்வநாதரிலிருந்தே தொடங்குகின்றன.
தொடக்க ஆண்டு: 1529-ஆ, 1533-ஆ, 1559-ஆ?
மதுரை நாயக்கர் ஆட்சி எப்போது தொடங்கியது என்பதில் ஆய்வாளர்கள் ஒத்துப்போகவில்லை:
- 1559 — ஜே. எச். நெல்சனின் மதுரை நாட்டுக் கையேடு (1868), ஒரு வம்சாவளி நூலைப் பின்பற்றி; சில முற்கால கல்வெட்டு ஆய்வாளர்களும் இதை ஏற்றனர்.
- சு. 1529 — சத்தியநாத அய்யர். கிருஷ்ணதேவராயரின் மறைவுக்குச் "சற்று முன்பு" விஸ்வநாதர் நியமிக்கப்பட்டார் என்பது அவர் வாதம்; 1535-ஆம் ஆண்டுப் பதிவு ஒன்றே விஸ்வநாதரைப் பேரரசனின் முகவர் என்று குறிப்பிடுகிறது.
- 1533–1542 — கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி. அச்சுதராயர் காலத்தில் விஸ்வநாதர் ஒரு ஆளுநர் மட்டுமே; தனி நாயக்கர் அரசை நிறுவியதற்குச் சான்று இல்லை; அது "அவர் மகன் கிருஷ்ணப்பரின் வேலையாக இருக்கலாம்" என்கிறார்.
மூன்று வாசிப்புகளும் ஒரு விஷயத்தில் ஒத்துப்போகின்றன: மதுரை நாயக்கர் பேரரசின் அதிகாரிகளாகத் தொடங்கி, படிப்படியாகவே பரம்பரை அரசர்களாக மாறினர்; ஒரே நாளில் நிகழ்ந்த பிரிவு அல்ல அது. இந்தக் கட்டுரையில் தொடக்கமாக சு. 1529 என்பதைப் பயன்படுத்துகிறோம்; முழு சுதந்திரம் பின்னரே வந்தது என்ற எச்சரிக்கையுடன்.
அரியநாத முதலியாரும் பாளையக்காரர் முறையும்
விஸ்வநாதரின் வலக்கரமாக இருந்தவர் அரியநாத முதலியார். காஞ்சிபுரத்துக்கு அருகே எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, திறமையால் உயர்ந்து, தளவாய் (படைத்தலைவர்), பிரதானி (முதலமைச்சர்) ஆகிய இரு பதவிகளையும் ஒருசேர வகித்தவர். 1560-ஆம் ஆண்டுச் செப்பேடு ஒன்று, திருநெல்வேலிப் பகுதியில் பன்னிரண்டு கிராமங்களை விஸ்வநாதரும் அரியநாதரும் இணைந்து தானம் செய்ததைப் பதிவு செய்கிறது. மீனாட்சி அம்மன் கோயில் வளாகத்தில் அவருடைய குதிரைச் சிலை இன்றும் உள்ளது; கோயிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தைக் கட்டியவர் அவரே என்பது மரபு. பல நாயக்கர்களுக்குத் தொடர்ந்து பணியாற்றி, சு. 1600-இல் அவர் மறைந்ததாகத் தெரிகிறது.
இருவரும் உருவாக்கியதாகக் கூறப்படும் பாளையக்காரர் முறை, அடுத்த இருநூற்றைம்பது ஆண்டுகள் தென்தமிழகத்தின் அமைப்பையே தீர்மானித்தது:
- நாடு பாளையங்கள் எனப்படும் படைப்பற்றுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; ஒவ்வொன்றையும் ஒரு பாளையக்காரர் ஆண்டார். ஆங்கிலேயர் ஆவணங்களில் இவர்கள் "Poligars" என்று அழைக்கப்பட்டனர்.
- பாளையக்காரர் வரி வசூலித்தார்; நாயக்கருக்குப் படை அனுப்பினார்; சாலைகளையும் ஊர்களையும் காவல் காத்தார்; வருவாயில் ஒரு பகுதியை மதுரைக்குச் செலுத்தினார்.
- மதுரைக் கோட்டைக்கு 72 கொத்தளங்கள்; ஒவ்வொரு கொத்தளத்தையும் காக்கும் பொறுப்பு ஒரு பாளையக்காரருக்கு — எனவே 72 பாளையங்கள் என்கின்றன வம்சாவளி நூல்கள்.
எச்சரிக்கை. 72 என்ற அழகான எண் பெரும்பாலும் பிற்கால மரபு. திண்டுக்கல் பகுதியில் மட்டுமே சுமார் பதினெட்டுப் பாளையங்கள் இருந்தன; தொடக்கத்தில் இன்னும் அதிகம் உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் சில பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என்று சத்தியநாத அய்யர் குறிப்பிடுகிறார். முறை தொடங்கியது சு. 1535-இலா, சு. 1563-இலா என்பதிலும் நூல்கள் வேறுபடுகின்றன. இந்த முறை சம்பளம் பெறும் பெரிய அதிகார வர்க்கம் இல்லாமலேயே நாயக்கருக்கு ஒரு படையைத் தந்தது; ஆனால் வலிமையான உள்ளூர்த் தலைவர்களையும் உருவாக்கியது. அவர்களில் சிலர் பின்னாளில் ஆங்கிலேயரையே எதிர்த்து நின்றனர்.
கிருஷ்ணப்பர் முதல் முத்து வீரப்பர் வரை
சத்தியநாத அய்யரின் ஆட்சிப் பட்டியல் இப்படிச் செல்கிறது: விஸ்வநாதர் (சு. 1529–1564), கிருஷ்ணப்பர் I (1564–1572), வீரப்பர் (1572–1595), கிருஷ்ணப்பர் II (1595–1601), முத்து கிருஷ்ணப்பர் (1601–1609), முத்து வீரப்பர் I (1609–சு. 1623), பிறகு திருமலை நாயக்கர் (சு. 1623–1659).
விஸ்வநாதர் காவிரிக் கரைக் காடுகளைத் திருத்தி வழிப்பறியை ஒடுக்கினார்; திருச்சிராப்பள்ளியை இரட்டைச் சுவரும் அகழியும் கொண்டு அரண் செய்தார்; ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் பெரும் திருப்பணிகளுக்குச் செலவிட்டார். அவர் மகன் கிருஷ்ணப்பர் I திருநெல்வேலி அருகே கிருஷ்ணாபுரத்தில் ஒரு பெருமாள் கோயிலையும் ஊரையும் உருவாக்கினார். முத்து வீரப்பர் I காலத்தில், சு. 1616-இல் அரசவை திருச்சிராப்பள்ளிக்கு மாறியது. அப்போது பேரரசன் இரண்டாம் வேங்கடனின் மறைவுக்குப் பின் வெடித்த வாரிசுப் போர் (தொப்பூர்ப் போர், சு. 1616) மதுரை, தஞ்சை நாயக்கர்களை எதிர் அணிகளில் நிறுத்தியிருந்தது.
திருமலை நாயக்கர் அரியணை ஏறுதல்
முத்து வீரப்பரின் தம்பியான திருமலை நாயக்கர் சு. 1623-இல் ஆட்சிக்கு வந்தார். சரியான ஆண்டு பற்றியும் சான்றுகள் வேறுபடுகின்றன: வம்சாவளி நூல்கள் 1623 பிப்ரவரி என்கின்றன; சில கல்வெட்டுகள் அந்த ஆண்டின் பிற்பகுதியைக் காட்டுகின்றன; "முப்பது ஆண்டுகள் ஆண்டு 1659-இல் இறந்தார்" என்ற ஒரு இயேசு சபைக் கடிதம் சு. 1629-ஐக் குறிக்கும்; தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை 1627 என்று தருகிறது. அவர் 1659-இல் மறைந்தார். தொடக்க ஆண்டு எதுவாயினும், முப்பதாண்டுக்கு மேலான அவருடைய ஆட்சியே மதுரை நாயக்கர் வலிமையின் உச்சம்.
மீண்டும் மதுரை: தலைநகர் மாற்றம்
திருமலை நாயக்கர் அரசவையைத் திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து மீண்டும் மதுரைக்குக் கொண்டுவந்தார். எப்போது என்பதுதான் கேள்வி. மிருத்யுஞ்சய கையெழுத்துப் பிரதி 1626 என்கிறது; நெல்சனின் கணக்கு சு. 1635-ஐக் காட்டுகிறது; இயேசு சபைக் கடிதங்கள் 1624-இலும் 1640-இலும் நாயக்கரைத் திருச்சியில் காட்டுகின்றன, 1644-இல் மதுரையில். எனவே மாற்றம் 1630-களிலிருந்து 1640-களின் தொடக்கம் வரை படிப்படியாக நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்பதே எச்சரிக்கையான வாசிப்பு. காரணங்கள் போர்த்தந்திரமும் அடையாளமும்: மதுரை பாண்டியரின் பழந்தலைநகர்; மீனாட்சி அம்மனின் நகரம்.
அரண்மனை, தெப்பக்குளம், கோயில்
திருமலை நாயக்கர் மஹால்
திருமலை நாயக்கரின் அரண்மனை சு. 1636-இல் முடிக்கப்பட்டது; கட்டுமானம் சு. 1629 முதல் 1636 வரை நடந்ததாக ஓய்வுபெற்ற மாநிலத் தொல்லியல் அதிகாரி ஒருவர் தி இந்து நாளிதழிடம் கூறினார். இன்று எஞ்சியிருப்பது மன்னர் வாழ்ந்த முதன்மைக் கட்டடம் மட்டுமே — மூல வளாகத்தின் சுமார் நான்கில் ஒரு பகுதி. அதன் இரு முக்கியப் பகுதிகள் சொர்க்க விலாசம் (குவிமாடம் கொண்ட பேரவை மண்டபம்), ரங்க விலாசம். நாடக அரங்கு, அரண்மனைக் கோயில், ஆயுதக் கிடங்கு, அரசியர் இருப்பிடம், தோட்டங்கள் ஆகியவையும் இருந்தன. அதன் பிரம்மாண்டத் தூண்கள் செங்கல்லும் கல்லும் கொண்டு கட்டப்பட்டு, சிப்பிச் சுண்ணாம்புச் சுதையால் (சுண்ணம்) மெருகூட்டப்பட்டவை; வளைவுகளிலும் குவிமாடங்களிலும் இந்தோ-இஸ்லாமியத் தாக்கம் தெரிகிறது.
ஓர் இத்தாலியக் கட்டடக் கலைஞர் இதை வடிவமைத்தார் என்பது பிரபலமான கதை. அதற்கு எந்த ஆவணமும் இல்லை. இது தக்காண இஸ்லாமிய வடிவங்களை உள்வாங்கிய பிற்கால விஜயநகர–நாயக்கர் பாணிக் கட்டடம் என்றே பல கலை வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். 1970 வரை நீதிமன்றக் கட்டடமாகப் பயன்பட்ட இந்த அரண்மனை, இன்று தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னம்.
வண்டியூர் மாரியம்மன் தெப்பக்குளம்
நகரின் கிழக்கே உள்ள வண்டியூர் மாரியம்மன் தெப்பக்குளம் சுமார் 305 × 290 மீட்டர் அளவுள்ள சதுரக் குளம். நான்கு பக்கமும் கருங்கல் படித்துறைகள்; நடுவே தோட்டத்துடன் ஒரு மைய மண்டபம். இது சு. 1645-இல் உருவானது; வைகையிலிருந்து நிலத்தடிக் கால்வாய்கள் வழியாக நீர் வருகிறது. அரண்மனைக்குச் செங்கல் செய்ய இங்கே மண் தோண்டப்பட்டது என்றும், மீனாட்சி அம்மன் கோயிலின் பெரிய முக்குறுணி விநாயகர் இந்தத் தோண்டலின்போது கிடைத்தார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் தை மாதத்தில் மீனாட்சி–சுந்தரேசுவரர் திருவுருவங்கள் ஒளி வீசும் தெப்பத்தில் குளத்தைச் சுற்றி வருகின்றன; அந்த நாள் திருமலை நாயக்கரின் பிறந்த நாளுடன் தொடர்புடையது என்பது உள்ளூர் மரபு.
மீனாட்சி அம்மன் கோயில் திருப்பணிகள்
- கிழக்குக் கோபுரத்துக்கு நேர் எதிரே நிற்கும் புது மண்டபம் (வசந்த மண்டபம்) — சுமார் 100 × 31 மீட்டர் நீளமான தூண் மண்டபம். அதில் நாயக்க மன்னர்களின் ஆளுயரச் சிலைகள் உள்ளன; கடைசிச் சிலை திருமலை நாயக்கருடையது. கட்டுமான ஆண்டுகள் 1626–1633 என்றும் 1626–1645 என்றும் வெவ்வேறாகக் கூறப்படுகின்றன. ஆலயத்தின் வரலாற்றை மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் கட்டுரையில் காணலாம்.
- முடிக்கப்படாத ராயர் கோபுரம் — திருமலை நாயக்கர் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டது. அதன் அடித்தளம் சுமார் 61 × 37 மீட்டர்; ஒற்றைக்கல் தூண்கள் 15 மீட்டருக்கு மேல் உயரம். முடிந்திருந்தால் தென்னிந்தியாவின் மிக உயரமான கோபுரங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.
- தங்க முலாம் பூசிய அரியணை, தந்தத் தேர், அணிகலன்கள், நித்திய பூசைக்கு நிலங்கள், சித்திரைத் திருவிழாவுக்கு அழகருக்குப் புதிய தேர் — இவற்றை அவர் வழங்கியதாக ஒரு கோயில் வரலாற்று நூல் சொல்கிறது. மீனாட்சி திருக்கல்யாணத்தையும் அழகர் ஆற்றில் இறங்குவதையும் ஒரே சித்திரைத் திருவிழாவாக இணைத்தவர் அவரே என்பது பிரபலமான கூற்று; அதை மரபாகவே கொள்ள வேண்டும்.
எல்லாப் பக்கமும் போர்
மைசூர், திருவிதாங்கூர், ராமநாதபுரம்
ஆட்சியின் தொடக்கத்தில் ஒரு மைசூர்ப் படை திண்டுக்கல் வரை வந்தது; தளவாய் ராமப்பையனும் கன்னிவாடிப் பாளையக்காரரும் அதைத் திருப்பி அனுப்பினர். 1634–35-இல் திருமலையின் படைகள் தென் திருவிதாங்கூருக்குள் நுழைந்தன. "திருமலை நாயக்கரின் படை வந்ததால்" பயிரிட முடியவில்லை என்று நாஞ்சில் நாட்டு ஊர்களுக்கு வரி தள்ளுபடி செய்த 1635 மார்ச் திருவிதாங்கூர் அரசாணை இதற்குச் சான்று. மறவர் நாடான ராமநாதபுரத்தில் சேதுபதிகளிடையே எழுந்த வாரிசுச் சண்டையில் தலையிட்டு ராமப்பையன் நடத்திய போரை ராமப்பையன் அம்மானை என்ற தமிழ் நாட்டுப்புறக் காவியம் பாடுகிறது. அதன் விளைவாக ரகுநாத சேதுபதி நாயக்கரின் உறுதியான நண்பரானார்.
கடைசிப் பேரரசன், பீஜாப்பூர், கோல்கொண்டா
கடைசி விஜயநகரப் பேரரசன் ஸ்ரீரங்கன் III (1642 முதல்) அதிகாரத்தை மீட்க முயன்றபோது, தென்னக நாயக்கர்கள் — "திருமலை நாயக்கர் தலைமையில்" என்கிறார் சாஸ்திரி — கலகம் செய்து பீஜாப்பூரை உதவிக்கு அழைத்தனர். 1645 டிசம்பரில் தன் சொந்த நாயக்கர்களிடமே ஸ்ரீரங்கன் தோற்றான்; 1646 ஏப்ரலில் விரிஞ்சிபுரத்திலும் தோற்றான். சு. 1652-க்குள் பீஜாப்பூரும் கோல்கொண்டாவும் பழைய கர்நாடகப் பகுதியைப் பங்கிட்டுக்கொண்டன. சுல்தான்கள் செஞ்சியை முற்றுகையிட்டபோது திருமலை பீஜாப்பூர்க் குதிரைப்படையுடன் சேர்ந்து படை அனுப்பினார்; ஆனால் சு. 1649-இல் செஞ்சி வீழ்ந்தது. பின்னர் பீஜாப்பூர்ப் படைகள் தஞ்சையையும் மதுரையையும் சூறையாடின. இயேசு சபை எழுத்தாளர்கள் திருமலையைப் பலவீனமானவர் என்றனர்; கள்ளர் வீரர்களின் உதவியுடன் அவர் படையெடுப்பாளர்களை விரட்டினார் என்கிறது ஒரு தமிழ் வம்சாவளி நூல். பேரரசின் முடிவை விரைவுபடுத்தியது அவருடைய இராஜதந்திரமே என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்றும் குறை கூறுகின்றனர்.
"மூக்கறுப்புப் போர்"
சு. 1656-இல் மைசூர் மன்னன் கண்டீரவ நரசராஜன் மதுரை நாட்டின் மீது படையெடுத்தான். அவன் வீரர்கள் பிடிபட்டவர்களின் — பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட — மூக்குகளை அறுத்து மைசூருக்கு அனுப்பியதாகக் கூறப்படுகிறது. திருமலை நோயுற்றிருந்த அந்த நேரத்தில் ரகுநாத சேதுபதி சுமார் 25,000 மறவர் வீரர்களுடன் வந்தார்; மைசூர்ப் படை திண்டுக்கல்லுக்கு அப்பால் விரட்டப்பட்டது. நன்றிக்கடனாக திருமலை அவருக்குத் திருமலை சேதுபதி என்ற பட்டம் அளித்தார். மதுரையின் பதில் படையெடுப்பு நஞ்சன்கூடு வரை சென்று அதே கொடுமையைத் திருப்பிச் செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. மூக்கறுப்பை இயேசு சபைக் கடிதங்களும் ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றனர்; ஆனால் மைசூர் மன்னனே மூக்கை இழந்தான் என்பது பழிவாங்கும் நாட்டுப்புறக் கதையாகவே தெரிகிறது.
ராபர்ட் டி நொபிலியும் மதுரை மிஷனும்
இத்தாலியப் பிரபுக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இயேசு சபைத் துறவி ராபர்ட் டி நொபிலி (1577–1656) 1606-இல் மதுரை வந்தார். அவருக்கு முந்தைய மறைப்பணியாளர்களைப் போலன்றி, உயர்சாதித் துறவி-ஆசிரியரின் உடை, உணவு, வாழ்க்கை முறையை ஏற்றார்; தமிழ், தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம் கற்றார்; கிறிஸ்தவத்தை உள்ளூர்ச் சொற்களில் விளக்கினார். தமிழ் மரபு அவரைத் தத்துவ போதகர் என்று நினைவுகூர்கிறது.
- சக இயேசு சபைத் துறவி கோன்சாலோ ஃபெர்னாண்டஸ் அவர் முறைகளை எதிர்த்தார்; பல ஆண்டுகள் அவர் பணி நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. 1623 ஜனவரியில் போப் பதினைந்தாம் கிரிகோரி வெளியிட்ட ஆணை அவர் முறைகளைப் பெரும்பாலும் ஏற்றது.
- பின்னர் அவர் வடக்கே — திருச்சிராப்பள்ளி, சேந்தமங்கலம், சேலம் — பணியை விரிவாக்கினார். சு. 1640-இல் மறைப்பணியாளர்கள் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர்; பின்னர் திருமலை நாயக்கர் நொபிலியைச் சந்தித்து, அவர்கள் பணிக்குச் சுதந்திரம் அளிக்க ஆணையிட்டார் (சு. 1644).
- 1648-இல் உடல்நலக் குறைவால் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் பின்னர் மயிலாப்பூருக்கும் ஓய்வுக்குச் சென்றார்.
ஜே. பெர்ட்ராண்ட் வெளியிட்ட மதுரை மிஷன் கடிதங்கள், திருமலையின் அரசவையைப் பற்றிய முக்கியமான வெளிச் சான்றுகள்.
திருமலைக்குப் பின்: மங்கம்மாள் முதல் மீனாட்சி வரை
திருமலையின் மகன் முத்து வீரப்பர் II சில மாதங்களே ஆண்டார். சொக்கநாதர் (1659–1682) மைசூர், தஞ்சை, மராட்டியர் ஆகியோரை எதிர்கொண்டார்; சு. 1665-இல் தலைநகரை மீண்டும் திருச்சிக்கு மாற்றினார். அவர் மனைவி ராணி மங்கம்மாள் பேரனுக்காக அரசப் பிரதிநிதியாக (1689–1706) ஆண்டார்; சாலைகள், சத்திரங்கள், இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்தவ நிறுவனங்களுக்கு வழங்கிய தானங்கள் ஆகியவற்றுக்காக இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார். கடைசி அரசி மீனாட்சி (1732–1736), ஆற்காட்டு அரசவையைச் சேர்ந்த சந்தா சாகிபிடம் திருச்சியை இழந்தார்; சத்தியநாத அய்யரின் கூற்றுப்படி சு. 1736-இல் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். அந்த முழுக் கதையும் பின்வரும் பகுதிகளில்.
கால அட்டவணை
| ஆண்டு (ஏறக்குறைய) | நிகழ்வு | உறுதிநிலை |
|---|---|---|
| சு. 1529 | விஸ்வநாத நாயக்கர் மதுரை ஆளுநர் | விவாதம் (1529 / 1533 / 1559) |
| சு. 1535–1563 | அரியநாதருடன் பாளைய முறை அமைப்பு | விவாதம் (ஆண்டும் எண்ணிக்கையும்) |
| 1606 | ராபர்ட் டி நொபிலி மதுரை வருகை | உறுதி |
| சு. 1623 | திருமலை நாயக்கர் அரியணை | விவாதம் (1623–1629) |
| 1634–35 | தென் திருவிதாங்கூர்ப் படையெடுப்பு | உறுதி (திருவிதாங்கூர் அரசாணை) |
| சு. 1630கள்–1644 | அரசவை மீண்டும் மதுரைக்கு | விவாதம் |
| சு. 1636 | திருமலை நாயக்கர் மஹால் நிறைவு | ஓரளவு உறுதி |
| சு. 1645 | வண்டியூர்த் தெப்பக்குளம் | ஓரளவு உறுதி |
| 1645–46 | நாயக்கர்கள் ஸ்ரீரங்கன் III-ஐத் தோற்கடிப்பு; பீஜாப்பூர் முன்னேற்றம் | ஓரளவு உறுதி |
| சு. 1649 | செஞ்சி பீஜாப்பூரிடம் வீழ்ச்சி | ஓரளவு உறுதி |
| சு. 1656 | மைசூருடன் "மூக்கறுப்புப் போர்" | ஓரளவு உறுதி (விவரங்கள் விவாதம்) |
| 1659 | திருமலை நாயக்கர் மறைவு | உறுதி |
| 1689–1706 | ராணி மங்கம்மாள் ஆட்சிப் பிரதிநிதி | உறுதி |
| சு. 1736 | அரசி மீனாட்சியின் வீழ்ச்சி; மரபின் முடிவு | ஓரளவு உறுதி |
நம்பிக்கையுடன் சொல்லக்கூடியவை
- உறுதி: மதுரை நாயக்கர் பதினாறாம் நூற்றாண்டில் விஜயநகர ஆளுநர்களாகத் தொடங்கி சு. 1736 வரை ஆண்டனர். திருமலை நாயக்கர் 1659 வரை ஆண்டார்; மதுரையை மீண்டும் தலைநகராக்கினார்; அரண்மனையையும் வண்டியூர்த் தெப்பக்குளத்தையும் கட்டினார்; மீனாட்சி கோயிலை வளப்படுத்தினார்; மைசூர், திருவிதாங்கூருடன் போரிட்டார்; பீஜாப்பூரைத் தென்னகத்துக்குள் அழைத்தவர்களில் ஒருவர்.
- எச்சரிக்கை: நாயக்கர் ஆட்சியின் தொடக்க ஆண்டு; பாளையங்களின் எண்ணிக்கையும் ஆண்டும்; திருமலையின் அரியணை ஆண்டும் தலைநகர் மாற்ற ஆண்டும்; கட்டடங்களின் சரியான ஆண்டுகள்; மூக்கறுப்புப் போரின் விவரங்கள்.
- மரபு, ஆவணம் அல்ல: விஸ்வநாதர் தந்தையைப் பிடித்த கதை; இத்தாலியக் கட்டடக் கலைஞர்; மைசூர் மன்னன் மூக்கை இழந்தது; இரு திருவிழாக்களை திருமலையே இணைத்தது.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 30 தஞ்சை நாயக்கரும் செஞ்சி நாயக்கரும் பற்றி — தமிழகத்தின் மற்ற இரு நாயக்கர் அரசுகள், அவற்றின் அரசவைகள், கோயில்கள், போர்கள்.
ஆதாரங்கள்
- ஆர். சத்தியநாத அய்யர், History of the Nayaks of Madura (1924) — Internet Archive.
- அதே நூல், மாற்று IA நகல்.
- கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி, A History of South India — Internet Archive.
- ஜே. எச். நெல்சன், The Madura Country: A Manual (1868) — Internet Archive.
- வில்லியம் டெய்லர், Oriental Historical Manuscripts in the Tamil Language, தொகுதி II (1835) — Internet Archive.
- ஜே. பெர்ட்ராண்ட் (தொ.), La Mission du Maduré (1847) — Internet Archive.
- தமிழ்நாடு சுற்றுலாத் துறை — திருமலை நாயக்கர் மஹால்.
- தி இந்து — "375 years on, Mahal remains a testimony to Thirumalai Nayak's regime".
- மதுரை மாவட்ட நிர்வாகம் (தமிழ்நாடு அரசு) — மாரியம்மன் தெப்பக்குளம்.
- தமிழ்நாடு சுற்றுலாத் துறை — வண்டியூர் மாரியம்மன் தெப்பக்குளம்.
- INTACH மதுரைக் கிளை — மதுரை தெப்பக்குளம்.
- தி இந்து — "Pudumandapam, the 17th century architectural marvel of Madurai".
- ஃபிரண்ட்லைன் — "Poetry in stone" (மீனாட்சி கோயிலும் ராயர் கோபுரமும்).
இணைக்கப்படாத ஆனால் திசைகாட்டப் பயன்படுத்தியவை: தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை, திருமலை நாயக்கர் மஹால் தள அருங்காட்சியகப் பக்கம் (tnarch.gov.in; சரிபார்த்தபோது சர்வர் பிழை தந்தது); சத்தியநாத அய்யர் சுருக்கித் தரும் மதுரைத் தல வரலாறு, மிருத்யுஞ்சய கையெழுத்துப் பிரதிகள்; வி. நாகம் அய்யாவின் Travancore State Manual வழியாக 1635 திருவிதாங்கூர் அரசாணை; சாஸ்திரி மேற்கோள் காட்டும் ஜேம்ஸ் ஃபெர்குசனின் History of Indian and Eastern Architecture.