இது HorizonDesk / Tamil Lifestyle-இன் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடரின் 41-ஆம் பகுதி. முந்தைய பகுதி: பகுதி 40: 1806 வேலூர்ப் புரட்சி — தலைப்பாகையிலிருந்து கோட்டைக் கலகம் வரை.
1892 ஜூலை 12. சென்னைக் கோட்டைக்கு அருகே எஸ்பிளனேட் பகுதியில், சிவப்புச் செங்கல்லும் சாம்பல் கருங்கல்லும் கொண்டு கட்டப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டடத்தின் சாவியை ஆளுநர் வென்லாக் பிரபு தலைமை நீதிபதி ஆர்தர் காலின்ஸிடம் ஒப்படைத்தார். குவிமாடங்களும் மினார்களும் நிறைந்த அந்தக் கட்டடம்தான் இன்றைய சென்னை உயர் நீதிமன்றம். ஆனால் அந்தக் கட்டடம் ஒரு நீண்ட கதையின் நடுப்பகுதி மட்டுமே. ஆற்காட்டு நவாபின் நிலங்களைக் கம்பெனி கைப்பற்றிய 1801 முதல், ஆட்சியர்கள், வருவாய்ப் பதிவேடுகள், நீதிமன்றங்கள், ரயில் பாதைகள், அணைகள், பல்கலைக்கழகம், செய்தித்தாள்கள் என ஒரு முழு ஆட்சி இயந்திரம் தமிழ் நிலத்தின் மீது மெல்ல மெல்லக் கட்டியெழுப்பப்பட்டது.
பகுதி 40-இல் வேலூர்க் கோட்டைக் கலகம் அடக்கப்பட்டதைப் பார்த்தோம். அதன் பிறகு தமிழ் நிலத்தில் பெரிய ஆயுத எழுச்சி எதுவும் நடக்கவில்லை. போர்க்களம் மாறியது: இனி மோதல் வருவாய் அலுவலகங்களிலும், நீதிமன்ற அறைகளிலும், மனுக்களிலும், செய்தித்தாள் பக்கங்களிலும் நடந்தது. இந்தப் பகுதி பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் மதராஸ் மாகாணம் (Madras Presidency) எப்படி இயங்கியது, அது தமிழ்ச் சமூகத்தை எப்படி மாற்றியது என்பதைப் பார்க்கிறது.
1801: மாகாணம் உருவான விதம்
மதராஸ் மாகாணத்தின் வேர் 1639-இல் கம்பெனி மதராசபட்டினத்தில் காலூன்றியதில் தொடங்குகிறது; அந்தக் கதையை பகுதி 33-இல் பார்த்தோம். ஆனால் இன்றைய தமிழ்நாட்டின் பெரும்பகுதி கம்பெனியின் நேரடி ஆட்சிக்குள் வந்தது 19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்தான்.
பகுதி 38-இல் பார்த்த பாளையக்காரர் எழுச்சிகள் அடக்கப்பட்ட பின், 1801 ஜூலை 31 கர்நாடக உடன்படிக்கையின்படி ஆற்காட்டு நவாபின் ஆட்சிப் பகுதிகள் கம்பெனியின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தன. பாளையக்காரர்களின் கோட்டைகள் இடிக்கப்பட்டன; அவர்களின் படைகள் கலைக்கப்பட்டன. அதே ஆண்டு மதுரையின் எஞ்சிய பகுதிகளும் கம்பெனிக்கு மாற்றப்பட்டதாக இம்பீரியல் கெசட்டியர் குறிப்பிடுகிறது.
இதன் விளைவாக, தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் பேசும் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய மாகாணம் உருவானது. அதன் தலைநகர் மதராஸ் (சென்னை); தலைமை ஆளுநர் (Governor) கல்கத்தாவில் இருந்த தலைமை ஆளுநர் நாயகத்துக்கு (Governor-General) கட்டுப்பட்டவர்.
மாவட்டங்களும் ஆட்சியர்களும்
மாகாண ஆட்சியின் அடிப்படை அலகு மாவட்டம் (Collectorate). 1908-இல் வெளியான இம்பீரியல் கெசட்டியர் கணக்குப்படி:
- மாகாணம் 22 மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது (பின்னர் 24 ஆக உயர்த்தப்பட்டது).
- ஒவ்வொரு மாவட்டத்துக்கும் தலைவர் ஆட்சியர் மற்றும் மாஜிஸ்திரேட் (Collector and Magistrate); நீதித்துறைக்குத் தனியாக மாவட்ட, அமர்வு நீதிபதி.
- மாவட்டத்துக்குக் கீழே கோட்டங்கள் (84), தாலுகாக்கள் (231), பிர்க்காக்கள் (657), சுமார் 55,000 கிராமங்கள்.
- கிராம அளவில் கிராமத் தலைவரும், கணக்குப் பதிவேடுகளைப் பராமரிக்கும் கணக்கரும் (கர்ணம்) வருவாய் வசூலின் அடித்தளம்; இந்தப் பதவிகள் பெரும்பாலும் வழிவழியாக வந்தவை.
கெசட்டியரின் சொற்களில், ஆட்சியரின் பணி "நாகரிக அரசின் கீழ் வரும் ஏறக்குறைய எல்லாத் துறைகளையும்" தழுவியது: நிலவரி, சுங்கம், உப்பு, மதுவரி வசூல் முதல் காவல், காடுகள், பாசனம், கல்வி, சுகாதாரம், சாலைகள் வரை. அவருக்கு மேலே சென்னையில் நான்கு உறுப்பினர்கள் கொண்ட வருவாய் வாரியம் (Board of Revenue) இருந்தது. இன்றும் தமிழ்நாட்டில் மாவட்ட ஆட்சியர், தாலுகா, பிர்க்கா, கிராம நிர்வாக அலுவலர் என்ற அமைப்பு இந்தக் கட்டமைப்பின் தொடர்ச்சிதான்.
நிலவரி: ஜமீன்தாரியா, ரயத்வாரியா?
கம்பெனியின் வருமானத்தின் முதுகெலும்பு நிலவரி. அதை யாரிடமிருந்து, எப்படி வசூலிப்பது என்பதுதான் மாகாண ஆட்சியின் மையக் கேள்வியாக இருந்தது.
நிரந்தர நிலவரித் திட்டம் (1802)
வங்காளத்தில் காரன்வாலிஸ் 1793-இல் கொண்டுவந்த நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தை (Permanent Settlement) மதராஸிலும் புகுத்த முயற்சி நடந்தது. 1802-ஆம் ஆண்டின் 25-ஆம் ஒழுங்குமுறையின்படி ஏற்கெனவே இருந்த ஜமீன்தார்கள் உறுதிப்படுத்தப்பட்டனர்; பல புதிய ஜமீன்கள் "செயற்கையாக" உருவாக்கப்பட்டு, நிரந்தரப் பட்டயங்கள் வழங்கப்பட்டன. ஆனால் கெசட்டியர் கூறுவதுபடி, 1820-க்குள் புதிதாக உருவான ஜமீன்களில் பெரும்பாலானவை கட்டணம் செலுத்த முடியாமல் ஏலம் விடப்பட்டு, ரயத்வாரிப் பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டன. எஞ்சிய ஜமீன்கள் பழங்காலச் சமஸ்தானங்கள் முதல் புதிய வரி உருவாக்கங்கள் வரை பல வகைப்பட்டவை என்று கெசட்டியர் குறிப்பிடுகிறது.
ரயத்வாரி முறை: ரீட்டும் மன்றோவும்
1792-இல் மூன்றாம் மைசூர்ப் போருக்குப் பின் கம்பெனிக்குக் கிடைத்த பாரமஹால் (சேலம்) பகுதியில் கேப்டன் ரீட், தாமஸ் மன்றோ ஆகியோர் ஒரு புதிய முறையைச் சோதித்தனர்: இடைத்தரகர் இல்லாமல், நிலத்தை உழும் ரயத்திடம் (குடியானவர்) அரசே நேரடியாக வரி வசூலிப்பது. இதுவே ரயத்வாரி முறை.
1818 முதல் இந்த முறை மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவில் மாகாணம் முழுவதும் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. தாமஸ் மன்றோ 1820 முதல் 1827 வரை மதராஸ் ஆளுநராக இருந்தபோது அது உறுதியாக வேரூன்றியது. 1827-இல் தாம் நேசித்த "ஒப்படைக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில்" (Ceded Districts) விடைபெறும் பயணத்தின்போது காலராவால் மன்றோ இறந்தார். சென்னைத் தீவுத்திடலில் இன்றும் நிற்கும், சான்ட்ரி வடித்த சிலை அவருடையது.
ரயத்வாரியின் அடிப்படை அம்சங்கள் (கெசட்டியர் விவரிப்பது போல):
- நிலம் முழுவதும் அளக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு புலத்துக்கும் ஏக்கருக்கு ஒரு நிலையான மதிப்பீடு.
- பதிவு செய்யப்பட்ட உரிமையாளர் அரசுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்கிறார்; வரி செலுத்தும் வரை அவரை வெளியேற்ற முடியாது.
- நிலத்தை விற்கலாம், அடகு வைக்கலாம், வாரிசுக்கு அளிக்கலாம்.
- தீர்வைகள் நிரந்தரமல்ல; குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு ஒருமுறை மறுமதிப்பீடு.
ரயத்வாரியின் சுமை
காகிதத்தில் அழகாகத் தெரிந்த இந்த முறை, நடைமுறையில் கடுமையாக இருந்தது. ரீட்டின் தொடக்க முறையில் கிராமத்தின் எல்லா உழவர்களும் பற்றாக்குறைக்குக் கூட்டாகப் பொறுப்பாக்கப்பட்டனர்; வரித் தள்ளுபடி அனுமதிக்கப்படவில்லை; கிணறு போன்ற சொந்த மேம்பாடுகளுக்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கூடுதல் வரி விதிக்கப்பட்டது என்று கெசட்டியரே ஒப்புக்கொள்கிறது.
தேசியவாதப் பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர் ஆர். சி. தத் (India in the Victorian Age, 1904) இன்னும் கடுமையாக எழுதினார். தொடக்கத் தீர்வைகள் மதிப்பிடப்பட்ட விளைச்சலில் ஏறக்குறைய பாதி; 1807-இல் மன்றோவே அதை மூன்றில் ஒரு பங்காகக் குறைக்கப் பரிந்துரைத்தார்; ஆனால் இங்கிலாந்திலிருந்த இயக்குநர்கள் பணம் கேட்டு நெருக்கியதால் அது உடனே நடைமுறைக்கு வரவில்லை என்கிறார் தத். 1853-இல் வட ஆற்காடு முன்னாள் ஆட்சியர் பூர்டில்லான் எழுதிய குறிப்பை மேற்கோள் காட்டி, பெரும்பாலான ரயத்துகள் "எப்போதும் வறுமையிலும் பொதுவாகக் கடனிலும்" இருந்தனர் என்றும் தத் பதிவு செய்கிறார். பஞ்சக் காலத்திலும் வரி கண்டிப்பாக வசூலிக்கப்பட்டதால் உழவர்கள் வட்டிக்காரர்களிடம் கடன் வாங்கினர்; குறைந்த ஊதியம் பெற்ற வருவாய்ப் பணியாளர்களிடையே ஊழல் பெருகியது.
1855 சித்திரவதை ஆணையம்
ரயத்வாரியின் இருண்ட முகம் 1854-இல் லண்டன் நாடாளுமன்றத்திலேயே வெளிப்பட்டது. மதராஸ் மாகாணத்தில் வரி வசூலுக்காகச் சித்திரவதை நடப்பதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. அதையடுத்து 1854 செப்டம்பரில் மூன்று உறுப்பினர்கள் கொண்ட சித்திரவதை ஆணையம் (Torture Commission) அமைக்கப்பட்டது. வரலாற்றாசிரியர் அனுஜ் புவானியா (2009) விவரிப்பதுபடி, ஆணையத்துக்கு மொத்தம் 1,959 புகார்கள் வந்தன.
1855 அறிக்கையின் முடிவு தெளிவாக இருந்தது: இந்திய வருவாய், காவல் அலுவலர்களின் "உடல்ரீதியான வன்முறை மாகாணம் முழுவதும் பொதுவாக நிலவுகிறது". சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸின் Household Words இதழ் 1856-இல் அறிக்கையிலிருந்து சில முறைகளைப் பட்டியலிட்டது: விரல்களை நசுக்கும் மரக் கிட்டி, உடலை வளைத்துக் கட்டும் "ஆனந்தல்", வெயிலில் நிறுத்துதல், தொடைகளில் கிள்ளுதல். பதினைந்து ரூபாய் நிலுவைக்காக இப்படித் துன்புறுத்தப்பட்டு, தன் உழவு மாடுகளை விற்றுப் பணம் கட்டிய சுப்பராய பிள்ளை என்ற உழவரின் சாட்சியம் அதில் இடம்பெற்றது.
ஆனால் அந்த அறிக்கை ஏறக்குறைய முழுப் பழியையும் "இந்தியக் கீழ்நிலை அலுவலர்களின் இயல்பான போக்கு" மீதே சுமத்தியது; அரசும் ஐரோப்பிய மேலதிகாரிகளும் குற்றமற்றவர்கள் என்று முதலிலேயே அறிவித்தது என்று புவானியா சுட்டிக்காட்டுகிறார். குற்றச்சாட்டுகள் முதலில் நாடாளுமன்றத்தில் எழ, மதராஸ் சுதேசிச் சங்கம் அனுப்பிய மனுவும், அதன் தலைவர்களுடன் தென் மாவட்டங்களில் விசாரித்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டான்பி சீமோரின் பயணமும் காரணமாக இருந்தன என்று மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகப் பாடநூல் குறிப்பிடுகிறது. அதன் நேரடி விளைவு காவல் சீர்திருத்தம்: 1859 மதராஸ் மாவட்டக் காவல் சட்டம்; அதுவே பின்னர் 1861 இந்தியக் காவல் சட்டத்துக்கு முன்மாதிரியானது.
நீதித்துறை: உச்ச நீதிமன்றத்திலிருந்து உயர் நீதிமன்றம் வரை
மதராஸ் நகரில் 1801-இல் அரசப் பட்டயத்தின்படி ஒரு உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court) அமைந்தது; நகருக்கு வெளியே கம்பெனியின் சதர் அதாலத் (சிவில்), பவுஜ்தாரி அதாலத் (குற்றவியல்) மேல்முறையீட்டு மன்றங்கள் இயங்கின. 1857 பெரும் எழுச்சிக்குப் பின் ஆட்சி கம்பெனியிடமிருந்து பிரிட்டிஷ் அரசிடம் மாறியது (இந்திய வரலாறு பகுதி 40). அதைத் தொடர்ந்து இந்த மூன்று மன்றங்களும் இணைக்கப்பட்டன.
- 1862 ஜூன் 26: விக்டோரியா அரசி வெளியிட்ட உரிமைப் பட்டயம் (Letters Patent) மூலம் தலைமை நீதிபதியும் ஐந்து நீதிபதிகளும் கொண்ட மதராஸ் உயர் நீதிமன்றம் நிறுவப்பட்டது.
- 1862 ஆகஸ்ட் 15: முதல் கடற்கரைச் சாலையிலிருந்த பென்டிங்க் கட்டடத்தில் நீதிமன்றம் முறைப்படி செயல்படத் தொடங்கியது.
- 1888–1892: ஹென்றி இர்வின் வடிவமைத்து, நம்பெருமாள் செட்டி கட்டிய இந்தோ-சாரசெனிக் பாணிக் கட்டடம் சுமார் 13 லட்ச ரூபாய் செலவில் எழுந்தது.
இந்த நீதிமன்றம் தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஒரு புதிய தொழில்முறை வர்க்கத்தை உருவாக்கியது: வழக்கறிஞர்கள் (வக்கீல்கள்). நீதிபதி சர் டி. முத்துசாமி ஐயரின் சிலை இன்றும் உயர் நீதிமன்றத்தின் உள்ளே நிற்கிறது. பின்னாளில் தமிழ்நாட்டு அரசியலை வழிநடத்திய பல தலைவர்கள் இந்த நீதிமன்ற வளாகத்திலிருந்தே வந்தனர்.
கல்வி: மதராஸ் பல்கலைக்கழகம் 1857
1839 நவம்பரில் சுமார் 70,000 பேர் கையெழுத்திட்ட ஒரு மனு ஆளுநர் எல்பின்ஸ்டன் பிரபுவிடம் அளிக்கப்பட்டது; மதராஸில் ஓர் ஆங்கிலக் கல்லூரி வேண்டும் என்பதே அதன் கோரிக்கை. அதன் விளைவாக 1840-இல் "பல்கலைக்கழக வாரியம்" அமைந்தது; அதுவே பின்னாளில் மாநிலக் கல்லூரி (Presidency College) ஆனது.
1854-இல் சார்ல்ஸ் வுட்டின் கல்வி அறிக்கை (Wood's Dispatch) வெளியானது. கல்வித் துறை, பொதுக் கல்வி இயக்குநர் பதவி, மாவட்டப் பள்ளிகள், மானிய உதவி முறை எல்லாம் அதைத் தொடர்ந்து வந்தன. 1857 செப்டம்பர் 5 அன்று லண்டன் பல்கலைக்கழக மாதிரியில் மதராஸ் பல்கலைக்கழகம் நிறுவப்பட்டது.
எண்ணிக்கைகள் மாற்றத்தின் வேகத்தைக் காட்டுகின்றன: கெசட்டியர் கணக்குப்படி 1859-இல் மாகாணத்தில் 460 கல்வி நிறுவனங்களில் 14,900 மாணவர்கள்; 1881-இல் 12,900 நிறுவனங்களில் 3,27,800 மாணவர்கள். ஆனால் இந்த ஆங்கிலக் கல்வியின் பலனும் அதன் வழியாகக் கிடைத்த அரசுப் பணிகளும் எல்லாச் சமூகப் பிரிவுகளுக்கும் சமமாகச் சென்றனவா என்ற கேள்வி பின்னாளில் நீதிக் கட்சியும் பிராமணரல்லாதார் இயக்கமும் எழுப்பிய விவாதங்களின் மையமானது (பகுதி 46-இல் பார்ப்போம்).
ரயில் பாதைகளும் துறைமுகமும்
ராயபுரம், 1856
1852-இல் பதிவு செய்யப்பட்ட மதராஸ் ரயில்வே கம்பெனி, அரசின் வட்டி உத்தரவாதத்துடன் தென்னிந்தியாவின் முதல் ரயில் பாதையை அமைத்தது. ராயபுரம் நிலையத்திலிருந்து ஆற்காடு (வாலாஜா சாலை) வரையிலான முதல் பகுதி 1856-இல் திறக்கப்பட்டது. தி இந்து அதை ஜூன் 28 என்றும், IRFCA ரயில் வரலாற்றுக் குழுவின் கட்டுரை ஜூலை 1 என்றும் குறிப்பிடுகின்றன. ஆளுநர் ஹாரிஸ் பிரபுவும் சுமார் 300 ஐரோப்பிய விருந்தினர்களும் முதல் ரயிலில் பயணித்தனர்; இந்தியப் பிரமுகர்களுக்காக இரண்டாவது ரயில் திருவள்ளூர் வரை சென்றது. சென்னையின் இப்படிப்பட்ட "முதல்" சாதனைகளை சென்னையின் முதல் சாதனைகள் கட்டுரையில் விரிவாகப் படிக்கலாம்.
1891-இல் மதராஸ் ரயில்வே இயக்கிய பாதைகள் 839 மைல்கள்; 1906-இல் 1,593 மைல்கள். ஆனால் இந்த வளர்ச்சிக்கு ஒரு விலை இருந்தது: உத்தரவாத வட்டிக்கான பற்றாக்குறையாக அரசு செலுத்திய தொகை "ஒரு கோடி பவுண்டுக்கும் மேல்" என்று கெசட்டியரே பதிவு செய்கிறது. அந்தச் சுமை இறுதியில் இந்திய வரி செலுத்துவோர் மீதுதான் விழுந்தது.
அலைகளோடு போராடிய துறைமுகம்
மதராஸுக்கு இயற்கைத் துறைமுகம் இல்லை. 1862-இல் ஒரு திருகு-தூண் கப்பல்துறை (pier) கட்டப்பட்டது; 1876-இல் இரண்டு கற்கட்டு அலைத்தடுப்புச் சுவர்களுடன் துறைமுக வேலை தொடங்கியது. 1881 நவம்பர் 12 புயல் அரை மைல் நீள அலைத்தடுப்புச் சுவரை அடித்துச் சென்றது. 1884-இல் மீண்டும் தொடங்கிய வேலை 1896-இல் 126 லட்ச ரூபாய் செலவில் முடிந்தது.
பாசனம்: காட்டன் முதல் பென்னிகுயிக் வரை
காவிரியில் ஆர்தர் காட்டன்
1821-இல் மதராஸ் வந்த ராணுவப் பொறியாளர் ஆர்தர் காட்டன், காவிரிப் பாசனப் பொறுப்பை ஏற்றார். காவிரிக் கிளையில் மணல் சேர்ந்து, தண்ணீர் கொள்ளிடத்துக்கே பெருமளவில் ஓடியதால் தஞ்சைப் பாசனம் நெருக்கடியில் இருந்தது.
- 1830 ஜனவரி: கரிகாலன் காலத்துக் கல்லணையில் மணல் வெளியேற்றும் மதகுகள் அமைக்கும் வேலை தொடங்கியது.
- 1835–1836: கும்பகோணத்துக்கு வடக்கே கீழணை (Lower Anicut).
- 1836–1838: முக்கொம்பில் கொள்ளிடத்தின் குறுக்கே மேலணை (Upper Anicut).
கல்லணையின் அடித்தளத்தைத் திறந்து பார்த்த காட்டன், பெரிய கற்களைக் களிமண்ணில் பதித்துக் கட்டிய சோழர் கால நுட்பத்தைக் கண்டு வியந்ததாகவும், அதைத் தம் பணிகளில் பின்பற்றியதாகவும் ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்கின்றனர். இந்த அனுபவமே பின்னர் கோதாவரி, கிருஷ்ணா அணைகளுக்கு முன்மாதிரியானது.
பெரியாறு அணை, 1895
மேற்கு நோக்கி அரபிக் கடலில் கலக்கும் பெரியாற்றின் நீரை, மலையைக் குடைந்த சுரங்கம் வழியாகக் கிழக்கே வைகைப் படுகைக்குத் திருப்பும் திட்டம் இது. கர்னல் ஜான் பென்னிகுயிக் தலைமையில் 1887-இல் கட்டுமானம் தொடங்கியது. 1895 அக்டோபர் 10 அன்று ஆளுநர் வென்லாக் அணையைத் திறந்து வைத்தார். நிதிப் பற்றாக்குறையின்போது பென்னிகுயிக் தம் குடும்பச் சொத்தை விற்றுப் பணம் திரட்டினார் என்ற செய்தி பரவலாகக் கூறப்படுகிறது; அதற்கான ஆவண ஆதாரம் தெளிவாக இல்லை. தமிழக-கேரள எல்லையில் லோயர் கேம்ப்பில் அவருக்குச் சிலையும் நினைவகமும் உள்ளன; ஆண்டுதோறும் மக்கள் மலர் தூவி அவரை நினைவுகூர்கின்றனர்.
சட்டமன்றம்: 1861, 1892
1861 இந்தியக் கவுன்சில்கள் சட்டம், மதராஸ் ஆளுநரின் சபையைச் சட்டமியற்றும் நோக்கில் விரிவாக்கியது. ஆளுநர் நியமிக்கும் 4 முதல் 8 கூடுதல் உறுப்பினர்களில் குறைந்தது பாதிப் பேர் அரசு அலுவலர் அல்லாதவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அது ஒரு ஆலோசனை அமைப்பு மட்டுமே.
1892 சட்டம் கூடுதல் உறுப்பினர்களை 20 வரை உயர்த்தியது. அவற்றில் ஏழு இடங்களுக்கு மதராஸ் நகராட்சி, பல்கலைக்கழக செனட், வர்த்தக சபை, வடக்கு-தெற்கு மாவட்டங்களின் நகராட்சிகள், மாவட்ட வாரியங்கள் பரிந்துரைத்தவர்களை ஆளுநர் நியமித்தார். இது நேரடித் தேர்தல் அல்ல; ஆனாலும் இந்தியர்கள் சட்டமன்றத்தில் பேசவும் கேள்வி கேட்கவும் கிடைத்த முதல் படி இது.
செய்தித்தாள்களும் அரசியல் சங்கங்களும்
மதராஸ் சுதேசிச் சங்கம் (1852)
1852 பிப்ரவரியில் கல்கத்தாவின் பிரிட்டிஷ் இந்தியச் சங்கத்தின் கிளையாகத் தொடங்கிய அமைப்பு, கருத்து வேறுபாடுகளால் அதே ஆண்டு ஜூலையில் தனியான மதராஸ் சுதேசிச் சங்கம் (Madras Native Association) ஆனது. அதன் முக்கியத் தலைவர் வணிகர் கஜுலு லட்சுமிநரசு செட்டி. அவர் தம் சொந்தப் பணத்தில் நட்டத்திலும் க்ரசென்ட் (Crescent) செய்தித்தாளை நடத்தினார். 1852 டிசம்பரில் சங்கம் வருவாய், நீதி முறைகளின் குறைகளைப் பட்டியலிட்டு பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்துக்கு மனு அனுப்பியது. சித்திரவதை ஆணையத்தின்போது சான்றுகளைத் திரட்டியதிலும் சங்கத்துக்குப் பங்கு இருந்தது.
தி இந்து (1878)
1878 செப்டம்பர் 20 அன்று ஆசிரியர்கள் ஜி. சுப்பிரமணிய ஐயர், எம். வீரராகவாச்சாரியார், நான்கு சட்ட மாணவர்கள் ஆகியோர் சேர்ந்து, ஒன்றே முக்கால் ரூபாய் முதலீட்டில் தி இந்து வார இதழைத் தொடங்கினர். 1889 ஏப்ரல் 1 முதல் வாரத்தில் ஆறு நாள் வெளிவரத் தொடங்கியது. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அதை "படித்த இந்தியர்களின் செய்தித்தாள்" என்று கெசட்டியர் வர்ணிக்கிறது.
மதராஸ் மகாஜன சபை (1884)
1884 மே 16 அன்று ஜி. சுப்பிரமணிய ஐயர், எம். வீரராகவாச்சாரியார், பி. ஆனந்தாச்சார்லு உள்ளிட்டோர் மதராஸ் மகாஜன சபையைத் தொடங்கினர். தென்னிந்தியாவின் பல்வேறு சிறு அரசியல் அமைப்புகளை ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டுவந்த முதல் குறிப்பிடத்தக்க முயற்சி இது என்று வரலாற்றாசிரியர் ஆர். சுந்தரலிங்கம் மதிப்பிடுகிறார். ஓராண்டுக்குப் பின் உருவான இந்திய தேசிய காங்கிரஸுக்கு இது ஒரு முன்னோடி அமைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தேசிய அளவிலான அந்த வளர்ச்சியை இந்திய வரலாறு பகுதி 41 விரிவாகப் பேசுகிறது.
மதராஸ் நகரம்: நிர்வாகத் தலைநகர்
19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மதராஸ் நகரம் மாகாணத்தின் அதிகார மையமாக மாறியது. கோட்டையைச் சுற்றி அரசு அலுவலகங்கள்; அருகே உயர் நீதிமன்றம், சட்டக் கல்லூரி, மதராஸ் வங்கி போன்ற இந்தோ-சாரசெனிக் கட்டடங்கள்; ராயபுரத்திலும் பின்னர் சென்ட்ரலிலும் ரயில் நிலையங்கள்; புதிய துறைமுகம். வணிகத்தில் தமிழ்ச் செட்டியார்களும் தெலுங்குக் கோமுட்டிகளும் முன்னணியில் இருந்ததாகக் கெசட்டியர் குறிப்பிடுகிறது. கல்வி கற்ற இளைஞர்கள் கிராமங்களிலிருந்து நகருக்கு வந்து குமாஸ்தாக்களாகவும் வக்கீல்களாகவும் ஆசிரியர்களாகவும் ஆனார்கள்; புதிய நடுத்தர வர்க்கம் இங்கே உருவானது.
முக்கிய ஆளுநர்கள்
- வில்லியம் பென்டிங்க் (1803–1807): வேலூர்ப் புரட்சிக்குப் பின் திருப்பி அழைக்கப்பட்டார் (பகுதி 40).
- தாமஸ் மன்றோ (1820–1827): ரயத்வாரி முறையை உறுதிப்படுத்தினார்.
- எல்பின்ஸ்டன் பிரபு: 1839 கல்வி மனுவைப் பெற்றவர்; பல்கலைக்கழக வாரியம் அமைந்தது அவர் காலத்தில்.
- ஹாரிஸ் பிரபு: 1856 முதல் ரயிலைத் திறந்தவர்.
- மவுண்ட்ஸ்டூவர்ட் கிராண்ட் டஃப்: 1880-களில் ஆட்சி; அவரது "கடுமையான ஆட்சி"யில் அரசுப் பணியிலிருந்த உறுப்பினர்கள் சுதேசிச் சங்கத்தை விட்டு விலகினர் என்று திவான் ரங்காச்சார்லுவின் வாழ்க்கை வரலாறு குறிப்பிடுகிறது.
- வென்லாக் பிரபு: 1892-இல் உயர் நீதிமன்றக் கட்டடம், 1895-இல் பெரியாறு அணை திறப்பு.
காலவரிசை
| ஆண்டு | நிகழ்வு |
|---|---|
| 1792 | பாரமஹாலில் ரீட், மன்றோவின் ரயத்வாரிச் சோதனை |
| 1801 | மதராஸில் உச்ச நீதிமன்றம் |
| 1801 ஜூலை 31 | கர்நாடக உடன்படிக்கை; நவாப் பகுதிகள் கம்பெனியிடம் |
| 1802 | 25-ஆம் ஒழுங்குமுறை: நிரந்தர நிலவரித் திட்டம் |
| 1818 முதல் | மாற்றியமைக்கப்பட்ட ரயத்வாரி மீண்டும் அறிமுகம் |
| 1820–1827 | தாமஸ் மன்றோ ஆளுநர் |
| 1830 | கல்லணையில் காட்டனின் மதகு வேலை தொடக்கம் |
| 1836–1838 | கீழணை, மேலணை (முக்கொம்பு) |
| 1840 | பல்கலைக்கழக வாரியம் (பின்னர் மாநிலக் கல்லூரி) |
| 1852 | மதராஸ் சுதேசிச் சங்கம்; மதராஸ் ரயில்வே கம்பெனி |
| 1854–1855 | சித்திரவதை ஆணையம், அறிக்கை |
| 1856 | ராயபுரம்–ஆற்காடு முதல் ரயில் |
| 1857 செப். 5 | மதராஸ் பல்கலைக்கழகம் |
| 1861 | இந்தியக் கவுன்சில்கள் சட்டம்; மதராஸ் சட்டமன்றம் |
| 1862 ஆக. 15 | மதராஸ் உயர் நீதிமன்றம் செயல்படத் தொடக்கம் |
| 1876–1896 | மதராஸ் துறைமுகக் கட்டுமானம் (1881 புயல் சேதம்) |
| 1878 செப். 20 | தி இந்து வார இதழ் |
| 1884 மே 16 | மதராஸ் மகாஜன சபை |
| 1892 | இந்தியக் கவுன்சில்கள் சட்டம்; உயர் நீதிமன்றப் புதிய கட்டடம் (ஜூலை 12) |
| 1895 அக். 10 | பெரியாறு அணை திறப்பு |
மதிப்பீடு: சுரண்டலா, நவீனமயமாக்கலா?
பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் மதராஸ் மாகாணத்தை எப்படி மதிப்பிடுவது என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே இன்றும் கருத்து வேறுபாடு உண்டு.
"நவீன அரசின் அடித்தளம்"
ஒரு பார்வை, இந்தக் காலகட்டத்தில் உருவான அமைப்புகளைச் சுட்டுகிறது: நில அளவைப் பதிவேடுகள், மாவட்ட நிர்வாகம், எழுதப்பட்ட சட்டங்கள், உயர் நீதிமன்றம், பல்கலைக்கழகம், ரயில் பாதைகள், காவிரி-பெரியாறு பாசனப் பணிகள். 1908 கெசட்டியர் போன்ற அரசு ஆவணங்கள் இந்தக் கோணத்தையே முன்வைக்கின்றன. முந்தைய நவாப் ஆட்சியின் வருவாய் முறையை "நாடு கண்டதிலேயே மோசமானது" என்றுகூட கெசட்டியர் எழுதுகிறது. ஆனால் அது ஆட்சியாளர்களின் சொந்த மதிப்பீடு என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
"வரிச் சுமையும் செல்வ வெளியேற்றமும்"
மற்றொரு பார்வை, இந்த அமைப்புகள் யாருக்காக, யாருடைய செலவில் கட்டப்பட்டன என்று கேட்கிறது. அதிக நிலவரி, பஞ்சத்திலும் கண்டிப்பான வசூல், சித்திரவதை ஆணையம் வெளிப்படுத்திய வன்முறை, இங்கிலாந்துக்குப் பணம் அனுப்ப வேண்டிய நெருக்கடி, ரயில்வே உத்தரவாதச் சுமை ஆகியவற்றை ஆர். சி. தத் போன்றோர் சுட்டிக்காட்டினர். பாசனம் தஞ்சை போன்ற டெல்டாக்களுக்குப் பெரும் பயன் தந்தது; ஆனால் வறண்ட பகுதிகளில் உழவர்களின் கடன் தொடர்ந்து வளர்ந்தது.
நடுநிலைப் பார்வை
இரண்டுமே ஓரளவு உண்மை என்பதே பல ஆய்வாளர்களின் நிலை. புதிய நிறுவனங்கள் உண்மையானவை; அவை இன்றைய தமிழ்நாட்டின் நிர்வாக அமைப்புக்கே அடித்தளம். ஆனால் அவற்றின் முதன்மை நோக்கம் வருவாயும் கட்டுப்பாடும்; அவற்றின் பலன் சமூகத்தில் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை. அதே நிறுவனங்களில் படித்து உருவான இந்தியர்கள்தான் பின்னாளில் அந்த ஆட்சியையே கேள்விக்குள்ளாக்கினர் என்பது இந்தக் காலத்தின் முரண்.
உறுதியானவை, விவாதத்துக்குரியவை
உறுதியானவை:
- 1801 கர்நாடக உடன்படிக்கை, 1802 ஒழுங்குமுறை, 1818 முதல் ரயத்வாரி விரிவாக்கம்.
- 1855 சித்திரவதை ஆணைய அறிக்கையின் முடிவுகள்.
- உயர் நீதிமன்றம் (1862), பல்கலைக்கழகம் (1857), மகாஜன சபை (1884), பெரியாறு அணை (1895) ஆகியவற்றின் தேதிகள்.
விவாதத்துக்குரியவை / மாறுபடுபவை:
- முதல் ரயில் ஓடிய தேதி (1856 ஜூன் 28 அல்லது ஜூலை 1).
- ரயத்வாரித் தீர்வையின் உண்மையான சுமை: பகுதிக்குப் பகுதி, காலத்துக்குக் காலம் மாறுபட்டது.
- பென்னிகுயிக் சொத்தை விற்றார் என்ற செய்தி.
- பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் ஒட்டுமொத்த விளைவு: சுரண்டலா, நவீனமயமாக்கலா.
அடுத்த பகுதி
ரயத்வாரி வரிச் சுமையும் மழை பொய்த்த ஆண்டுகளும் சேர்ந்தபோது என்ன நடந்தது? 1876–78 பெரும் பஞ்சத்தில் லட்சக்கணக்கானோர் மடிந்தனர். பிழைப்புக்காக இலங்கை, மலாயா, மொரீஷியஸ், பிஜி, தென்னாப்பிரிக்கா என ஒப்பந்தக் கூலிகளாகக் கப்பலேறிய தமிழர்கள் உலகெங்கும் புதிய தமிழ்ச் சமூகங்களை உருவாக்கினர். பகுதி 42: பஞ்சங்கள், ஒப்பந்தக் கூலி முறை, தமிழ்ப் புலம்பெயர்வு — அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- The Imperial Gazetteer of India, தொகுதி 16 (ஆக்ஸ்போர்டு, 1908), "Madras Presidency" (நிர்வாகம், நிலவருவாய், பாசனம், ரயில்வே, கல்வி, சட்டமன்றம்), "Madras City" (நீதிமன்றங்கள், துறைமுகம்) கட்டுரைகள், Internet Archive.
- ஆர். சி. தத், India in the Victorian Age: An Economic History of the People (லண்டன், 1904), அத்தியாயம் 5 "Land Settlements in Madras", Internet Archive.
- மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம், History of Tamil Nadu since 1801 CE (தொலைநிலைக் கல்விப் பாடநூல்) — கர்நாடக உடன்படிக்கை, ரயத்வாரி முறை, மதராஸ் சுதேசிச் சங்கம் (PDF).
- அனுஜ் புவானியா, "Very wicked children: 'Indian torture' and the Madras Torture Commission Report of 1855", Sur – International Journal on Human Rights 6(10), 2009.
- Household Words (சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ் பதிப்பித்த இதழ்), தொகுதி 13, பக். 277 — மதராஸ் சித்திரவதை அறிக்கை பற்றிய கட்டுரை (1856), Dickens Journals Online.
- கீதா பத்மநாபன், "Through Chennai's majestic halls of justice", தி இந்து (2014 செப். 9).
- மதராஸ் பல்கலைக்கழகம் — "History and Heritage" (அதிகாரப்பூர்வ வலைத்தளம்).
- விகாஸ் சிங், "Heritage of Royapuram Railway Station", IRFCA (2007); தி இந்து — "Royapuram railway station holds an impeccable place in Indian railway history" (2022).
- தி இந்து — "The Anicuts of Sir Arthur Thomas Cotton" (2018); ஜெயபால், "Irrigation Development and Improvement of Grand Anicut under the Sir Arthur Cotton" (அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக ஆய்வுக் கட்டுரை, PDF).
- "Mullaperiyar Dam" — பென்னிகுயிக் குடும்ப வரலாற்றுத் தளம் (கட்டுமானம், 1895 திறப்பு விழாப் புகைப்படம்); டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா — "Mullaperiyar Dam turns 125" (2020 அக். 10); அ. வெண்ணிலா, "128 ஆண்டுகளைக் கடந்த பெரியார் அணை", விகடன் (2023 அக். 10).
- தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் — "The State Legislature: Origin and Evolution".
- என். சாய் சரண், "Madras Mahajana Sabha and social, political renaissance in South India", தி இந்து (2024) — ஆர். சுந்தரலிங்கத்தின் Politics and Nationalist Awakening in South India, 1852–1891 நூலிலிருந்து மேற்கோள்.
- தி இந்து குழுமம் — "Our Legacy" (1878 முதல் காலவரிசை).
கூடுதலாகப் பார்த்தவை: ராயபுரம் பற்றிய தென்னக ரயில்வே சென்னைக் கோட்டக் குறிப்பு; ஆர்தர் காட்டன் பற்றிய NPTEL "History of Hydraulics" குறிப்பு; திவான் ரங்காச்சார்லு வாழ்க்கை வரலாறு (கிராண்ட் டஃப் காலச் சுதேசிச் சங்கம் பற்றி). விக்கிப்பீடியா வழிகாட்டியாக மட்டுமே பயன்பட்டது. ஆதாரங்களுக்கு இடையே மாறுபடும் தேதிகளும் மதிப்பீடுகளும் உரையில் எச்சரிக்கையுடன் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.
படம்: Yoga Balaji, "Chennai High Court" — 1892-இல் திறக்கப்பட்ட சென்னை உயர் நீதிமன்றக் கட்டடம் (2007), CC BY 3.0, Wikimedia Commons