இது, 1914 ஜூலை நெருக்கடி முதல் 1945-க்குப் பிந்தைய உலகம் வரை இரண்டு உலகப் போர்களின் கதையைச் சொல்லும் எங்கள் 'உலகப் போர்கள்' தொடரின் முதல் பகுதி. இந்தத் தொடர் ஒவ்வொரு திங்கள், புதன், வெள்ளிக்கிழமையும் வெளிவரும்.
1914-ஆம் ஆண்டு வசந்த காலம். சென்னைத் துறைமுகத்தில் பிரிட்டிஷ் கப்பல்கள் வழக்கம்போல் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்கிக்கொண்டிருந்தன. ஐரோப்பாவில் நடக்கும் அரசியல் பதற்றம் பற்றி இங்குள்ள பெரும்பாலானோருக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஆனால் சில மாதங்களுக்குள், ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் பால்கன் பகுதியில் நடந்த ஒரு படுகொலை, உலகின் பெரும் வல்லரசுகள் அனைத்தையும் போருக்குள் இழுத்தது. அந்தப் போர் சென்னைக் கடற்கரை வரை வந்து சேரும் என்று அப்போது யாரும் நினைக்கவில்லை.
இந்தப் பெரும் போர் ஒரே நாளில் வெடிக்கவில்லை. அதற்கான விதைகள் சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவில் விதைக்கப்பட்டு வந்தன. அந்த விதைகள் என்ன என்பதையே இந்த முதல் பகுதியில் பார்க்கப் போகிறோம். முதல் உலகப் போரின் முழுக் கதையையும் சுருக்கமாக அறிய விரும்புவோர் எங்கள் முதல் உலகப் போர்: காரணங்கள், அகழிப் போர், போர் நிறுத்தம் கட்டுரையையும் படிக்கலாம்.
1914-இன் ஆறு வல்லரசுகள்
அன்றைய ஐரோப்பாவின் அரசியலை ஆறு பெரும் சக்திகள் தீர்மானித்தன:
- பிரிட்டன் (Britain): உலகின் மிகப் பெரிய பேரரசு. உலக நிலப்பரப்பிலும் மக்கள்தொகையிலும் ஏறக்குறைய நான்கில் ஒரு பங்கு அதன் ஆட்சியில் இருந்தது. அதன் மணிமகுடம் இந்தியா. பலம் அதன் கடற்படை; தரைப்படை சிறியது.
- பிரான்ஸ் (France): குடியரசு நாடு. ஆப்பிரிக்காவிலும் இந்தோசீனாவிலும் (இன்றைய வியட்நாம், லாவோஸ், கம்போடியா) பெரும் காலனிகள் இருந்தன. நமக்கு அருகிலேயே புதுச்சேரியும் பிரெஞ்சு ஆட்சியில் இருந்தது. 1871-இல் ஜெர்மனியிடம் இழந்த அல்சாஸ்-லொரைன் (Alsace-Lorraine) பகுதிகள் பிரெஞ்சு மக்களின் மனதில் ஆறாத காயமாக இருந்தன.
- ஜெர்மனி (Germany): 1871-இல்தான் ஒன்றுபட்ட நாடாக உருவானது. ஆனால் 1914-க்குள் ஐரோப்பாவின் வலிமையான தரைப்படையும், வேகமாக வளரும் தொழில்துறையும் அதனிடம் இருந்தன. அதன் மன்னர் கெய்சர் இரண்டாம் வில்ஹெல்ம் (Kaiser Wilhelm II) பிரிட்டனுக்கு நிகரான பேரரசைக் கனவு கண்டார்.
- ரஷ்யா (Russia): ஜார் இரண்டாம் நிக்கோலஸ் (Tsar Nicholas II) ஆண்ட பரந்த பேரரசு. எண்ணிக்கையில் பெரிய படை; ஆனால் பலவீனமான பொருளாதாரம். 1904-05-இல் ஜப்பானிடம் தோற்றதும், 1905 புரட்சியும் அதை உலுக்கியிருந்தன. பால்கன் பகுதியின் ஸ்லாவ் மக்களின் காவலனாகத் தன்னைக் கருதியது.
- ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி (Austria-Hungary): முதிய பேரரசர் ஃபிரான்ஸ் ஜோசப் (Franz Joseph) ஆண்ட "இரட்டை முடியாட்சி". பத்துக்கும் மேற்பட்ட இன மக்களை ஒரே குடையின் கீழ் வைத்திருந்தது. அந்த இனங்களின் தேசியவாதமே அதன் பெரிய அச்சம்.
- ஓட்டோமான் பேரரசு (Ottoman Empire): ஒரு காலத்தில் மூன்று கண்டங்களில் பரவியிருந்தது; நூறு ஆண்டுகளாகப் பகுதி பகுதியாக நிலங்களை இழந்து வந்ததால் "ஐரோப்பாவின் நோயாளி" என்று கேலி செய்யப்பட்டது.
இவற்றுடன் இத்தாலியும் வல்லரசு அந்தஸ்தை விரும்பியது; ஆனால் வலிமையில் பின்தங்கியிருந்தது.
இரண்டு அணிகள்: மும்முனைக் கூட்டணியும் மும்முனை நட்புறவும்
ஒன்றுபட்ட ஜெர்மனியின் முதல் அதிபர் ஓட்டோ வான் பிஸ்மார்க் (Otto von Bismarck), பிரான்ஸைத் தனிமைப்படுத்துவதையே தன் வெளியுறவுக் கொள்கையாக வைத்திருந்தார். 1879-இல் ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரியுடன் கூட்டணி அமைத்தார்; 1882-இல் இத்தாலியும் சேர்ந்தது. இதுவே மும்முனைக் கூட்டணி (Triple Alliance).
1890-இல் கெய்சர் வில்ஹெல்ம் பிஸ்மார்க்கைப் பதவியிலிருந்து நீக்கினார். அதன் பிறகு ரஷ்யாவுடனான ரகசிய ஒப்பந்தம் புதுப்பிக்கப்படவில்லை. குடியரசான பிரான்ஸும், மன்னராட்சியான ரஷ்யாவும் 1894-க்குள் கூட்டணி அமைத்தன - கொள்கையில் எதிரெதிர் துருவங்கள், ஆனால் ஜெர்மனி மீதான அச்சம் அவர்களை இணைத்தது.
நீண்ட காலம் "யாருடனும் சேராமல்" இருந்த பிரிட்டனும் நண்பர்களைத் தேடத் தொடங்கியது. 1904-இல் பிரான்ஸுடன் நல்லிணக்க ஒப்பந்தம் (Entente Cordiale) - எகிப்து பிரிட்டனுக்கு, மொராக்கோ பிரான்ஸுக்கு என்று காலனிச் சண்டைகள் தீர்க்கப்பட்டன. 1907-இல் ரஷ்யாவுடன் ஒப்பந்தம் - பாரசீகம் (இன்றைய ஈரான்), ஆப்கானிஸ்தான், திபெத் பற்றிய சர்ச்சைகள் தீர்க்கப்பட்டன. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து மும்முனை நட்புறவு (Triple Entente) எனப்பட்டது.
இங்கே ஒரு நுணுக்கம் முக்கியம்: "நட்புறவு" என்பது கட்டாயப் போர் ஒப்பந்தம் அல்ல. பிரான்ஸுக்காகப் போரிட வேண்டும் என்று பிரிட்டனுக்குச் சட்டப்படி எந்தக் கடமையும் இல்லை. ஆனால் பெர்லினில் இருந்து பார்த்தபோது, இது ஜெர்மனியைச் சுற்றி வளைக்கும் சதியாகத் தெரிந்தது.
கடலில் ஆயுதப் போட்டி: ட்ரெட்நாட் யுகம்
பிரிட்டனுக்கும் ஜெர்மனிக்கும் இடையிலான உறவை மிக அதிகமாகக் கெடுத்தது போர்க்கப்பல்கள்தான். உணவுக்கும் மூலப்பொருட்களுக்கும் கடல் வணிகத்தையே நம்பியிருந்த பிரிட்டன், அடுத்த இரண்டு பெரிய கடற்படைகளை விடப் பெரிய கடற்படையை வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றியது.
1898 முதல் அட்மிரல் ஆல்ஃபிரட் வான் டிர்பிட்ஸ் (Alfred von Tirpitz) தலைமையில் ஜெர்மனி பெரிய போர்க்கப்பல் படையைக் கட்டத் தொடங்கியது. அதற்குப் பதிலடியாக 1906-இல் பிரிட்டன் எச்எம்எஸ் ட்ரெட்நாட் (HMS Dreadnought) என்ற புதிய வகைப் போர்க்கப்பலை இறக்கியது. பத்து பெரிய 12 அங்குல பீரங்கிகள், நீராவி டர்பைன் இயந்திரம், மணிக்கு 21 கடல்மைல் வேகம் - அதற்கு முன் இருந்த எல்லாப் போர்க்கப்பல்களும் ஒரே இரவில் பழையவையாகிவிட்டன.
ஆனால் இதில் ஒரு முரண் இருந்தது: பழைய கப்பல்களில் பிரிட்டனுக்கு இருந்த பெரும் முன்னிலையும் அதனால் மதிப்பிழந்தது. இரு நாடுகளும் கிட்டத்தட்ட ஒரே தொடக்கக் கோட்டிலிருந்து "ட்ரெட்நாட்" கப்பல்களைக் கட்டும் ஓட்டத்தில் இறங்கின. இம்பீரியல் போர் அருங்காட்சியகத்தின் (Imperial War Museums) கணக்குப்படி, 1914-இல் பிரிட்டனிடம் 29, ஜெர்மனியிடம் 17 ட்ரெட்நாட்கள் இருந்தன (எதைச் சேர்க்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து எண்ணிக்கை சற்று மாறும்). போட்டியில் பிரிட்டன் வென்றது; ஆனால் இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை சிதைந்தது.
தரைப்படைகளும் ரயில் கால அட்டவணைகளும்
கடலில் மட்டுமல்ல, நிலத்திலும் போட்டி தீவிரமாக இருந்தது. ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், ரஷ்யா, ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி ஆகிய நாடுகளில் இளைஞர்கள் கட்டாய ராணுவ சேவை செய்தனர். நெருக்கடி வந்தால் சில நாட்களிலேயே லட்சக்கணக்கானோரை அழைக்க முடியும். 1913-இல் ஜெர்மனி படையை விரிவாக்கியது; பிரான்ஸ் ராணுவ சேவையை மூன்று ஆண்டுகளாக நீட்டியது; ரஷ்யாவும் பெரும் விரிவாக்கத் திட்டத்தை அறிவித்தது.
ஒவ்வொரு நாட்டின் போர்த் திட்டமும் ரயில் கால அட்டவணையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. படைகளைத் திரட்டுவது (mobilisation) கிட்டத்தட்டப் போர் அறிவிப்புக்குச் சமம் என்று கருதப்பட்டது - முதலில் திரட்டுபவர் முதலில் தாக்க முடியும் என்பதால். ஜெர்மனியின் புகழ்பெற்ற ஷ்லீஃபன் திட்டம் (Schlieffen Plan) பற்றி மூன்றாம் பகுதியில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
ராணுவவாதம் ஒரு மனநிலையாகவும் இருந்தது. ராணுவ அணிவகுப்புகள், கடற்படைக் கண்காட்சிகள், "எதிரி நாடு நம்மைத் தாக்கினால்" என்று கற்பனை செய்யும் நாவல்கள் ஐரோப்பாவில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன. போர் வந்தாலும் சில மாதங்களில் முடிந்துவிடும் என்று பல ராணுவ அதிகாரிகள் நம்பினர். எல்லோரும் அப்படி நினைக்கவில்லை: பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர் நார்மன் ஏஞ்சல் (Norman Angell) 1910-இல் எழுதிய The Great Illusion நூலில், தொழில்மயமான நாடுகளுக்கு இடையிலான போர் வென்றவரையும் தோற்றவரையும் ஒருசேரச் சீரழிக்கும் என்று வாதிட்டார். பின்னால் நடந்தவை அவர் கூற்றின் ஒரு பகுதியையாவது உண்மையாக்கின.
மொராக்கோ நெருக்கடிகளும் பால்கன் வெடிமருந்துக் கிடங்கும்
காலனி ஆசை இருமுறை நேரடி மோதலாக மாறியது. 1905-இல் கெய்சர் மொராக்கோவின் டான்ஜியர் நகருக்குச் சென்று பிரான்ஸின் திட்டங்களுக்குச் சவால் விட்டார். 1911-இல் ஜெர்மனி "பாந்தர்" என்ற போர்க்கப்பலை அகாதிர் (Agadir) துறைமுகத்துக்கு அனுப்பியது. இரண்டு முறையும் பிரிட்டன் பிரான்ஸின் பக்கம் உறுதியாக நின்றது. இரண்டாம் நெருக்கடியின் முடிவில் மொராக்கோ பிரான்ஸின் பாதுகாப்பு நாடானது (protectorate); ஈடாக, மத்திய ஆப்பிரிக்காவில் பிரெஞ்சு காங்கோவின் ஒரு பகுதி ஜெர்மனிக்குக் கிடைத்தது. ஜெர்மனி எதிர்பார்த்ததற்கு நேர்மாறாக, இந்த நெருக்கடிகள் பிரிட்டனையும் பிரான்ஸையும் மேலும் நெருக்கமாக்கின.
ஆனால் உண்மையான ஆபத்து பால்கன் பகுதியில் இருந்தது. ஓட்டோமான் பேரரசு பின்வாங்கிய இடங்களில் ஒவ்வொரு இனமும் தனி நாடு கேட்டது. 1908-இல் ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி போஸ்னியா-ஹெர்செகோவினாவை முறைப்படி இணைத்துக்கொண்டது. தெற்கு ஸ்லாவ் மக்களை ஒன்றிணைக்கக் கனவு கண்ட செர்பியா கொதித்தெழுந்தது. அப்போது செர்பியாவுக்கு ஆதரவாகப் போர் மிரட்டல் விட முடியாமல் ரஷ்யா ஜெர்மனியின் அழுத்தத்துக்குப் பணிந்தது; மீண்டும் இப்படி அவமானப்படக் கூடாது என்று அது தீர்மானித்தது.
1912-13 பால்கன் போர்களில் முதலில் செர்பியா, பல்கேரியா, கிரீஸ், மான்டினீக்ரோ ஆகியவை சேர்ந்து ஓட்டோமான்களை ஐரோப்பாவிலிருந்து ஏறக்குறைய விரட்டின; பிறகு கைப்பற்றிய நிலங்களுக்காகத் தங்களுக்குள்ளேயே சண்டையிட்டன. இந்தப் போர்களில் செர்பியா தன் நிலப்பரப்பை ஏறக்குறைய இரு மடங்காக்கியது. இதை ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி தன் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தலாகப் பார்த்தது. செர்பிய ராணுவ அதிகாரிகள் சிலருடன் தொடர்புடைய "கருங்கை" (Black Hand) போன்ற ரகசியத் தேசியவாத அமைப்புகள் "பெருஞ்செர்பியா" கனவுக்காக இயங்கின. அந்தப் பதற்றம்தான் 1914 ஜூன் மாதம் சரயேவோவில் வெடித்தது.
1914-இல் இந்தியாவும் தமிழகமும்
பிரிட்டன் போரில் இறங்கியபோது, அதன் பேரரசு முழுவதும் தானாகவே போரில் இறங்கியது. இந்திய மக்களிடம் யாரும் கருத்துக் கேட்கவில்லை. அப்போது இந்தியா வைஸ்ராய் ஹார்டிங் பிரபுவின் (Lord Hardinge) ஆட்சியில் இருந்தது. 1911 டெல்லி தர்பாரில், தலைநகரம் கல்கத்தாவிலிருந்து டெல்லிக்கு மாற்றப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
பிரிட்டிஷ் பேரரசுக்கு இந்தியா ஏன் அவ்வளவு முக்கியம்? இந்திய வரிப்பணத்தில் இயங்கிய இந்திய ராணுவம் (Indian Army) அமைதிக் காலத்திலேயே சுமார் 1.5 லட்சம் இந்திய வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது (ஆதாரத்துக்கு ஏற்ப எண்ணிக்கை மாறுபடும்). 1907-இல் ரஷ்யாவுடன் செய்த ஒப்பந்தம் உட்பட, பிரிட்டனின் பல வெளியுறவு முடிவுகள் இந்தியாவையும் சூயஸ் கால்வாய் வழியான கடல் பாதையையும் பாதுகாப்பதற்காகவே எடுக்கப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் தேசிய ராணுவ அருங்காட்சியகத்தின் (National Army Museum) கணக்குப்படி, போர்க் காலத்தில் சுமார் 12.7 லட்சம் இந்தியர்கள் வீரர்களாகவும் தொழிலாளர்களாகவும் பணியாற்றினர். சென்னை மாகாணத்திலிருந்தும் (Madras Presidency) பலர் சென்றனர். அவர்களின் கதையை ஐந்தாம் பகுதியில் பார்ப்போம். பேரரசின் நீண்ட வரலாற்றை அறிய எங்கள் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் கட்டுரையைப் படிக்கலாம்.
தமிழகத்திலும் அந்தக் காலம் கொந்தளிப்பானது. வங்கப் பிரிவினைக்கு (1905) எதிராக எழுந்த சுதேசி இயக்கத்தின் அலை தமிழகத்தையும் தொட்டது. 1906-இல் வ.உ. சிதம்பரம் பிள்ளை தூத்துக்குடியில் சுதேசி கப்பல் நிறுவனத்தைத் தொடங்கி, பிரிட்டிஷ் கப்பல் நிறுவனங்களின் ஏகபோகத்துக்குச் சவால் விட்டார்; 1908-இல் அவர் கைது செய்யப்பட்டுக் கடும் தண்டனை பெற்றார். பிரிட்டிஷ் காவல்துறையிடமிருந்து தப்ப, மகாகவி பாரதியார் 1908 முதல் பிரெஞ்சு ஆட்சியிலிருந்த புதுச்சேரியில் வசித்தார். ஐரோப்பாவின் இரண்டு போட்டிப் பேரரசுகளும் தமிழ் மண்ணிலேயே அருகருகே இருந்தன என்பதற்கு இது ஒரு சிறிய உதாரணம்.
போர் தொடங்கியதும், பெரும்பாலான காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பிரிட்டனை ஆதரித்தனர் - விசுவாசத்துக்குப் பரிசாகச் சுயாட்சி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில். சென்னையை மையமாகக் கொண்டு இயங்கிய அன்னி பெசன்ட் (Annie Besant) போன்றோர் போரை ஆதரித்தபடியே சுயாட்சிக் கோரிக்கையையும் எழுப்பினர்; 1916-இல் அவர் ஹோம் ரூல் இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். மறுபுறம், 1913-இல் அமெரிக்காவில் இந்தியர்கள் தொடங்கிய கதர் கட்சி (Ghadar Party), ஐரோப்பியப் போரைப் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை வீழ்த்தும் வாய்ப்பாகக் கண்டது. ஆனால் போர் சில வாரங்களிலேயே சென்னைக் கடலுக்கே வந்தது: 1914 செப்டம்பரில் ஜெர்மன் கப்பல் "எம்டன்" சென்னை மீது குண்டு வீசியது. அந்தக் கதை நான்காம் பகுதியில்.
கட்டுக்கதையும் சான்றும்: வரலாற்றாசிரியர்களின் விவாதம்
பள்ளிகளில் முதல் உலகப் போரின் காரணங்களை MAIN என்ற சுருக்கத்தில் கற்பிப்பார்கள்: ராணுவவாதம் (Militarism), கூட்டணிகள் (Alliances), ஏகாதிபத்தியம் (Imperialism), தேசியவாதம் (Nationalism). இது நினைவில் வைக்க உதவும் பட்டியல்தான்; முழு விளக்கம் அல்ல என்கிறார்கள் வரலாற்றாசிரியர்கள்.
- கூட்டணிகளால் போர் தவிர்க்க முடியாததா? இல்லை. மும்முனைக் கூட்டணியில் இருந்த இத்தாலி 1914-இல் போரில் சேரவில்லை; 1915-இல் எதிர் அணியில் சேர்ந்தது. கூட்டணிகள் முடிவுகளைப் பாதித்தன; ஆனால் முடிவுகளை எடுத்தவர்கள் மனிதர்களே.
- ஜெர்மனிதான் முக்கியக் குற்றவாளியா? 1961-இல் ஜெர்மன் வரலாற்றாசிரியர் ஃபிரிட்ஸ் ஃபிஷர் (Fritz Fischer), ஐரோப்பாவில் ஆதிக்கம் பெற ஜெர்மன் தலைவர்கள் வேண்டுமென்றே போரை நாடினர் என்று வாதிட்டார்.
- அல்லது எல்லோரும் "தூக்கத்தில் நடந்தவர்களா"? கிறிஸ்டோபர் கிளார்க்கின் The Sleepwalkers (2012) நூல், வியன்னா, பீட்டர்ஸ்பர்க், பாரிஸ், பெல்கிரேட் என எல்லாத் தலைநகரங்களின் முடிவுகளுக்கும் பொறுப்பைப் பகிர்ந்தளிக்கிறது. முந்தைய நெருக்கடிகளைச் சமாளித்துவிட்டதால் தலைவர்களுக்கு அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கை வந்தது என்கிறார் மார்கரெட் மெக்மில்லன் (Margaret MacMillan). இந்த விவாதம் இன்றும் முடியவில்லை.
- கடற்படைப் போட்டிதான் காரணமா? 1912-க்குள் பிரிட்டன் அதில் வென்றுவிட்டது; 1913-14-இல் இரு நாடுகளின் உறவு சற்றுச் சீரடைந்தும் இருந்தது. எனவே அது நம்பிக்கையைச் சிதைத்தது, நேரடிக் காரணம் அல்ல என்று பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.
சுருக்கமாக: நீண்டகாலப் பதற்றங்கள் பெரும் போரைச் சாத்தியமாக்கின; தவிர்க்க முடியாததாக்கவில்லை. 1914 கோடையின் ஐந்து வாரங்களில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளே ஒரு பால்கன் சண்டையை உலகப் போராக மாற்றின.
ஒரே பார்வையில்
| காலம் | 1871 (ஜெர்மனி ஒருங்கிணைப்பு) முதல் 1914 ஜூன் வரை |
| மும்முனைக் கூட்டணி | ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி, இத்தாலி (1882) |
| மும்முனை நட்புறவு | பிரான்ஸ், ரஷ்யா (1894), பிரிட்டன் (1904, 1907) |
| முக்கிய ஆட்சியாளர்கள் | கெய்சர் இரண்டாம் வில்ஹெல்ம், ஜார் இரண்டாம் நிக்கோலஸ், பேரரசர் ஃபிரான்ஸ் ஜோசப், மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் |
| கடற்படைப் போட்டி | 1898 முதல்; ட்ரெட்நாட் 1906; 1914-இல் சுமார் 29 (பிரிட்டன்) - 17 (ஜெர்மனி) |
| நெருக்கடிகள் | மொராக்கோ 1905, 1911; போஸ்னியா 1908; பால்கன் போர்கள் 1912-13 |
| இந்தியா | பிரிட்டிஷ் ஆட்சி; 1914 ஆகஸ்ட் 4 முதல் தானாகவே போரில் |
அடுத்த பகுதி
பகுதி 2: சரயேவோ படுகொலையும் 1914 ஜூலை நெருக்கடியும். 1914 ஜூன் 28 அன்று ஆஸ்திரிய இளவரசர் ஃபிரான்ஸ் ஃபெர்டினாண்ட் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். ஒரு படுகொலை எப்படி ஐந்தே வாரங்களில் ஐரோப்பா முழுவதையும் போருக்குள் தள்ளியது என்பதை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
மூலங்கள்
- Outbreak of the First World War, Imperial War Museums
- How alliances led to the First World War, Imperial War Museums
- The naval race between Britain and Germany, Imperial War Museums
- Triple Entente, Encyclopaedia Britannica
- Anglo-Russian Entente 1907, History of Government blog, UK Government
- The Commonwealth and the First World War, National Army Museum
- Clark, C. (2012), The Sleepwalkers: How Europe Went to War in 1914; Fischer, F. (1961), Griff nach der Weltmacht
