இது, 1914 ஜூலை நெருக்கடி முதல் 1945-க்குப் பிந்தைய உலகம் வரை இரண்டு உலகப் போர்களின் கதையைச் சொல்லும் எங்கள் 'உலகப் போர்கள்' தொடரின் ஆறாம் பகுதி. இந்தத் தொடர் ஒவ்வொரு திங்கள், புதன், வெள்ளிக்கிழமையும் வெளிவரும்.
ஐந்தாம் பகுதியில் முதல் உலகப் போரில் கடல் கடந்து போரிட்ட லட்சக்கணக்கான இந்திய வீரர்களைப் பார்த்தோம்; லாகூர், மீரட் படைப்பிரிவுகள் அடங்கிய இந்தியப் படைப்பிரிவு (Indian Corps) 1914-15 குளிர்காலத்தில் மேற்கு முனையின் வெள்ளம் நிறைந்த அகழிகளைக் காவல் காத்தது. இந்தப் பகுதியில் அந்த அகழி உலகுக்குள் இறங்குகிறோம்: முன்வரிசை எப்படி அமைந்திருந்தது, அன்றாட வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது, ஏன் தாக்குதல்கள் தோற்றன, 'ஷெல் அதிர்ச்சி' என்ற மனக் காயம் எப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்டது, கவிஞர்களும் கடிதங்களும் அதை எப்படி நினைவுபடுத்துகின்றன என்று.
மூன்றாம் பகுதியில் பார்த்த மார்ன் போருக்குப் பிறகு, ஜெனரல்கள் எதிர்பார்த்த 'வேகமான போர்' முடிந்துவிட்டது. பெல்ஜியக் கடற்கரையிலிருந்து சுவிஸ் எல்லை வரை, சுமார் 475 மைல் (சுமார் 760 கி.மீ.) நீளத்துக்கு இரு பெரும் படைகளும் அகழிகளில் எதிரெதிர் நின்றன என்கிறது அமெரிக்காவின் தேசிய முதல் உலகப் போர் அருங்காட்சியகம் (National WWI Museum). அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு அந்தச் சேறும் முள்கம்பியும் குண்டுக் குழிகளும்தான் மேற்கு முனையின் முகம்.
அகழி அமைப்பு எப்படி வேலை செய்தது
நவீன ஆயுதங்களுக்கு எதிரான 'மருந்து'தான் அகழி என்கிறது இம்பீரியல் போர் அருங்காட்சியகங்கள் (IWM). நிமிடத்துக்கு நூற்றுக்கணக்கான குண்டுகளை வீசும் இயந்திரத் துப்பாக்கிகள், ஷ்ராப்னல் பீரங்கிகள் திறந்த வெளியைச் சவக்கிடங்காக்கின. உயிர் பிழைக்க வீரர்கள் பூமியில் புதைந்தனர். சாலையோரக் குழிகளாகத் தொடங்கியவை, காலப்போக்கில் பெரும் வலையமைப்பாக வளர்ந்தன.
ஒரு வழக்கமான பிரிட்டிஷ் அல்லது பிரெஞ்சு பகுதியில் பல இணை அகழிகள் இருந்தன:
- முன்வரிசை அகழி (front / fire trench): எதிரிக்கு மிக அருகில்; காவல் நிற்கும் வீரர் பார்ப்பதற்கான படி (firestep), முள்கம்பிக்கு அப்பால் இயந்திரத் துப்பாக்கி நிலைகள்.
- ஆதரவு அகழி (support): சற்றுப் பின்னால்; தேவைப்பட்டால் முன்வரிசைக்கு விரைந்து செல்லும் காப்புப் படை.
- காப்பு அகழி (reserve): இன்னும் பின்னால்; ஓய்வு, சேமிப்பு, தலைமையகம்.
- தொடர்பு அகழிகள் (communication trenches): இவற்றை இணைக்கும் குறுக்கு அகழிகள்; திறந்த வெளியில் நடக்காமலே ஆட்களும் ஆயுதங்களும் செல்லும் வழி.
முன்வரிசை பெரும்பாலும் ஜிக்ஜாக் வடிவில் வெட்டப்பட்டது. ஒரு குண்டு விழுந்தால் வெடிப்பு ஒரு பகுதியில் அடைபடும்; முழு நீளத்தையும் அழிக்காது. இரு முன்வரிசைகளுக்கு இடையே இருந்தது யாருமற்ற நிலம் (no man's land): குண்டுக் குழிகள், முள்கம்பி வேலிகள் நிறைந்த வெற்று நிலம் – சில இடங்களில் சில பத்து கெஜம், சில இடங்களில் பல நூறு கெஜம். அதைத் தாண்டித் தாக்குவதே மேற்கு முனையின் மையப் பயங்கரம்.
ஜெர்மன் அகழிகள் பெரும்பாலும் ஆழமாகவும், கான்கிரீட் தங்கும் இடங்களுடனும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இரு தரப்பிலும் அடிப்படை ஒன்றுதான்: தோண்டிப் பாதுகாப்பு தேடு, படைகளைச் சுழற்று, உடைக்க முடியாத முட்டுக்கட்டைக்குக் காத்திரு.
அன்றாட வாழ்க்கை: சேறு, எலி, பேன், சலிப்பு
திரைப்படங்களில் அகழி என்றால் ஒவ்வொரு நிமிடமும் சண்டை என்ற எண்ணம் உண்டு. IWM மற்றும் வரலாற்றாசிரியர்கள் வேறுவிதமாகச் சொல்கிறார்கள். பெரும்பாலான வீரர்கள் முன்வரிசையில் நான்கு முதல் ஆறு நாட்கள் மட்டுமே இருந்து, பிறகு ஆதரவு, காப்பு, ஓய்வுக்கு மாற்றப்பட்டனர். சில பகுதிகள் 'அமைதியானவை'; சில பகுதிகள் கொலைக்களம். எங்கே, எப்போது பணியாற்றினார் என்பதைப் பொறுத்தே அனுபவம் மாறியது.
எனினும் முன்வரிசை வாழ்க்கை கடினம். மரப் பலகைகள் (duckboards) சேற்றுத் தரையில் விரிக்கப்பட்டன; மணல் மூட்டைகள் சுவர்களை உறுதிப்படுத்தின. தண்ணீர் இன்னும் புகுந்தது. குளிர்ந்த, ஈரமான காலணிகளில் நிற்பதால் அகழிக் கால் நோய் (trench foot) வந்தது; சிகிச்சையில்லாவிட்டால் கங்க்ரீன் வரை செல்லும். காலுறை மாற்றுதல், கால் பரிசோதனை ஆகியவற்றால் இதைத் தடுக்க முயன்றனர். எலிகள் பிணங்களையும் குப்பைகளையும் தின்று பெருகின; வீரர்கள் மார்பின் மீது எலி அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு விழித்தனர். சீருடைத் தையல்களில் பேன்கள் பெருகிக் காய்ச்சலைப் பரப்பின. ஈக்கள் கழிப்பறையிலிருந்து உணவுக்குப் பறந்து வயிற்றுப்போக்கைக் கொண்டுவந்தன.
1915 இறுதி வரை முன்வரிசைக்குச் சூடான உணவு அரிதாகவே கிடைத்தது; அதன்பிறகும் சமையலறை எப்போதும் அருகில் வரவில்லை. டின்னில் அடைக்கப்பட்ட மாட்டு இறைச்சி ('bully beef'), கெட்டியான பிஸ்கட், சீஸ், பெட்ரோல் டப்பாவில் வந்த நீரில் காய்ச்சிய தேநீர் – இவையே அன்றாட உணவு. இரவுதான் வேலை நேரம்: முள்கம்பி சரிசெய்தல், யாருமற்ற நிலத்தில் சுற்றுலா (patrol), எதிரி அகழியில் திடீர் தாக்குதல். பகலில் தூக்கம் துண்டு துண்டாக.
ஒரு வழக்கமான நாள் விடியலில் 'ஸ்டாண்ட் டு' (stand to) என்ற அழைப்புடன் தொடங்கும்: எல்லாரும் முன்வரிசையில் ஆயுதத்துடன் நிற்பர், ஏனெனில் விடியலும் அந்திப்பொழுதும் தாக்குதலுக்கு ஏற்ற நேரம் என்று இரு தரப்பும் நம்பியது. பிறகு ஆயுதச் சுத்தம், காலை உணவு, பகல் காவல்; மதியம் அகழி சரிசெய்தல்; மீண்டும் அந்தியில் ஸ்டாண்ட் டு. இரவுதான் உண்மையான வேலை நேரம்.
வரிசைக்கு வெளியே நிவாரணம் உண்மையானது: குளியல், சுத்தமான உடை, முழு இரவுத் தூக்கம், விளையாட்டு, கச்சேரிகள், கடிதங்கள். தணிக்கை செய்யப்பட்ட அந்தக் கடிதங்கள்தான் வீரர்களின் மனநிலையை இன்று நமக்குச் சொல்கின்றன. "பருவமழை போல் குண்டுகள் பொழிகின்றன" என்று ஒரு இந்திய வீரர் எழுதியதை ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தோம்; அதே குண்டுமழைதான் ஐரோப்பிய வீரர்களின் கடிதங்களிலும் ஒலிக்கிறது.
பீரங்கியும் இயந்திரத் துப்பாக்கியும்: தாக்குதல்கள் ஏன் தோற்றன
மேற்கு முனையில் பெரும்பாலான உயிரிழப்புகள் பீரங்கிக் குண்டுகளால்தான் – உயர் வெடிபொருள், ஷ்ராப்னல், 1915 முதல் விஷவாயுக் குண்டுகள். திறந்த வெளியில் நின்றவரை இயந்திரத் துப்பாக்கி வெட்டி வீழ்த்தியது. தாக்குதல் உத்தரவானால், வீரர்கள் அகழியை விட்டு 'மேலே ஏறி' (over the top) யாருமற்ற நிலத்துக்குள் சென்றனர். முன்னதாக நடத்தப்பட்ட குண்டுவீச்சு முள்கம்பியை வெட்டி, பாதுகாவலர்களை அதிரவைக்கும் என்று நம்பப்பட்டது.
பெரும்பாலும் முள்கம்பி வெட்டப்படவில்லை; ஆழமான தங்கும் இடங்களில் எதிரி உயிர் பிழைத்தார்; தாக்குபவர்கள் குறுக்கு இயந்திரத் துப்பாக்கிக்கு இரையானார்கள். தொடர்பு அகழிகள் நெரிசலான. தொலைபேசிக் கம்பிகள் அறுந்தன. ஒரு அகழியைப் பிடித்தாலும் எதிர்த்தாக்குதலைத் தாங்குவது வேறு போர். 1915, 1916, 1917 முழுவதும் இந்தக் கதை திரும்பத் திரும்ப நடந்தது. வெர்டன், சோம் பற்றி ஒன்பதாம் பகுதியில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
படைகள் கற்றுக்கொண்டன. நகரும் குண்டுவீச்சு (creeping barrage), டாங்கிகள் (1916 முதல்), இலகு இயந்திரத் துப்பாக்கிகள், ஒருங்கிணைந்த தாக்குதல் உத்திகள் மெல்ல மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்தன. 1918 ஆகஸ்டில் அமியென் (Amiens) போரில் நேச நாடுகள் அகழி முட்டுக்கட்டையைப் பெரிய அளவில் உடைத்ததாக IWM குறிப்பிடுகிறது. திடீர் அதிசயம் அல்ல; நான்கு ஆண்டுகளின் கற்றல்.
ஷெல் அதிர்ச்சி: மனத்தின் மீதான போர்
குண்டு உங்களைத் தாக்க வேண்டியதில்லை. வெடிப்பு, காத்திருப்பு, நொடியில் நண்பர் மறைதல் – இவை நரம்புகளை உடைக்கும். 1915-இல் பிரிட்டிஷ் மருத்துவர் சார்லஸ் மையர்ஸ் (Charles Myers) ஷெல் ஷாக் (shell shock) என்ற சொல்லைப் பரவலாக்கினார். முதலில் இது வெடிப்பின் உடல் காயம் என்று நினைக்கப்பட்டது; விரைவில், குண்டு அருகில் விழாத வீரர்களிலும் அதே அறிகுறிகள் தெரிந்தன: நடுக்கம், பேச்சற்றுப் போதல், கனவுகள், காயம் இல்லாத வாதம், நினைவிழப்பு.
எண்ணிக்கை சர்ச்சைக்குரியது. போர் முடியும்போது பிரிட்டிஷ் ராணுவம் சுமார் 80,000 ஷெல் அதிர்ச்சி வழக்குகளைப் பதிவு செய்ததாக BBC வரலாற்றாளர் ஜோவானா போர்க் (Joanna Bourke) மற்றும் IWM தொகுப்புகள் சொல்கின்றன; உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டோர் இன்னும் அதிகம் என்ற மதிப்பீடுகளும் உண்டு. 1917-இல் போர் நரம்பியல் பிரச்சினைகள், ஊனமுற்றோர் விடுவிப்பில் சுமார் ஏழில் ஒரு பங்கு; காயங்களைத் தவிர்த்தால் உணர்ச்சிக் கோளாறுகள் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு என்கிறார் போர்க். முன்வரிசையில் அதிகாரி-சிப்பாய் விகிதத்தை விட, சிறப்பு மருத்துவமனைகளில் அதிகாரிகள் அதிகம் இருந்தனர் – தைரியம் பாதுகாப்பு அல்ல என்பதற்குச் சான்று.
சிகிச்சை எடின்பரோ அருகே கிரெய்க்லாக்கார்ட் (Craiglockhart) போன்ற இடங்களில் ஓய்வும் உரையாடலும் முதல், கடுமையான மின்சிகிச்சை, கோழைத்தனம் என்ற குற்றச்சாட்டு வரை இருந்தது. சிலர் பாலைவிட்டு ஓடியதாக இராணுவ நீதிமன்றத்தால் சுடப்பட்டனர்; அவர்களில் எத்தனை பேர் மனக் காயமுற்றவர்கள் என்பது இன்றும் வலிமிகுந்த விவாதம். இன்று இதைப் பிந்தைய அதிர்ச்சி மன அழுத்தக் கோளாறு (PTSD) என்று அழைப்போம். நவீன போர் உடலை மட்டுமல்ல, மனத்தையும் காயப்படுத்தும் என்பதை முதல் உலகப் போர் முதன்முதலில் இவ்வளவு பெரிய அளவில் சமூகங்களை ஒப்புக்கொள்ள வைத்தது.
கடிதங்கள், கவிஞர்கள், நினைவு
1917-இல் கிரெய்க்லாக்கார்ட்டில் சந்தித்த இரு பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள், ஆங்கில உலகம் அகழிகளை எப்படி நினைவுகூர்கிறது என்பதை வடிவமைத்தனர். வில்ஃப்ரெட் ஓவன் (Wilfred Owen, 1893-1918) பிரான்சில் அதிர்ச்சிக்குப் பிறகு ஷெல் அதிர்ச்சி கண்டறியப்பட்டார்; "Dulce et Decorum Est", "Anthem for Doomed Youth" போன்ற கவிதைகள் விஷவாயுத் தாக்குதலின் 'வீரத்தை' உரித்துப் போட்டன. போரைத் தொடர்வதற்கு எதிராகப் பொதுவில் எதிர்ப்பு தெரிவித்த சீக்ஃப்ரீட் சசூன் (Siegfried Sassoon, 1886-1967) ஊக்கத்துடன் ஓவன் தன் குரலைக் கண்டறிந்தார். ஓவன் மீண்டும் பிரான்சுக்குச் சென்று மிலிட்டரி கிராஸ் பெற்றார்; போர்நிறுத்தத்துக்கு ஒரு வாரம் முன், 1918 நவம்பர் 4 அன்று கொல்லப்பட்டார். சசூன் உயிர் பிழைத்து எழுதினார்.
சாட்சிகள் அவர்கள் மட்டும் அல்ல. தணிக்கை செய்யப்பட்ட இந்திய வீரர்களின் கடிதங்கள், பிரெஞ்சு-ஜெர்மன் நாட்குறிப்புகள் எல்லாம் ஒன்றைச் சொல்கின்றன: அகழி வாழ்க்கை பயத்துடன் சலிப்பையும், தோழமையுடன் அழுக்கையும் கலந்தது. 1914 கிறிஸ்துமஸில் சில பகுதிகளில் இரு தரப்பு வீரர்களும் சுடுவதை நிறுத்தி, பாடல்கள் பாடியதாகச் சொல்லப்படும் 'கிறிஸ்துமஸ் போர்நிறுத்தம்' பற்றி IWM எச்சரிக்கிறது: உண்மை நிகழ்வுகள் இருந்தன, ஆனால் அவை எல்லா இடங்களிலும் நடக்கவில்லை; பின்னர் அது பெரும்புராணமாக வளர்ந்தது.
1918-க்குப் பிறகு நினைவு அமைதியான சின்னங்களைத் தேர்ந்தது: ஃபிளாண்டர்ஸ் மண்ணில் மலர்ந்த சிவப்புப் பாப்பி, இரண்டு நிமிட அமைதி, காமன்வெல்த் போர்க் கல்லறைகள் ஆணையம் (CWGC) பராமரிக்கும் கல்லறைகள். நியூவ் ஷப்பல் இந்திய நினைவுச் சின்னமும் டெல்லியின் இந்தியா கேட்டும் அதே போரின் நினைவு வலையில் உள்ளன என்பதை ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தோம். 'அகழிப் போர்' என்ற சொல்லே இன்று எந்த முடங்கிய மோதலுக்கும் உருவகமாகிவிட்டது; IWM கண்காணிப்பாளர் ஆலன் வேக்ஃபீல்ட் சொல்வது போல், ஒவ்வொரு நாளும் சோமின் முதல் நாள் போல் இல்லை.
மேற்கு முனையில் இந்தியர்கள்: சுருக்கக் குறிப்பு
ஐந்தாம் பகுதியில் பார்த்தபடி, இந்தியப் படைப்பிரிவு 1914-15 குளிர்காலத்தை பிரான்ஸ்-பெல்ஜியத்தின் அதே வெள்ள அகழிகளில் கழித்தது; ஈப்ரே, நியூவ் ஷப்பல். CWGC கணக்குப்படி 1.4 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இந்திய வீரர்கள், குதிரைப்படை, தொழிலாளர்கள் மேற்கு முனையில் பணியாற்றினர். சேறு, குளிர், குண்டுவீச்சு – அது பொதுவான மேற்கு முனை அனுபவம்; தெற்காசியாவில் இருந்து வந்தவர்களுக்கு ஐரோப்பியக் குளிர்காலம் கூடுதல் அதிர்ச்சி. சென்னை மாகாணத்தைச் சேர்ந்த மெட்ராஸ் சாப்பர்ஸ் போன்ற பொறியியல் படைகள் அகழி, பாலம் பணிகளில் ஈடுபட்டன என்பதும் ஐந்தாம் பகுதியில் வந்தது. இங்கே அந்தக் கதையை மீண்டும் சொல்லவில்லை; அகழிக் கோடு ஐரோப்பியர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல என்பதை மட்டும் குறிக்கிறோம்.
கட்டுக்கதையும் சான்றும்
- கதை: வீரர்கள் மாதக்கணக்கில் நிவாரணமின்றி தொடர்ச்சியாகச் சண்டையிட்டனர். சான்று: சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை சுழற்சி வழக்கம்; சலிப்பும் வழக்கமும் போரைப் போலவே உண்மை (IWM).
- கதை: பெரும்பாலான இறப்புகள் யாருமற்ற நிலத்தில் இயந்திரத் துப்பாக்கியால். சான்று: பெரும்பாலான உயிரிழப்புகள் பீரங்கியால்; இயந்திரத் துப்பாக்கி திறந்த தாக்குதலைத் தற்கொலையாக்கியது.
- கதை: 'சிங்கங்களைக் கழுதைகள் வழிநடத்தின' – தளபதிகள் மட்டும் தோல்விக்குக் காரணம். சான்று: தோல்விகள் உண்மை; ஆனால் நான்கு ஆண்டுகளில் உத்திகளும் மாறின. ஒன்பதாம் பகுதியில் இந்த விவாதம் தொடரும்.
- கதை: ஷெல் அதிர்ச்சி அரிது, பலவீனர்களுக்கு மட்டும். சான்று: பிரிட்டிஷ் பதிவுகளில் மட்டும் சுமார் 80,000; ஒவ்வொருவருக்கும் உடைவுப் புள்ளி உண்டு என்று மருத்துவர்கள் முடிவு செய்தனர்.
ஒரே பார்வையில்: மேற்கு முனை அகழிகள்
| காலம் | 1914 இறுதி முதல் 1918 தொடக்கம் வரை பெரும்பாலும் நிலைத்த முனை; 1918 கோடையிலிருந்து உடைப்புகள் விரைவு |
| நீளம் | சுமார் 475 மைல் / 760 கி.மீ. (National WWI Museum) |
| முக்கிய அம்சங்கள் | முன்வரிசை, ஆதரவு, காப்பு அகழிகள்; தொடர்பு அகழிகள்; யாருமற்ற நிலம்; முள்கம்பி; தங்கும் குழிகள் |
| முன்வரிசைக் காலம் | சுமார் 4–6 நாட்கள் சுழற்சி (IWM) |
| முதன்மைக் கொல்லி | பீரங்கி (பெரும்பாலான உயிரிழப்புகள்); இயந்திரத் துப்பாக்கி, விஷவாயு, நோய் |
| ஷெல் அதிர்ச்சி (பிரிட்டிஷ் பதிவு) | 1918-க்குள் சுமார் 80,000 (BBC / IWM); உண்மை எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கலாம் |
| இந்தியத் தொடர்பு | 1914–15 மேற்கு முனையில் இந்தியப் படைப்பிரிவு, தொழிலாளர்கள்; பார்க்க: பகுதி 5 |
| நினைவு | போர்க் கவிஞர்கள் (ஓவன், சசூன்); பாப்பி மலர்; CWGC கல்லறைகள் |
முதல் உலகப் போரின் காரணங்கள், அகழிப் போர், முடிவு ஆகியவற்றின் சுருக்கத்தை முதல் உலகப் போர்: காரணங்கள், அகழிப் போர், முடிவு கட்டுரையில் படிக்கலாம். இந்தத் தொடரின் முந்தைய பகுதிகளும் அதே வரலாறு பிரிவில் உள்ளன.
அடுத்த பகுதி
பகுதி 7: கிழக்கு முனை: டானன்பர்க், கலீசியா, பேரரசுகளின் சரிவு. மேற்கு முனை அகழிகளில் உறைந்தபோது, கிழக்கில் இன்னும் இயக்கப் போர் நடந்தது – பேரரசுகளின் சரிவும் கூட. அடுத்த பகுதியில் டானன்பர்க், கலீசியா, புருசிலோவ் தாக்குதல் என்று பார்ப்போம்.
மூலங்கள்
- Photographs of life in the trenches during the First World War, Imperial War Museums
- Life in the trenches of the First World War, Imperial War Museums
- Fighting in the trenches, Imperial War Museums Learning
- First World War poets, Imperial War Museums
- Joanna Bourke, 'Shell Shock during World War One', BBC History
- Trench Warfare, National WWI Museum and Memorial
- Anthems for Doomed Youth: remembering the poets of the world wars, Commonwealth War Graves Commission
