இந்திய வரலாறு பகுதி 26: டெல்லி சுல்தானகம் - அடிமை வம்சமும் கில்ஜிகளும்

இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 26-ஆம் பகுதி (மொத்தம் 47 பகுதிகள்). முந்தைய பகுதி: பகுதி 25: அரபியர், துருக்கியர் வருகை - சிந்து, கஜினி முகமது, முகமது கோரி.

1206-இல் முகமது கோரி கொல்லப்பட்டபோது, அவர் இந்தியாவில் வென்ற நிலங்கள் அவரது அடிமைத் தளபதிகளின் கையில் இருந்தன. அடுத்த நூறு ஆண்டுகளில் டெல்லியிலிருந்து ஆண்ட சுல்தான்கள் மங்கோலியப் படைகளைத் தடுத்து நிறுத்தினர், தலைநகரில் தானிய விலையைக் கட்டுப்படுத்தினர், இறுதியில் ஒரு படையைத் தமிழகத்தின் மதுரை வரை அனுப்பினர். குதுபுதீன் ஐபக் முதல் 1320-இல் கில்ஜி வம்சம் வீழ்ந்தது வரையிலான அந்த நூற்றாண்டைப் பார்ப்போம்.

1206 முதல் 1290 வரை ஆண்டவர்களை "அடிமை வம்சம்" என்று பள்ளிப் பாடநூல்கள் சொல்கின்றன. உண்மையில் இவை மூன்று தனித்தனிக் குடும்பங்கள்; எல்லா சுல்தான்களும் அடிமைகளாக இருந்தவர்கள் அல்ல. எனவே அறிஞர்கள் "மம்லூக் சுல்தான்கள்" அல்லது "தொடக்ககாலத் துருக்கிய ஆட்சியாளர்கள்" என்கின்றனர். நமக்குக் கிடைக்கும் முக்கிய ஆதாரங்கள் அரசவை எழுத்தாளர்களுடையவை: மின்ஹாஜ்-உஸ்-சிராஜின் "தபகாத்-இ-நாசிரி" (சுமார் 1260), கில்ஜி அரசவைக் கவிஞர் அமீர் குஸ்ரோவின் நூல்கள், சுமார் 1357-இல் ஜியாவுதீன் பரனி எழுதிய "தாரிக்-இ-பிரோஸ் ஷாஹி". ஆண்டுகள் ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் சற்று மாறுபடும்.

குதுபுதீன் ஐபக்கும் ஆராம் ஷாவும்

சிறுவனாக அடிமையாக விற்கப்பட்ட ஐபக், கோரியின் இந்தியப் படைகளின் தலைவரானார். 1206-க்குப் பிறகு டெல்லியிலிருந்து அல்ல, லாகூரிலிருந்து ஆண்டார்; கஜினியின் யில்துஸ், முல்தானின் குபாச்சா என்ற இரு போட்டித் தளபதிகளை எதிர்கொண்டார். அவரது வள்ளல் தன்மைக்காக "லாக் பக்ஷ்" (லட்சங்களை வழங்குபவர்) என்று மின்ஹாஜ் புகழ்கிறார். குதுப் மினாரின் முதல் அடுக்கு அவர் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டது. 1210-இல் லாகூரில் "சௌகான்" எனும் குதிரைப் பந்தாட்டம் ஆடும்போது குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்தார். அடுத்து வந்த ஆராம் ஷா யார் என்பதே தெளிவில்லை; ஐபக்கின் மகனா என்பதில் ஆதாரங்கள் வேறுபடுகின்றன. சில மாதங்களிலேயே டெல்லிப் பிரபுக்கள் ஐபக்கின் மருமகனை அழைத்து அரியணையில் அமர்த்தினர்.

இல்துத்மிஷ்: சுல்தானகத்தின் உண்மையான நிறுவனர் (1211 - 1236)

இல்பாரி துருக்கியரான ஷம்சுதீன் இல்துத்மிஷ் தான் டெல்லி சுல்தானகத்தை நிலையான அரசாக மாற்றியவர் என்று பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.

• ஒருங்கிணைப்பு: 1216-இல் தரைன் அருகே யில்துஸை வென்றார்; 1228-இல் குபாச்சா சிந்து நதியில் மூழ்கி இறந்தார். வங்காளத்தை மீண்டும் அடிபணிய வைத்தார்; ரணதம்போர், குவாலியர் கோட்டைகளை மீட்டார். டெல்லி நிரந்தரத் தலைநகரானது.
• மங்கோலிய அச்சுறுத்தல்: 1221-இல் செங்கிஸ் கானால் துரத்தப்பட்ட குவாரிஸ்ம இளவரசன் ஜலாலுதீன் மங்க்பர்னி சிந்து நதிக்கரைக்கு வந்து அடைக்கலம் கேட்டார். இல்துத்மிஷ் நயமாக மறுத்தார்; மங்கோலியர் இந்தியாவுக்குள் நுழையாமல் திரும்பினர்.
• அங்கீகாரம்: 1229-இல் பாக்தாத் அப்பாசிய கலீஃபா அனுப்பிய அங்கி, சுல்தானகத்தைத் தனி அரசாக அங்கீகரித்தது.
• நிர்வாகமும் நாணயமும்: ஒரு பகுதியின் வரி வருவாயைப் படைவீரர்களைப் பராமரிக்கும் அதிகாரிக்கு ஒதுக்கும் இக்தா முறையை வளர்த்தார். சுமார் 11 கிராம் வெள்ளி டங்கா, செம்பு ஜிட்டால் நாணயங்களை அறிமுகப்படுத்தினார்; இவை நூற்றாண்டுகள் வட இந்திய நாணய முறைக்கு அடிப்படையாயின. குதுப் மினாரையும் கட்டி முடித்தார்.

இல்துத்மிஷின் சொந்த அடிமை அதிகாரிகளில் முக்கியமானோரைப் பரனி "சாலிஸா" (நாற்பதின்மர்) என்கிறார். சரியாக நாற்பது பேர் கொண்ட நிலையான குழு இருந்ததா என்பதில் பீட்டர் ஜாக்சன் போன்ற அறிஞர்கள் ஐயம் தெரிவிக்கின்றனர். எப்படியானாலும், இவர்களே அவருக்குப் பின் சுல்தான்களை அமர்த்தவும் இறக்கவும் செய்தனர்.

ரசியா சுல்தானா (1236 - 1240)

மூத்த மகன் முன்பே இறந்ததால், இல்துத்மிஷ் தன் மகள் ரசியாவை வாரிசாக அறிவித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவர் இறந்ததும் பிரபுக்கள் மகன் ருக்னுதீன் பிரோஸை அமர்த்தினர்; சில மாதங்களிலேயே டெல்லி மக்களின் ஆதரவுடன் ரசியா அரியணை ஏறினார். டெல்லியிலிருந்து ஆண்ட ஒரே பெண் சுல்தான் அவர். தன் பெயரில் நாணயங்கள் வெளியிட்டார்; முகத்திரையைக் களைந்து ஆண்களின் உடையில் யானை மீதேறிப் படைகளை நடத்தினார் என்கிறார் மின்ஹாஜ். "ஆணாகப் பிறக்கவில்லை என்பதைத் தவிர, அரசருக்குரிய எல்லாத் தகுதிகளும் அவரிடம் இருந்தன" என்பது அவரது புகழ்பெற்ற வரி.

அபிசீனிய அதிகாரி யாகூத் போன்ற வெளியாட்களுக்கு அவர் உயர் பதவி தந்தது துருக்கியப் பிரபுக்களைக் கோபப்படுத்தியது. 1240-இல் பதிண்டா ஆளுநர் அல்துனியா கலகம் செய்தார்; யாகூத் கொல்லப்பட்டார், ரசியா சிறைப்பட்டார். பின்னர் அல்துனியாவையே மணந்து டெல்லி நோக்கிப் படையெடுத்தார்; தோற்று, கைத்தல் அருகே கொல்லப்பட்டார்.

பால்பன்: "இறைவனின் நிழல்" (1266 - 1287)

அடுத்த கால் நூற்றாண்டு பிரபுக்கள் பலவீனமான சுல்தான்கள் வழியாக ஆண்டனர். உண்மையான அதிகாரம் இல்துத்மிஷின் முன்னாள் அடிமையான கியாசுதீன் பால்பனிடம் இருந்தது; 1266-இல் அவரே சுல்தானானார். பரனியின் விவரணையில் பால்பன் ஓர் அரசியல் தத்துவவாதி: அரசன் "சில்-இ-இலாஹி" - இறைவனின் நிழல்; அவையில் "சிஜ்தா" (தரையில் விழுந்து வணங்குதல்), "பைபோஸ்" (பாதம் முத்தமிடுதல்) போன்ற பாரசீக மரியாதைகள் கட்டாயம். பழைய நாற்பதின்மர் குழுவின் வலிமையை ஒற்றர்களும் கடும் தண்டனைகளும் கொண்டு உடைத்தார். வங்காளத்தில் கலகம் செய்த துக்ரில் கானை நேரில் சென்று அடக்கினார். மங்கோலியருக்கு எதிராக வடமேற்கு எல்லையைக் கோட்டைகளால் பலப்படுத்தினார்; 1285-இல் அவரது அன்பு மகன் இளவரசர் முகமது மங்கோலியருடன் போரிட்டு இறந்தார். பரனி பால்பன் வாயில் வைக்கும் நீண்ட உரைகள் பெரும்பாலும் பரனியின் சொந்தக் கருத்துகளே என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

கில்ஜி புரட்சி (1290)

பால்பனின் பேரன் கைகுபாத் பலவீனமான ஆட்சியாளர். 1290-இல் படைத்தலைவர் ஜலாலுதீன் பிரோஸ் கில்ஜி ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார். கில்ஜிகள் துருக்கிய வேர் கொண்டவர்கள்; ஆனால் பல தலைமுறைகளாக ஆப்கானிஸ்தானில் வாழ்ந்ததால் பழைய துருக்கியப் பிரபுக்கள் அவர்களை அந்நியர்களாகப் பார்த்தனர். வரலாற்றாசிரியர் முகமது ஹபீப் இதைக் "கில்ஜி புரட்சி" என்றார்: ஆட்சிப் பதவிகள் இனி துருக்கிய அடிமைப் பிரபுக்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஆப்கானியர், இந்திய முஸ்லிம்கள் எனப் பலருக்கும் திறந்தன.

சுமார் 70 வயதில் சுல்தானான ஜலாலுதீன் மென்மையானவர் என்கிறார் பரனி. அவரது மருமகனும் காரா ஆளுநருமான அலி குர்ஷாஸ்ப், 1296-இல் அனுமதியின்றி விந்திய மலைகளைக் கடந்து யாதவ மன்னன் ராமச்சந்திரனின் தேவகிரியைத் தாக்கிப் பெரும் செல்வத்துடன் திரும்பினார். தக்காணத்தின் மீதான முதல் சுல்தானகப் படையெடுப்பு இது. அதே ஆண்டு காராவில் தன்னைச் சந்திக்க வந்த மாமனாரைக் கொன்று, அலாவுதீன் கில்ஜி என்ற பெயரில் அரியணை ஏறினார்.

அலாவுதீன் கில்ஜி (1296 - 1316)

அலாவுதீனின் படைகள் 1299-இல் குஜராத்தை வென்றன; 1301-இல் ரணதம்போர், 1303-இல் சித்தூர், பின்னர் மால்வா, ஜாலோர் வீழ்ந்தன. ஆனால் அவரது பெரும் சாதனை மங்கோலியரைத் தடுத்தது. 1298 முதல் 1306 வரை மத்திய ஆசியாவின் சகதாய் மங்கோலியர் பலமுறை படையெடுத்தனர்; 1303-இல் டெல்லியையே இரண்டு மாதம் முற்றுகையிட்டனர். அலாவுதீன் சிரி என்ற இடத்தில் அரண் அமைத்துத் தாக்குப்பிடித்தார்; பின்னர் அங்கே புதிய நகரம் கட்டினார். 1306-க்குப் பிறகு பெரிய மங்கோலியப் படையெடுப்புகள் நின்றன. அக்காலத்தில் மங்கோலியரை இப்படி வெற்றிகரமாகத் தடுத்த ஆசிய அரசுகள் மிகச் சில. தன்னை "இரண்டாம் அலெக்சாண்டர்" என்று நாணயங்களில் அழைத்துக்கொண்ட அலாவுதீன், குதுப் வளாகத்தின் தெற்கு நுழைவாயிலான அழகிய "அலாய் தர்வாசா"வையும் (1311) கட்டினார்; அது இன்றும் நிற்கிறது.

பெரிய நிரந்தரப் படையைக் குறைந்த செலவில் பராமரிக்க அவர் கொண்டுவந்த சந்தைக் கட்டுப்பாடுகள் புகழ்பெற்றவை:

• தானியம், துணி, குதிரை, கால்நடை என எல்லாவற்றுக்கும் நிர்ணய விலை; மழை பொய்த்த ஆண்டுகளிலும் கோதுமை ஒரு "மன்" 7.5 ஜிட்டால்.
• தனித்தனிச் சந்தைகள், சந்தைக் கண்காணிப்பாளர் மாலிக் கபூல், சுல்தானுக்கு நேரடியாகத் தகவல் சொல்லும் ஒற்றர்கள்; பதுக்கல், எடை மோசடிக்குக் கடும் தண்டனை.
• கங்கை - யமுனை இடைப்பகுதியில் நிலவரி விளைச்சலில் பாதியாக உயர்த்தப்பட்டு, நிலத்தை அளந்து விதிக்கப்பட்டது; கிராமத் தலைவர்களின் சலுகைகள் பறிக்கப்பட்டன.
• படைவீரர்களுக்கு ரொக்கச் சம்பளம்; போலிக் கணக்கைத் தடுக்கக் குதிரைகளுக்குச் சூடு (தாக்), வீரர்களின் அடையாளப் பதிவு (ஹுலியா).

இவற்றை விரிவாகச் சொல்லும் ஒரே ஆதாரம் அரை நூற்றாண்டு கழித்து எழுதிய பரனி. அமீர் குஸ்ரோ விலை குறைவை உறுதிப்படுத்தினாலும் வழிமுறைகளைப் பற்றி அதிகம் சொல்லவில்லை. இர்பான் ஹபீப் பரனியின் கணக்கு பெரும்பாலும் நம்பத்தக்கது என்கிறார்; வேறு சிலர் அது மிகைப்படுத்தப்பட்டது அல்லது டெல்லிக்கு மட்டுமே பொருந்தியது என்கின்றனர்.

சித்தூரும் பத்மினி கதையும்

1303-இல் சுமார் எட்டு மாத முற்றுகைக்குப் பின் குகிலா மன்னன் ரத்னசிம்மனின் சித்தூர் கோட்டை வீழ்ந்தது. அந்தப் படையெடுப்பில் உடனிருந்த அமீர் குஸ்ரோ, ஓர் அரசியைப் பற்றி எதுவும் எழுதவில்லை. பத்மினியின் அழகுக்காக அலாவுதீன் படையெடுத்தார், அவர் "ஜௌஹர்" தீப்பாய்ந்தார் என்ற கதை, 1540-இல் - இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேல் கழித்து - சூஃபி கவிஞர் மாலிக் முகமது ஜாயசி எழுதிய "பத்மாவத்" காவியத்திலிருந்து வருகிறது. ஜாயசியே அதை ஓர் உருவகக் கதையாகத் தருகிறார். எனவே பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் பத்மினியை இலக்கிய மரபின் கதாபாத்திரமாகக் கருதுகின்றனர்; ராஜபுத்திர மரபு அவரைப் போற்றுவதையும் மதிக்கின்றனர். 1963-இல் வெளியான "சித்தூர் ராணி பத்மினி" தமிழ்த் திரைப்படம் மூலம் இந்தக் கதை தமிழகத்திலும் பரவலாக அறியப்பட்டது.

மாலிக் காஃபூர் தெற்கே: மதுரை, 1311

1299 குஜராத் படையெடுப்பில் பிடிக்கப்பட்ட மாலிக் காஃபூர், அலாவுதீனின் மிக நம்பிக்கையான தளபதியானார். அவரை மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கும் பரனியின் பார்வையில் ஒருசார்பு உண்டு என்று சில அறிஞர்கள் சுட்டுகின்றனர். அவரது தென்னிந்தியப் படையெடுப்புகளின் நோக்கம் நிலத்தை இணைப்பதல்ல; செல்வமும் கப்பமும்தான். 1307 - 1308-இல் தேவகிரி யாதவர், 1309 - 1310-இல் வாரங்கல் காகதீய மன்னன் பிரதாபருத்திரன், 1311 பிப்ரவரியில் துவாரசமுத்திரத்து ஹொய்சள மன்னன் மூன்றாம் வல்லாளன் ஆகியோர் கப்பம் கட்ட ஒப்புக்கொண்டனர். அடுத்த இலக்கு, பாரசீக நூல்கள் "மஃபர்" என்றழைத்த பாண்டிய நாடு.

அப்போது பாண்டிய நாடு உள்நாட்டுப் போரில் சிக்கியிருந்தது. மார்க்கோ போலோ பார்த்துப் புகழ்ந்த செல்வச் செழிப்பான நாடு அது; சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் காலப் பெருமையை தமிழ் வரலாறு பகுதி 25: பிற்காலப் பாண்டியர் கட்டுரையில் பார்த்தோம். சுமார் 1310-இல் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் இறந்ததும், அவரது மகன்கள் சுந்தர பாண்டியனும் (பட்டத்து அரசியின் மகன்) வீர பாண்டியனும் (மன்னன் விரும்பிய வாரிசு) அரியணைக்காக மோதினர். குலசேகரன் மரணத்தில் சுந்தரனுக்குப் பங்கு உண்டு என்ற கதையும் உண்டு. தோற்றுக்கொண்டிருந்த சுந்தர பாண்டியன் டெல்லியிடம் உதவி கேட்டான் என்கிறார் பாரசீக வரலாற்றாசிரியர் வஸ்ஸாஃப்; இதை எல்லா அறிஞர்களும் ஏற்பதில்லை.

1311 மார்ச்சில் காஃபூரின் படை பாண்டிய நாட்டுக்குள் நுழைந்தது. பாண்டியர் நேரடிப் போரைத் தவிர்த்துப் பின்வாங்கினர். குஸ்ரோ "பர்மத்புரி" என்று குறிப்பிடும் இடம் பெரும்பாலும் சிதம்பரம் என்று அடையாளம் காணப்படுகிறது; அங்கே கோயில் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது என்கிறார். ஏப்ரலில் காஃபூர் மதுரைக்குள் நுழைந்தபோது மன்னன் செல்வங்களுடன் தப்பியிருந்தான். நகரும் கோயிலும் சூறையாடப்பட்டன என்று சில ஆதாரங்கள் சொல்கின்றன; மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் பட்ட சேதத்தின் அளவு பற்றி ஆதாரங்கள் ஒத்துப்போவதில்லை. ஸ்ரீரங்கமும் 1311-இல் தாக்கப்பட்டதாகச் சில கணக்குகள் உண்டு; ஆனால் அரங்கனின் உற்சவர் சிலை பல ஆண்டுகள் ஊர் ஊராகச் சென்ற புகழ்பெற்ற நிகழ்வு 1323-இல் நடந்த இரண்டாவது படையெடுப்போடு தொடர்புடையது. அதை ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோவில் கட்டுரையில் காணலாம்.

மழைக்காலம் தொடங்கியதாலும், பாண்டியர் படை திரட்டுவதாகச் செய்தி வந்ததாலும் காஃபூர் ஏப்ரல் இறுதியில் திரும்பினார்; 1311 அக்டோபரில் டெல்லி சேர்ந்தார். 512 யானைகள், 5,000 குதிரைகள், 500 "மன்" தங்கமும் மணிகளும் கொண்டுவந்ததாக குஸ்ரோ சொல்கிறார்; பரனி தரும் இன்னும் பெரிய எண்கள் மிகைப்படுத்தல் என்பதே அறிஞர்களின் கருத்து. தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் இந்தப் படையெடுப்பைப் பற்றி நேரடியாக அதிகம் பேசவில்லை. இந்தத் தாக்குதல் பாண்டிய ஆட்சியை முடிக்கவில்லை; ஆனால் சகோதரர் சண்டையால் ஏற்கெனவே பலவீனமான அரசை மேலும் தளர்த்தி, பின்னாளில் மதுரை சுல்தானகம் உருவாக வழிவகுத்தது.

கில்ஜிகளின் வீழ்ச்சி

கடைசி ஆண்டுகளில் நோயுற்ற அலாவுதீனின் பெயரில் காஃபூரே ஆட்சி செய்தார். 1316 ஜனவரியில் சுல்தான் இறந்ததும், ஒரு சிறுவனை அரியணையில் அமர்த்திய காஃபூர் ஒரு மாதத்துக்குள் கொல்லப்பட்டார். அடுத்து ஆண்ட முபாரக் ஷா தந்தையின் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தினார்; 1320-இல் அவரது விருப்பத்துக்குரிய குஸ்ரோ கான் அவரைக் கொன்று சில மாதங்கள் ஆண்டார். அதே ஆண்டு செப்டம்பரில் எல்லை ஆளுநர் காஜி மாலிக் அவரை வென்று கியாசுதீன் துக்ளக் என்ற பெயரில் சுல்தானாகி, துக்ளக் வம்சத்தைத் தொடங்கினார்.

முக்கியக் குறிப்புகள்

• இல்துத்மிஷ் தலைநகர், நாணயம், இக்தா முறை மூலம் சுல்தானகத்தை நிலையான அரசாக்கினார்.
• ரசியா, பால்பன் காலங்கள் சுல்தானுக்கும் துருக்கியப் பிரபுக்களுக்குமான அதிகாரப் போராட்டத்தைக் காட்டுகின்றன.
• அலாவுதீன் மங்கோலியரைத் தடுத்தார்; அவரது சந்தைக் கட்டுப்பாடுகள் பற்றிய நம் அறிவு பெரும்பாலும் பரனியிடமிருந்தே.
• 1311-இல் பாண்டியச் சகோதரர் போரைப் பயன்படுத்தி மாலிக் காஃபூர் மதுரை வரை வந்தார்; நோக்கம் கொள்ளையும் கப்பமும், நேரடி ஆட்சி அல்ல.

அடுத்த பகுதி

பகுதி 27-இல் துக்ளக், சையித், லோடி வம்சங்கள் (The Tughlaqs, Sayyids and Lodis) பற்றிப் பார்ப்போம் - முகமது பின் துக்ளக்கின் துணிச்சலான சோதனைகள், மதுரை சுல்தானகம், தைமூரின் டெல்லிச் சூறையாடல் முதல் 1526 பானிபட் வரை.

ஆதாரங்கள் (Sources)

• Encyclopaedia Britannica, Delhi sultanate
• Encyclopaedia Britannica, Iltutmish
• Encyclopaedia Britannica, Ala al-Din Khalji
• Minhaj-us-Siraj (c. 1260), Tabaqat-i-Nasiri, trans. H. G. Raverty (1881)
• Ziauddin Barani (c. 1357), Tarikh-i-Firuz Shahi, extracts in Elliot and Dowson, Vol. 3 (1871)
• Amir Khusrau (1311), Khazain-ul-Futuh, trans. M. Habib, The Campaigns of Alauddin Khilji (1931)
• Jackson, P. (1999), The Delhi Sultanate: A Political and Military History, Cambridge University Press
• Chandra, S. (2004), Medieval India: From Sultanat to the Mughals, Part One, Har-Anand
• Habib, I. (1984), "The price regulations of Alauddin Khalji: a defence of Zia Barani", Indian Economic and Social History Review 21(4)
• Sastri, K. A. Nilakanta (1955), A History of South India, Oxford University Press
• Krishnaswami Aiyangar, S. (1921), South India and Her Muhammadan Invaders, Oxford University Press