இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் பதினாறாம் பகுதி. பதினைந்தாம் பகுதியை – முதலாம் நரசிம்மவர்மனும் மாமல்லபுரச் சின்னங்களும் – இங்கே படிக்கலாம்.
வாதாபியை வென்ற மாமல்லனுக்குப் பிறகு, பல்லவர் வரலாறு இன்னும் இருநூறு ஆண்டுகள் நீள்கிறது. அந்த இருநூறு ஆண்டுகளில் வடக்கிலிருந்து சாளுக்கியரும் பின்னர் இராஷ்டிரகூடரும் மீண்டும் மீண்டும் காஞ்சியை நோக்கிப் படையெடுத்தனர்; தெற்கிலிருந்து பாண்டியர் வலுப்பெற்று வந்தனர். ஆனால் இதே காலத்தில்தான் பல்லவர் பாறையைக் குடைந்து கோயில் அமைப்பதை விட்டு, கல்லை அடுக்கிக் கோயில் கட்டத் தொடங்கினர். அந்தக் கற்றளிகளின் மணிமகுடம் காஞ்சிபுரத்தின் கைலாசநாதர் கோயில். முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் முதல் கடைசிப் பல்லவ வேந்தன் அபராஜிதன் வரையிலான காலத்தை, கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இலக்கியமும் சொல்வதன் அடிப்படையில் இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம். ஆட்சியாண்டுகள் பெரும்பாலும் அறிஞர் கணிப்புகள்; சில அரசர்களுக்குப் பத்து, இருபது ஆண்டுகள் வேறுபாடு உண்டு என்பதை முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறோம்.
பிற்காலப் பல்லவர்: ஒரு பார்வை
| கேள்வி | சுருக்கமான பதில் |
|---|---|
| காலம் | ஏறத்தாழக் கி.பி. 670 முதல் 897 வரை |
| தலைநகர் | காஞ்சிபுரம் |
| பெரும் கட்டுநர்கள் | இராஜசிம்மன் (கைலாசநாதர், கடற்கரைக் கோயில்); இரண்டாம் நந்திவர்மன் (வைகுந்தப் பெருமாள்) |
| முதன்மைப் பகைவர் | வாதாபிச் சாளுக்கியர், பின்னர் இராஷ்டிரகூடர்; மதுரைப் பாண்டியர் |
| முக்கியச் சான்றுகள் | கூரம், காசாக்குடி, உதயேந்திரம், வேலூர்பாளையம் செப்பேடுகள்; கோயில் கல்வெட்டுகள்; நந்திக் கலம்பகம் |
| முடிவு | ஏறத்தாழக் கி.பி. 897இல் ஆதித்த சோழன் அபராஜிதனை வென்று தொண்டைமண்டலத்தைக் கைப்பற்றுகிறான் |
முதலாம் பரமேசுவரவர்மனும் சாளுக்கியப் பழிவாங்கலும்
இரண்டாம் மகேந்திரவர்மனின் குறுகிய ஆட்சிக்குப் பின் அவன் மகன் முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 670–700) அரியணை ஏறினான். வாதாபி வீழ்ச்சிக்குப் பழிதீர்க்கக் காத்திருந்தான் புலிகேசியின் மகன் முதலாம் விக்கிரமாதித்தன். அவனது கத்வால் செப்பேடுகள் (கி.பி. 674) ‘உரகபுரம்’ என்ற இடத்துப் பாசறையிலிருந்து வெளியிடப்பட்டவை. உரகபுரம் என்பது திருச்சிராப்பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள உறையூர் என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. அப்படியானால் சாளுக்கியப் படை சோழ நாட்டின் நடுப்பகுதி வரை வந்திருக்கிறது.
பல்லவர் தரப்புச் செய்தியைப் பரமேசுவரவர்மனே வெளியிட்ட கூரம் செப்பேடுகள் தருகின்றன. பெருவளநல்லூர் போரில் விக்கிரமாதித்தனின் பெரும்படையைப் புறங்காட்டி ஓடச் செய்தான் என்று அவை கூறுகின்றன. பெருவளநல்லூர் திருச்சிக்கு அருகில், லால்குடிப் பகுதியில் இருந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. சாளுக்கியக் கல்வெட்டுகளோ தங்கள் அரசன் பல்லவரை அடக்கிக் காஞ்சியைக் கைப்பற்றியதாகப் பெருமை பேசுகின்றன. இரு தரப்பும் வெற்றி கொண்டாடியதால், எவருக்கும் நிலையான வெற்றி கிட்டவில்லை என்பதே பொருத்தமான முடிவு. காஞ்சிக்கு அருகிலுள்ள கூரத்தில் அவன் ஒரு சிவன் கோயில் எழுப்பியதையும் இதே செப்பேடுகள் பதிவு செய்கின்றன. கற்றளிக் காலம் நெருங்கிவிட்டதன் அடையாளம் இது.
இராஜசிம்மன்: கற்றளி வேந்தன்
பரமேசுவரவர்மனின் மகன் இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன், ‘இராஜசிம்மன்’ என்ற பட்டத்தாலேயே நன்கு அறியப்படுகிறான். அவன் ஏறத்தாழக் கி.பி. 700 முதல் 728 வரை ஆண்டான்; சிலர் அவன் ஆட்சி 690 அளவிலேயே தொடங்கியதாகக் கணிக்கின்றனர். அவனது நீண்ட ஆட்சி பெரும்பாலும் அமைதியாகக் கழிந்ததாகத் தெரிகிறது. அந்த அமைதியைக் கோயில் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தினான்.
- காஞ்சி கைலாசநாதர்: அவனது தலைசிறந்த படைப்பு. அவன் கல்வெட்டுகளே இதை ‘இராஜசிம்ம பல்லவேசுவரம்’ அல்லது ‘இராஜசிம்மேசுவரம்’ என்கின்றன.
- மாமல்லபுரக் கடற்கரைக் கோயில்: கடலோரத்தில் நிற்கும் இரட்டைக் கருவறைகள்; தென்னிந்தியாவின் தொடக்ககாலப் பெரும் கற்றளிகளுள் ஒன்று.
- பனமலை தாளகிரீசுவரர்: இன்றைய விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் உள்ள குன்றுக் கோயில். அதன் வடபுறச் சிறு சன்னதியில், ஆடும் சிவனைப் பார்வதி குடை பிடித்தவாறு நின்று காணும் பல்லவ ஓவியம் மங்கி அழியும் நிலையில் இருப்பதாக 2023இல் ‘தி இந்து’ செய்தி வெளியிட்டது.
- காஞ்சியின் பிற சிறு கோயில்கள்: ஐராவதேசுவரம், பிறவாதேசுவரம் போன்றவையும் இவனுடையவை என்று கருதப்படுகின்றன.
சீனத்துக்குத் தூது
கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி தொகுத்த சீனக் குறிப்புகளின்படி, கி.பி. 720இல் ‘தென் இந்திய’ அரசன் ‘ஸ்ரீ நரசிம்ம’ டாங் பேரரசனின் அவைக்குத் தூதர்களை அனுப்பினான். அராபியருக்கும் திபெத்தியருக்கும் எதிராகப் போரிட யானைப் படையையும் குதிரைப் படையையும் தருவதாகக் கூறி, தன் படைக்கு ஒரு பெயர் சூட்டுமாறு வேண்டினான். பேரரசன் அதற்கு ‘அறத்தைப் போற்றும் படை’ என்று பெயரிட்டு, அவனுக்கு ‘அரசன்’ என்ற பட்டமும் அளித்தான். சீனாவின் பெயரால் அந்த அரசன் ஒரு கோயிலைக் கட்டியதாகவும், பேரரசன் அதற்குப் பெயர் சூட்டியதாகவும் அதே குறிப்பு சொல்கிறது. இந்த ‘நரசிம்மன்’ இராஜசிம்மனே என்பது பெரும்பாலான அறிஞர்களின் அடையாளம்; ஆனால் அது ஒரு கணிப்பு என்பதை மறக்கக்கூடாது.
புலவரும் அடியாரும்
வடமொழி இலக்கண அறிஞர் தண்டி இராஜசிம்மன் அவையில் இருந்தார் என்பது மரபு. பெரியபுராணம் சொல்லும் பூசலார் நாயனார் கதையும் இவனோடு இணைத்துப் பேசப்படுகிறது. காஞ்சியில் பெருங்கற்றளி கட்டிய காடவர்கோன் குடமுழுக்கு நாளை நெருங்கியபோது, அதைத் தள்ளிவைக்குமாறு சிவன் கனவில் சொன்னாராம்; ஏனெனில் அதே நாளில் திருநின்றவூரில் ஏழை அடியார் பூசலார் தன் மனத்துக்குள்ளேயே கட்டிய கோயிலில் இறைவன் எழுந்தருள இருந்தார். அந்த அரசன் இராஜசிம்மன் என்று பலர் கருதினாலும், பெரியபுராணம் அவன் பெயரைச் சொல்லவில்லை. எனவே இது அழகான மரபுக் கதை; வரலாற்றுச் சான்று அல்ல.
கைலாசநாதர் கோயில்
தமிழ்நாட்டின் பெரும்பாலான பழங்கோயில்கள் கருங்கல்லால் ஆனவை. கைலாசநாதர் கோயில் அதற்கு விதிவிலக்கு: தரைமட்டத்தில் கருங்கல் அடித்தளம், அதன் மேல் பெரும்பகுதி மணற்கல். மணற்கல் எளிதில் தேயும் என்பதால் பிற்காலத்தில் சுதை பூசப்பட்டுப் பல மாற்றங்கள் நேர்ந்தன. 1999 முதல் இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) அவற்றை நீக்கிப் பழைய வடிவத்தை மீட்டது. ‘உலகின் மிகப்பெரிய மணற்கல் கோயில்’ என்று ஒரு ASI அதிகாரி கூறியதாக ‘ஃப்ரண்ட்லைன்’ இதழ் பதிவு செய்தது. 2021இல், ‘காஞ்சிபுரக் கோயில்கள்’ என்ற பதினொரு கோயில்களின் தொகுப்பை இந்தியா UNESCO உலகப் பாரம்பரியச் சின்னப் பரிசீலனைப் பட்டியலில் (tentative list) சேர்த்தது; அதில் முதலிடம் இராஜசிம்மேசுவரத்துக்கே.
கோயிலில் கவனிக்க வேண்டியவை
- விமானம்: கருவறைக்கு மேல் பிரமிடு வடிவில் அடுக்கடுக்காக உயரும் கோபுரம். கருவறையில் பதினாறு பட்டைகள் கொண்ட தாரா லிங்கம்; அதன் பின்சுவரில் சிவன், உமை, குழந்தை முருகன் ஆகியோரைக் காட்டும் சோமாஸ்கந்தர் புடைப்புச் சிற்பம். இராஜசிம்மன் கோயில்களில் இந்தச் சிற்பம் தவறாமல் இடம்பெறுவதால், அது அவனது ‘கையொப்பம்’ என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
- சுற்றுச் சன்னதிகள்: முற்றத்தைச் சுற்றி மதில் போல 58 சிறு சன்னதிகள் (தேவகுலிகைகள்) வரிசையாக நிற்கின்றன. அவற்றின் சுவர்களில் இன்றும் பழைய ஓவியங்களின் சுவடுகள் தெரிகின்றன.
- யாளிகள்: பின்னங்கால்களில் எழுந்து நிற்கும் சிங்கம் போன்ற யாளிகள் தூண்களாகவும் அரைத்தூண்களாகவும் அமைந்திருப்பது இராஜசிம்மன் கலைப்பாணியின் தனி அடையாளம்.
- விருதுப் பெயர்கள்: அரசனின் பட்டப்பெயர்கள் (விருதுகள்) நூற்றுக்கணக்கில், நான்கு வரிசைகளாக, பல்லவக் கிரந்த எழுத்தில் கோயிலைச் சுற்றிப் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘அத்யந்தகாமன்’, ‘ஸ்ரீபரன்’, ‘ரணஜயன்’, ‘க்ஷத்ரியசிம்மன்’ ஆகியவை அவற்றுள் சில. கருவறையைச் சுற்றியுள்ள நீண்ட கல்வெட்டு அவன் குலமரபைச் சொல்லி, கோயிலை ‘இராஜசிம்மேசுவரம்’ என்று பெயரிடுகிறது.
- மகேந்திரவர்மேசுவரம்: முன்புறம் உள்ள சிறிய கோயில், இராஜசிம்மனின் மகன் மூன்றாம் மகேந்திரவர்மன் சேர்த்தது. அதன் கல்வெட்டு அவனை ‘லோகாதித்தனின் பேரன்’ என்கிறது; லோகாதித்தன் என்பது முதலாம் பரமேசுவரவர்மனின் பட்டம்.
- அரசியின் சன்னதி: இராஜசிம்மனின் அரசி ரங்கபதாகை ஒரு சிறு சன்னதியை அமைத்ததை அதன் கல்வெட்டு கூறுகிறது.
பிற்காலத்திலும் கோயிலுக்குத் தனிக் கதை உண்டு. குலோத்துங்கன் என்ற சோழ மன்னன் காலத்தில் கோயில் மூடப்பட்டு அதன் நிலங்கள் விற்கப்பட்டதாகவும், பின்னர் மீண்டும் திறக்கப்பட்டதாகவும் கி.பி. 1364ஆம் ஆண்டு விஜயநகரக் காலக் கல்வெட்டு கூறுகிறது. காஞ்சியின் பழம்பெரும் சிவத்தலங்களுள் மற்றொன்றான ஏகாம்பரேசுவரர் கோயில் பற்றி எங்கள் கோயில் தொடரில் படிக்கலாம்.
கைலாசநாதரின் தாக்கம் தமிழகத்தைத் தாண்டியும் சென்றது. கர்நாடகத்தின் பட்டடக்கல்லில் உள்ள விரூபாக்ஷர் கோயிலைக் கட்டியவர்கள் கைலாசநாதரால் தாக்கம் பெற்றனர் என்பது ‘கிட்டத்தட்ட உறுதி’ என்று UNESCO பட்டியல் குறிப்பு கூறுகிறது. பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து எழுந்த தஞ்சைப் பெரிய கோயில் போன்ற சோழர் கற்றளிகளுக்கும் இந்தப் பல்லவ மரபே அடித்தளம்.
வாரிசுச் சிக்கலும் பன்னிரண்டு வயது அரசனும்
மூன்றாம் மகேந்திரவர்மன் தந்தைக்கு முன்பே இறந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே இராஜசிம்மனுக்குப் பின் இரண்டாம் பரமேசுவரவர்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 728–731) ஆட்சிக்கு வந்தான். அவன் காலம் குழப்பமானது. சாளுக்கிய இளவரசன் விக்கிரமாதித்தன் (பின்னாளைய இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன்) காஞ்சியைக் கப்பம் கட்டச் செய்ததாகச் சாளுக்கியக் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. கங்க மன்னன் ஸ்ரீபுருஷனுடன் நடந்த போரில் பரமேசுவரவர்மன் உயிரிழந்தான் என்று கருதப்படுகிறது; ஆனால் இதற்கான சான்று நேரடியானது அல்ல.
அவனுக்குப் பின் அரியணை ஏற்கத் தகுந்த வயதுடைய வாரிசு இல்லை; சிம்மவிஷ்ணுவின் நேர்வழி மரபு முடிந்தது. அடுத்து நடந்ததை, வியப்புக்குரிய வகையில், கல்லே சொல்கிறது. வைகுந்தப் பெருமாள் கோயில் சிற்பத் தொகுதிகளின் கீழுள்ள சிறு கல்வெட்டுகளின்படி, ஒரு குழு இரணியவர்மனிடம் சென்றது. அவன் சிம்மவிஷ்ணுவின் தம்பி பீமவர்மனின் வழிவந்த கிளை மரபினன். அவனது மகன்களில் பன்னிரண்டு வயதுப் பல்லவமல்லன் மட்டுமே ஒப்புக்கொண்டு காஞ்சிக்கு வந்தான். அமைச்சர்கள், வணிகக் குழு, உள்ளூர்த் தலைவர்கள் ஆதரவுடன் அவன் இரண்டாம் நந்திவர்மனாக முடிசூட்டப்பட்டான்.
அவனது 22ஆம் ஆட்சியாண்டில் வெளியான காசாக்குடிச் செப்பேடுகள், நந்திவர்மன் ‘குடிமக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன்’ என்கின்றன. அவற்றைப் பதிப்பித்த ஹுல்ட்ஷ், உண்மையில் அவன் அரியணையைக் கைப்பற்றியவனாக இருக்கலாம் என்று ஐயம் எழுப்பினார். உதயேந்திரம் செப்பேடுகளோ, நந்திபுரத்தில் தமிழ் அரசர்கள் அவனை முற்றுகையிட்டபோது படைத்தலைவன் உதயசந்திரன் அவனை மீட்டதாகவும், போட்டி வாரிசு சித்திரமாயனைக் கொன்றதாகவும் கூறுகின்றன. சித்திரமாயன் யார் என்பது உறுதியில்லை; இரண்டாம் பரமேசுவரவர்மனின் மகனாக இருக்கலாம் என்பது ஒரு கருத்து.
இரண்டாம் நந்திவர்மன் பல்லவமல்லன்
வழக்கமான கணிப்புப்படி இரண்டாம் நந்திவர்மன் கி.பி. 731 முதல் 796 வரை, ஏறத்தாழ 65 ஆண்டுகள் ஆண்டான்.
காஞ்சியில் விக்கிரமாதித்தன்
கி.பி. 740களில் சாளுக்கிய இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் காஞ்சியையே கைப்பற்றினான். ‘காஞ்சியை அழிக்காமல் உள்ளே நுழைந்தான்’ என்று சாளுக்கியச் செப்பேடுகள் பெருமையுடன் சொல்கின்றன. கைலாசநாதர் கோயிலிலேயே அதற்கு ஒரு சான்று உண்டு: கருவறைக்கு முன்புள்ள மண்டபத் தூண் ஒன்றின் பின்புறம் பழங்கன்னட மொழியில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு, அவன் கோயிலின் செல்வத்தைப் பறிக்காமல் இறைவனுக்கே திருப்பி அளித்ததாகக் கூறுகிறது. இக்கல்வெட்டில் ஆண்டு இல்லை; அதை இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தனுடையது என்று ஹுல்ட்ஷ் அவனது செப்பேடுகளுடன் ஒப்பிட்டுத்தான் அடையாளம் கண்டார். ஆயினும் இந்த அடையாளம் பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது.
தந்திதுர்க்கனும் இராஷ்டிரகூடரும்
கி.பி. 750களில் சாளுக்கியரை வீழ்த்தி இராஷ்டிரகூட அரசை நிறுவினான் தந்திதுர்க்கன். எல்லோராவின் தசாவதாரக் குகைக் கல்வெட்டு அவன் காஞ்சியை வென்றதாகக் கூறுகிறது. அதன் பின் சமாதானம் ஏற்பட்டதாகத் தெரிகிறது: நந்திவர்மன் இராஷ்டிரகூட இளவரசி ரேவாவை மணந்தான் என்றும், அவர்களின் மகனுக்குத் தந்திதுர்க்கன் நினைவாகத் ‘தந்திவர்மன்’ என்று பெயரிட்டனர் என்றும் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது; இதுவும் கணிப்பே.
வைகுந்தப் பெருமாள் கோயில்
நந்திவர்மனின் பெருஞ்சின்னம் ‘பரமேச்சுர விண்ணகரம்’ என்று அழைக்கப்பட்ட, இன்றைய வைகுந்தப் பெருமாள் கோயில். இதுவும் மணற்கல் கோயிலே. அதன் விமானத்தில் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக மூன்று கருவறைகள்: கீழே அமர்ந்த கோலம், நடுவில் கிடந்த கோலம், மேலே நின்ற கோலம். திருச்சுற்றுச் சுவர்களில் உள்ள நீண்ட சிற்பத் தொகுதிகள், அவற்றின் கீழுள்ள சிறு கல்வெட்டுகளின்படி, பல்லவ மரபின் வரலாற்றை நந்திவர்மனின் முடிசூட்டு விழா வரை சொல்கின்றன. 1941இல் சி. மீனாட்சி இந்த ‘வரலாற்றுச் சிற்பங்களை’ ஆய்வு செய்தார்; பின்னாளில் டென்னிஸ் ஹட்சன் முழுக் கோயிலையும் பாகவதத் தத்துவத்தின் வரைபடமாக விளக்கினார். திருமங்கையாழ்வார் இக்கோயிலைப் பாடியுள்ளார். ஒரு கற்றறிந்த அந்தணருக்கு நந்திவர்மன் ஓர் ஊரைக் கொடையாக வழங்கியதைக் காசாக்குடிச் செப்பேடுகள் பதிவு செய்கின்றன.
தந்திவர்மனும் மூன்றாம் நந்திவர்மனும்
தந்திவர்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 796–846) காலத்தில் பல்லவர் இருபுறமும் நெருக்கப்பட்டனர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இராஷ்டிரகூட மூன்றாம் கோவிந்தன் காஞ்சி மீது படையெடுத்தான்; தெற்கே பாண்டியர் வடக்கு நோக்கி முன்னேறினர்.
அவன் மகன் மூன்றாம் நந்திவர்மன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 846–869; பழைய நூல்கள் 825–850 என்கின்றன) பல்லவர் பெருமையை மீட்டான். இன்றைய வந்தவாசிக்கு அருகிலுள்ள தெள்ளாற்றில் பாண்டியரைத் தோற்கடித்து, ‘தெள்ளாறு எறிந்த நந்திவர்மன்’ என்று பெயர் பெற்றான். அந்தப் போரின் ஆண்டு இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது. இராஷ்டிரகூட மன்னன் முதலாம் அமோகவர்ஷனின் மகள் சங்காவை அவன் மணந்தான்.
தமிழ் இலக்கியத்தில் அவன் பெயர் நிலைத்திருப்பது ‘நந்திக் கலம்பகம்’ வழியாக. பல யாப்புகளையும் சுவைகளையும் கலந்து பாடும் கலம்பக வகையில், ஆசிரியர் பெயர் தெரியாத இந்த நூல் தெள்ளாறு முதலிய போர்களில் அவன் பெற்ற வெற்றிகளைப் புகழ்கிறது; அவனை ‘அவனிநாரணன்’ என்றும் அழைக்கிறது. இந்தப் பாடலைக் கேட்டே அரசன் உயிர்நீத்தான் என்ற கதை மக்களிடையே உண்டு; அதற்கு வரலாற்றுச் சான்று இல்லை. தாய்லாந்தின் தக்குவாபாவில் கிடைத்த தமிழ்க் கல்வெட்டு ‘அவனிநாரணம்’ என்ற குளத்தையும், ஒரு வணிகக் குழுவையும் குறிப்பிடுகிறது. பல்லவர் காலத் தமிழ் வணிகர் கடல் கடந்து எவ்வளவு தொலைவு சென்றனர் என்பதற்கு இது சான்று.
முடிவு: நிருபதுங்கன், அபராஜிதன், திருப்புறம்பியம்
மூன்றாம் நந்திவர்மனின் மகன் நிருபதுங்கன் (ஏறத்தாழக் கி.பி. 869 – 880கள்) கும்பகோணம் அருகே அரிசில் ஆற்றங்கரையில் பாண்டியரை வென்றதாக அவனது பாகூர்ச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. பாண்டியன் ஸ்ரீமாறனோ குடமூக்கில் (கும்பகோணம்) வெற்றி பெற்றதாகச் சொல்கிறான். நிருபதுங்கனுக்கும் கடைசி அரசன் அபராஜிதனுக்கும் உள்ள உறவு தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
தீர்க்கமான போர் கும்பகோணம் அருகிலுள்ள திருப்புறம்பியத்தில் (ஸ்ரீபுறம்பியம்), ஏறத்தாழக் கி.பி. 885இல் (சிலர் 880 என்பர்) நடந்தது. அபராஜிதனும், அவன் நண்பனான கங்க மன்னன் முதலாம் பிருதிவிபதியும், பெரும்பாலும் ஆதித்த சோழனும் சேர்ந்து பாண்டியன் இரண்டாம் வரகுணனைத் தோற்கடித்தனர். ‘அபராஜிதன்’ – வெல்லப்பட முடியாதவன் – என்ற பெயருக்குப் பொருள் சேர்த்தான் தன் பாட்டன் பிருதிவிபதி, ஆனால் அந்தப் போரிலேயே உயிர் துறந்தான் என்று கங்க மன்னன் இரண்டாம் பிருதிவிபதியின் உதயேந்திரம் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன.
உண்மையில் அந்தப் போரின் பெரும் பயனை அடைந்தவன் ஆதித்த சோழன். ஆதித்தன் பல்லவ அபராஜிதனை வென்று அவன் நாட்டைக் கைப்பற்றினான் என்று பிற்காலத் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. ஏறத்தாழக் கி.பி. 897க்குள் பல்லவர் தாயகமான தொண்டைமண்டலம் சோழர் வசமானது; பேரரசாகப் பல்லவர் ஆட்சி முடிந்தது. அதன் பின் எழுந்த சோழப் பேரரசைப் பற்றி இராஜராஜ சோழன் கட்டுரையில் படிக்கலாம். பல்லவ வழிவந்தவர்கள் எனக் கூறிக்கொண்ட குடும்பங்கள் உள்ளூர்த் தலைவர்களாக நீடித்தன; அவர்களுள் ஒருவனான காடவர்கோன் கோப்பெருஞ்சிங்கன் 13ஆம் நூற்றாண்டில் சோழ அரசர்களுக்கே சவாலாக விளங்கினான்.
காலவரிசை
| காலம் (ஏறத்தாழ) | நிகழ்வு | உறுதி நிலை |
|---|---|---|
| கி.பி. 670 | முதலாம் பரமேசுவரவர்மன் அரியணை ஏறுகிறான் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 674 | உரகபுரத்தில் விக்கிரமாதித்தன் பாசறை (கத்வால் செப்பேடு) | உறுதி |
| கி.பி. 670கள்–680கள் | பெருவளநல்லூர் போர் | ஓரளவு உறுதி; முடிவு விவாதம் |
| கி.பி. 700–728 | இராஜசிம்மன்; கைலாசநாதர், கடற்கரைக் கோயில் | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 720 | ‘ஸ்ரீ நரசிம்ம’னின் சீனத் தூது | உறுதி (சீனக் குறிப்பு); அடையாளம் கணிப்பு |
| கி.பி. 728–731 | இரண்டாம் பரமேசுவரவர்மன்; வாரிசுச் சிக்கல் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 731 | பன்னிரண்டு வயது நந்திவர்மன் முடிசூட்டல் | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 740கள் | விக்கிரமாதித்தன் காஞ்சியில்; கன்னடக் கல்வெட்டு | ஓரளவு உறுதி |
| கி.பி. 750கள் | தந்திதுர்க்கனின் காஞ்சிப் படையெடுப்பு | விவாதம் |
| கி.பி. 796–846 | தந்திவர்மன்; இராஷ்டிரகூடப் படையெடுப்புகள் | அறிஞர் கணிப்பு |
| கி.பி. 830கள்–850கள் | தெள்ளாறு போர் | ஆண்டு விவாதம் |
| கி.பி. 885 | திருப்புறம்பியம் போர் | ஓரளவு உறுதி; ஆண்டு விவாதம் |
| கி.பி. 897 | ஆதித்த சோழன் தொண்டைமண்டலத்தைக் கைப்பற்றுகிறான் | அறிஞர் கணிப்பு |
| 1999 முதல் | கைலாசநாதர் கோயிலில் ASI சீரமைப்பு | உறுதி |
| 2021 | ‘காஞ்சிபுரக் கோயில்கள்’ UNESCO பரிசீலனைப் பட்டியலில் | உறுதி |
உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை
- உறுதி: கைலாசநாதர் (இராஜசிம்மேசுவரம்) கோயிலைக் கட்டியவன் இராஜசிம்மன்; முன்புறச் சன்னதியைச் சேர்த்தவன் மூன்றாம் மகேந்திரவர்மன்; கைலாசநாதரும் வைகுந்தப் பெருமாளும் பெரும்பாலும் மணற்கல் கோயில்கள்; வாரிசுச் சிக்கலுக்குப் பின் கிளை மரபிலிருந்து இரண்டாம் நந்திவர்மன் வந்தான்; இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன் காஞ்சியைக் கைப்பற்றிக் கன்னடக் கல்வெட்டை விட்டுச் சென்றான்; மூன்றாம் நந்திவர்மன் தெள்ளாற்றில் வென்றான்; திருப்புறம்பியத்துக்குப் பின் ஆதித்த சோழன் பல்லவர் ஆட்சியை முடித்தான்.
- விவாதம்: சரியான ஆட்சியாண்டுகள்; பெருவளநல்லூரில் வென்றது யார்; இரண்டாம் பரமேசுவரவர்மன் எப்படி இறந்தான்; சித்திரமாயன் யார்; நந்திவர்மன் ரேவாவை மணந்தானா; தெள்ளாறு, திருப்புறம்பியம் போர்களின் ஆண்டுகள்; பூசலார் கதையின் அரசனும் தண்டியின் அவையும்.
அடுத்த பகுதி
பதினேழாம் பகுதி – முற்காலப் பாண்டியர்: மதுரையின் முதல் பேரரசு. தெள்ளாற்றிலும் திருப்புறம்பியத்திலும் பல்லவரோடு மோதிய பாண்டிய மன்னர்கள், அவர்களின் செப்பேடுகள், கோயில்கள், போர்கள் ஆகியவற்றை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.
ஆதாரங்கள்
- UNESCO World Heritage Centre: Temples of Kanchipuram (பரிசீலனைப் பட்டியல், 2021); Incredible India: Kailasanatha Temple
- E. Hultzsch, Inscriptions of the Kailasanatha temple மற்றும் A Pallava grant from Kuram, South Indian Inscriptions I
- SII II: காசாக்குடி, உதயேந்திரம் செப்பேடுகள் (எண் 72–74); இரண்டாம் பிருதிவிபதியின் உதயேந்திரம் செப்பேடுகள் (எண் 75–76); Velurpalaiyam plates of Nandivarman III
- E. Hultzsch, “Kanchi inscription of Vikramaditya”, Epigraphia Indica III; Indoskript பதிவு (வுர்ஸ்பர்க் பல்கலைக்கழகம்)
- South Indian Inscriptions III (திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள்)
- K. A. Nilakanta Sastri, Foreign Notices of South India: சீனத் தூதுகள், 692–720; முழு நூல்; A History of South India
- C. Minakshi, The Historical Sculptures of the Vaikunthaperumal Temple, Kanchi (1941); Administration and Social Life under the Pallavas
- A. H. Longhurst, Pallava Architecture, Part III (MASI 40)
- R. Gopalan, History of the Pallavas of Kanchi; T. V. Mahalingam, Kanchipuram in Early South Indian History
- Dennis Hudson, The Body of God: An Emperor's Palace for Krishna in Eighth-Century Kanchipuram (Oxford University Press, 2008)
- மா. இராசமாணிக்கனார், பல்லவர் வரலாறு (1944; ஆண்டுக் கணிப்புகள் பழையவை): இராசசிம்மன், இரண்டாம் நந்திவர்மன், மூன்றாம் நந்திவர்மன், பிற்பட்ட பல்லவர் – விக்கிமூலம்
- நந்திக் கலம்பகம் (மதுரைத் திட்டம்); சேக்கிழார், பெரியபுராணம் – The History of Pusalar Nayanar, The Puranam of Poosalaar Nayanar (Shaivam.org)
- Frontline: A restoration feat; The Hindu: Reading a temple, 1,300-year-old Pallava paintings in ruins at Panamalai
- Saurabh Saxena, Puratattva: The Pallavas – Part 3
